Iris Hermans
Iris Hermans | LinkedIn Binnenland 22 jun 2016 / 20:41 uur

Single in the City: Amsterdam als snoepjeswinkel?

Metro’s Iris is single. Elke week een kijkje in haar vrijgezelle leven, al gaat het er (helaas) niet altijd even wild aan toe. Overeenkomsten tussen bestaande manspersonen en verhaalpersonages, berusten niet op louter toeval.

Lust voor oog (en mond)

Afgelopen zondagochtend. „Goedemorgen schoonheid.” Ik open mijn ogen heel langzaam om zo lang mogelijk te genieten van dit moment. Voor mijn bed staan twee mannen met natte haren en ontbloot bovenlichaam. Zo zie ik ze het liefst. Alleen dan bij voorkeur géén familie en niet wanneer ik in het bed en onder het Cars-dekbed van mijn kleine neefje, niet met hem erin overigens, lig. Het zijn mijn twee grote neven met wie ik onder anderen de avond heb doorgebracht tijdens onze jaarlijkse en beregezellige neven- en nichtendag, ditmaal in Doetinchem. En na een avondje ‘stappen’ in het Gelderse, kan ik concluderen dat ik blij ben dat ik als vrijgezel in Amsterdam woon.

Ik roep weleens als grap met provisorische zware schorre mannenstem als ik ergens binnenkom, of het nou de apotheek of een club is: valt hier nog wat te neukeh!? Maar zowel in het bowling-slash-partycentrum als in de Doetinchemse plaatselijke horeca, moet dat antwoord volmondig zijn: nee. Wat dat betreft is Amsterdam een ware snoepjeswinkel, met in alle hoeken en gaatjes wat lekkers voor oog en mond. Zeker als vrijgezel kun je ongegeneerd loeren, zelfs foto’s maken en deze weer doorsturen naar je andere vrijgezelle vriendinnen, al moet je soms wel uitkijken wáár je dat doet.

Ik woon vlak bij sportvelden waar op warme middagen nog weleens jongens een balletje willen trappen, zonder T-shirt welteverstaan, en vanaf tien meter afstand zie ik de zweetpareltjes al glinsteren op hun bast. Een mooi woord vind ik dat, bast, en ik houd van mannelijk zweet. Ik minder dus vaart, pak mijn telefoon en klik erop los. Alleen was ik laatst toch even bang dat ik zou worden aangesproken op verdacht potentieel pedofiel gedrag, omdat vlak naast deze jonge mannen van tussen de 18 en 35, een elftal kleuters aan het voetballen was. Ook zonder shirtje (maat 116 ofzo), maar met ouders aan de zijlijn.

(Joggende) mannen in het Vondelpark, in De School, op het terras bij Struik, achter de bar bij Kiêbert… Ja, het is goed toeven in Amsterdam als vrijgezel. Ook op de fiets geef ik mijn ogen de kost en moet ik vaak uitkijken dat ik niet tegen zo’n verraderlijk XXX-paaltje aan knal. Soms denk ik oogcontact te hebben, maar als ik me dan hoopvol omdraai, zie ik zeven van de tien keer een kinderzitje achterop. Met of zonder erin. En dat vind ik dan weer minder sexy, net als van die mannen met zo’n draagzak om hun schouders waar zo’n baby in hangt. Zeker als het een gebreide zak is, wekt dat totale antigeilheid bij mij op. Maar dat is weer een ander verhaal.

Toch is de smaak er vaak al gauw af. Je kunt dan wel weer een nieuwe in je mond steken, maar te veel snoepgoed is slecht voor je. Uiteindelijk hopen we allemaal die ene met die gouden wikkel te vinden. De speld in de hooiberg, zeker in Amsterdam. Maar niet onmogelijk, daar is onze Sjakie het bewijs van. Ik proef, zuig, smikkel en kauw dapper door, net zolang totdat ik hem heb gevonden.

En dan mag-ie lekker blijven plakken.

Foutje gezien? Mail ons. Wij zijn je dankbaar.

Reageer op artikel:
Single in the City: Amsterdam als snoepjeswinkel?
Sluiten