Iris Hermans
Iris Hermans | LinkedIn Binnenland 8 jun 2016 / 18:31 uur

Single in the City: a Night at the Vondelpark

Metro’s Iris is single. Elke week een kijkje in haar vrijgezelle leven in Amsterdam, al gaat het er (helaas) niet altijd even wild aan toe. En soms ook wel. Overeenkomsten tussen bestaande manspersonen en verhaalpersonages, berusten niet op louter toeval.

A Night at the Vondelpark

Op zondagmiddag brak door de supermarkt lopen en voorbij zo’n perfect uitziend hand-in-hand zwevend stelletje lopen. „Zullen we gezellig samen croissantjes rollen, lief?” en weten dat ze nog voor dat Franse deeg is gerold, alweer hun bed in rollen. Of voor de zoveelste keer alleen naar een huwelijk gaan, waar de familie van de bruid je met de welbekende scheve hoofdknik aankijkt: „Hoe kun jij nou nog steeds alleen zijn?” waarbij ik de accents aigus gewoon hóór. Een kleine greep uit situaties waar je als single niet aan ontkomt.

Voor beide heb ik intussen een prima interim-oplossing bedacht. Op zaterdag alle lekkere dingen kopen waar je op zondag zin in denkt te hebben en mijn motto hierbij: verwen jezelf maar eens flink, een ander doet het niet (behalve mijn moeder dan, maar daar ben ik ook niet elk weekend). En voorafgaand aan de ceremonie drie wodka shotten, dan gaat alles lekker een beetje langs je heen. Al moet je wel uitkijken dat je niet indommelt voor het ja-woord, want wat duurt dat toch altijd lang.

Daarentegen zijn er ook genoeg momenten dat ik superblij ben dat ik alleen ben. Ik zal de term ‘happy single’ niet gebruiken, want die vind ik stom, maar wanneer je op dondernacht nog een date in het Vondelpark hebt en je op weg ernaartoe op je fietsje het wel kunt uitgniffelen van tevredenheid, dan ben ik een gelukkig vrijgezel.

Laat ik hem Tim noemen. Uit Berlijn -dat heeft op een of andere manier toch altijd wel wat-, maar woonachtig in Amsterdam. Ik ontmoette hem op Tinder dat ik sinds tijden weer eens had aangezwengeld. Let’s do something crazy, zei hij na zo’n 3000 leestekens. Mijn vingers waren gespitst: yeah, let’s.

We ontmoetten elkaar in het vage schijnsel van de lantaarnpaal en gaven elkaar een knuffel, want dat doe je na zo’n intens Tinder-contact. We zochten een bankje uit en ik legde mijn A Day at the Park-kleed erop. Hij had een goede fles wit mee en snoepkikkertjes, ik Nibbit -altijd lekker- en een kaars. Een heel lelijke uit zo’n Humanitas-esque winkel (een gegeven kaars…), maar branden dat het ding deed. We warmden onze knuistjes -ik probeerde iets daarvoor nog de Nibbit rondjes om zijn vingertoppen te proppen, wat overigens niet lukte, zijn handen waren te groot…- gemoedelijk aan het vlammetje. We praatten, aten kikkertjes en dronken wijn. We hadden weinig oog voor de fanatieke nachtjogger die minimaal drie keer voorbij kwam sprinten, of de vele fietsers die luid zingend, het was tenslotte donderdagnacht, langs ons fietsten.

Na een uur of drie kwam hij hurkend voor me zitten, zijn mond kwam steeds dichterbij. Oh, wait a second, fluisterde ik en spuwde de kikker die ik net in mijn mond had gestoken, op de grond. En toen zoenden we. Ik hoorde niets meer. Was dit dan het Uur Blauw, waarop nachtdieren gaan slapen en dagdieren nog aan het tukken zijn? Maar dan zijn er altijd nog de parknachtbrakers. „Yo gasten…” Een nogal naar de klote uitziende man komt aan gezwalkt. „Hebben jullie nog wat?” Moment voorbij. Maar ach, ook dat hoort bij A Night at the Park.

Foutje gezien? Mail ons. Wij zijn je dankbaar.

Reageer op artikel:
Single in the City: a Night at the Vondelpark
Sluiten