Iris Hermans
Iris Hermans Binnenland 26 mei 2016 / 22:25 uur

Single in the City: ‘Flirten’ in de Appie

Metro’s Iris is single. Elke week een kijkje in haar vrijgezelle leven in Amsterdam, al gaat het er (helaas) niet altijd even wild aan toe. Overeenkomsten tussen bestaande manspersonen en verhaalpersonages, berusten niet op louter toeval.

#Mandjegluren

Ik hoor het mijn tante nog zeggen. „De man van je leven kom je niet tegen tijdens het uitgaan of op werk.” Ze pakte me ferm bij mijn schouders. „Nee, je komt hem tegen in de Appie.” Let daarom altijd goed op wat een man in zijn mandje heeft, was haar tip. Omdat mijn tante nog wel eens gelijk heeft, neem ik de proef op de som. Ik ga op onderzoek uit in een mediumgrote Albert Heijn iets uit mijn buurt en gluur ongegeneerd in de mandjes van mannen om te kijken of hier nog een leuk type voor mij tussen zit. Wie weet durf ik de man met het meest vrijgezelle mandje te verleiden tot een rood wijntje, dat in de bonus is, bij mij thuis. Ik doe een lippenstiftje op, de verfrommelde plastic tas laat ik thuis en sla in plaats daarvan een hippe linnen tas om mijn schouder.

Hij staat bij de groentes, ik stiefel subtiel naar hem toe en bekijk de inhoud van zijn mandje. Blijkbaar iets minder subtiel, want hij loopt verschrikt weg. Prima ook: het pak Nutrilon, de twee kipfilets en het familiepak ’gezellige weekendjesbroodjes’ duiden niet heel erg op een vrijgezelle status. Zonder heel goed naar zijn gezicht te kijken, gaan mijn ogen rechtstreeks naar het mandje van een volgende man. Een dozijn halve liters B-merkbier, van dat wc- slash schuurpapier en een bak kattenvoer. Nee, hem moet ik ook laten gaan.

En daar is dan de jongen met het mandje met enkel een pizza erin. En ook nog eens mijn favoriet, pizza döner (die echt veel lekkerder is dan je misschien zou denken, zeker als je er een sausje van yoghurt, tomaat en bieslook opsmeert) (maar dit terzijde). Dit kan geen toeval zijn. Hoi, zeg ik. Ik wil iets zeggen als ‘goh, jij eet ook alleen vanavond zo te zien?’ maar zijn allesbehalve geïnteresseerde en ietwat verontrustende blik zorgt ervoor dat ik mijn woorden inslik en een soort van ‘fijne avond nog’ lispel en met mijn staart tussen mijn benen, of mijn linnen tas die intussen is afgezakt tot op mijn knieën, afdruip. Ik geef het op, de appie is niet de beste flirtsectie voor mij. Komt misschien ook door het valse licht dat mijn ogen niet per se goed doet uitkomen. Ik heb dat ook altijd in de Ikea, bedenk ik me, waar ook nooit natuurlijk licht is en waar ik stiekem altijd een beetje depressief word. Voorlopige conclusie: ik heb gewoon daglicht nodig om te flirten. Tenzij natuurlijk in een donker, lekker grimmig ravehol, maar dat is weer op een heel ander niveau.

Ik focus me nu maar op wat ik ga eten. Wraps, ook best lekker in je eentje. Ik vul mijn mandje en sluit aan in de rij bij de kassa. Ik reken af, stop al mijn spullen in mijn tas en dan ineens gebeurt het. „Vergeet je peper niet”, hoor ik achter me. Ik draai me om en zie een echt leuke vent. Hij knikt naar mijn rode pepertje dat ik met zorg had uitgezocht (niet te groot, niet te klein, mooie kromming), maar nu eenzaam op de zwarte boodschappenband ligt. „Je kunt maar beter niet zonder zitten”, lacht hij lief. Ik lach terug, ook lief, hoop ik. Oké, nu moet ik wat leuks zeggen. Kom op. Mijn hersenen werken op volle toeren en ik draai me om naar hem. ,,Nou, een hete avond dan maar gewenst…” Ik wil hierna een poging tot knipoog en verleidelijk glimlachje doen, totdat ik een vrouwenstem hoor. „Bedankt.” Zijn vriendin. Achter hem. Fuck it, ik ga wel weer shoppen op Tinder.

Foutje gezien? Mail ons. Wij zijn je dankbaar.

Reageer op artikel:
Single in the City: ‘Flirten’ in de Appie
Sluiten