Metro
Metro Binnenland 11 mei 2016 / 07:00 uur

Column Aboutaleb: Verhalen 14 mei nooit vergeten

Op 14 mei 1940 was Olga van de Velde 6 jaar oud. Zij woonde met haar ouders en babyzusje aan de Schiekade. Met haar vader had ze nog naar de vliegtuigen gekeken, op het dak van hun huis. Maar toen het angstig werd, ging de familie naar de schuilkelder. De buurvrouw, wilde ook graag bij hen schuilen, maar zij kon niet meer buitenom naar hun huis toe lopen. Toen hakte Olga’s vader voor haar een gat in de muur van de kelder.

Het bombardement duurde slechts een kwartier, maar voor de familie Van de Velde en de buurvrouw leek het een eeuwigheid. Een eeuwigheid met grommende vliegtuigen, fluitende bommen, oorverdovende inslagen en het geraas van instortende huizen. Pas uren later durfden zij weer uit hun schuilplaats tevoorschijn te komen.

Waar ze al voor vreesden, werd bewaarheid: alles was weg. Hun huis, de Schiekade, hun buurt. Het hele stadshart van Rotterdam. Wonder boven wonder stond de kachel er nog, tussen het puin. Toen Olga’s vader terugkwam met een karretje, was de kachel verdwenen. Gestolen.

Vanaf dat moment begon voor de familie een zwerftocht. Olga vluchtte met haar ouders en zusje naar familie in Blijdorp. Haar babyzusje in de kinderwagen met een zinken teil er overheen, tegen de rondvliegende scherven. Van Blijdorp gingen zij naar de ’s Gravenweg, Driebergen en uiteindelijk naar Krimpen a/d IJssel, waar de familie Van de Velde eindelijk eigen onderdak vond.

Jaren later woonde Olga met haar echtgenoot in Nieuwkoop, dicht bij een aanvliegroute van Schiphol. “Weet je wel dat je altijd bukt als er een vliegtuig overkomt?” zei haar man eens.

Zaterdag herdenken we het bombardement, nu 76 jaar geleden. De stad is uit de as herrezen, maar wij mogen de verhalen en offers die gebracht zijn, nooit vergeten. Zij zijn het echte fundament van de stad.

Foutje gezien? Mail ons. Wij zijn je dankbaar.

Reageer op artikel:
Column Aboutaleb: Verhalen 14 mei nooit vergeten
Sluiten