Merike Woning
Merike Woning Binnenland 23 jul 2015 / 08:10 uur

Met de pleerol onder de arm je buren leren kennen

Elke week interviewt Metro een Amsterdammer die de stad kleur geeft. Vandaag Roderik Schaepman (1973), initiatiefnemer van de buurtcampings. Komend weekend strijken ze in vijf stadsparken neer.

Het Noorderpark, het Sloterpark, het Flevopark, Egeldonk en het Rembrandtpark zijn vanaf morgen het toneel van de buurtcampings. De gedachte achter deze happening is dat buurtgenoten elkaar beter leren kennen met een pleerol onder de arm bij het toilet. Grote roerganger van stichting De Buurtcamping is weliswaar Roderik Schaepman, maar hij laat de organisatie van de camping over aan campingbeheerders uit de buurt. Die weten namelijk het beste wat er in hun buurt leeft. Op iedere camping staan gemiddeld tussen de honderd en tweehonderd buurtgenoten. Meer mag niet, want dan wordt het te massaal.

Hoe is het idee voor een buurtcamping ontstaan?
Mijn vriendin en ik waren een weekendje wezen kamperen met onze buren en we zaten nog even wat te drinken in een parkje. Daar stond een man zijn tent op te zetten om te kijken of zijn kampeeruitzet nog compleet was. Echt zo’n serieuze kerel die zijn tentstokken stond te tellen. In eerste instantie grapten we van ‘jeetje die is serieus’, maar het volgende moment zeiden we tegen elkaar: wat een mooi plaatje eigenlijk. Diezelfde avond zetten we onze ideeën voor een buurtcamping op papier. Ik zocht contact met de parkmanager van het Oosterpark en die was gelijk enthousiast. Het jaar erop was de buurtcamping een feit.

Waar liep je bij de organisatie tegenaan?
Dat het echt een bak werk is. Alleen al de stroom regelen. Ik dacht alles wel op te kunnen lossen met verlengsnoeren, maar die hebben de neiging oververhit te raken als ze niet helemaal uitgerold worden, waardoor de stroom er constant uit knalde… Ook is er niet zomaar overal water in een park. Dat moet worden aangesloten. Maar ook grappige dingen, hoor. Zoals toeristen die probeerden in te checken.

Moeten de deelnemers aan de buurtcamping per se uit de buurt komen?
Ja, net als de beheerders. Ik wil niet dat het concept een blauwdruk wordt die een op een wordt uitgerold. We helpen de lokale teams uiteraard wel door handboeken te verstrekken en workshops te geven, maar uiteindelijk moeten ze het zelf doen. Wat we ze ook leren is dat ze heel veel moeten vragen. De middenstand in de buurt wil namelijk echt vaak een gratis bijdrage leveren, omdat ze het initiatief omarmen.

Wie staat er op de camping?
Eenderde vrijwilligers, eenderde betaalde gasten en eenderde staat er bijna gratis via de Stadspas. Ik vind die verscheidenheid echt heel belangrijk. Ik wil niet alleen maar yuppen of yuccies. Er worden zoveel festivals georganiseerd, maar nergens zie je de bankier en de zwerver samen over het terrein lopen. Het zou voor mij veel makkelijker zijn om 5000 man in het Oosterpark te laten kamperen, een paar dj’s neer te zetten en rosé te schenken, maar ik wil dat de minima ook een plekje hebben op de camping. Om die laatste doelgroep te bereiken gaan we bewust de buurt in, want die mensen zitten niet op de sociale media. Dus staan we ook bij de voedselbanken te werven.

Waar komt die maatschappelijke bevlogenheid vandaan?
Ik snap gewoon niet hoe sommige mensen in een coconnetje kunnen leven. Ik heb een paar jaar bij de Postbank gewerkt en kom soms oud-collega’s tegen met wie ik over de bankencrisis praat. Die hebben nog steeds geen flauw benul van wat de crisis met mensen heeft gedaan en wat hun eigen verantwoordelijkheid daarin is. Ik roep wel eens gekscherend dat de buurtcamping de oplossing van alle wereldproblemen is, maar ik geloof echt dat heel veel problemen opgelost kunnen worden door de ontmoeting tussen verschillende soorten mensen.

De derde editie staat voor de deur. Waar eindigt dit project?
Elk park z’n eigen buurtcamping!

Foutje gezien? Mail ons. Wij zijn je dankbaar.

Meld je aan voor onze nieuwsbrief! 🌐

Wil jij iedere donderdag om 16.00 uur de parels uit het Metroweb, winacties en meer fun ontvangen? 🤹‍♀️

Reageer op artikel:
Met de pleerol onder de arm je buren leren kennen
Sluiten