Eberhard van der Laan
Eberhard van der Laan Binnenland 3 jun 2015 / 05:00 uur

‘Een mozaïek van netwerken maakt de stad zo mooi’

Ik kan niet vaak genoeg zeggen wat een voorrecht het is om burgemeester te zijn van deze stad. Dat is het niet alleen omdat Amsterdam zo prachtig is, maar ook omdat ik voortdurend fantastische Amsterdammers tegenkom die op eigen initiatief van alles doen voor elkaar en voor de stad.

Het afgelopen weekend kwam ik daarvan vier mooie voorbeelden tegen. Zo was ik zaterdag bij de heropening van de opgeknapte speeltuin U.J. Klaren aan het Tweede Weteringplantsoen. Het opknappen van die speeltuin, een fijne plek voor de jongste Amsterdammertjes, was niet gelukt zonder de grote inspanningen van ouders, buurtbewoners en omliggende bedrijven zoals Heineken.

Diezelfde middag was ik gevraagd om op te treden als veilingmeester bij Café Schiller op het Rembrandtplein. Daar veilde ik samen met de voormalige eigenares Florien Kleine-Snuverink kunstwerken die tijdelijk op de plek hadden gehangen van de schilderijen van Frits Schiller. Die schilderijen hadden een opknapbeurt nodig, en de veiling hielp de restauratie te betalen. Een prachtig resultaat, opgebracht door Schiller-vrienden.

’s Avonds was er het Amsterdam Diner. Daar waren veel bekende Nederlanders bijeen om geld in te zamelen voor onderzoek naar Aids. De nagedachtenis van Joep Lange, een Nederlandse wetenschapper die baanbrekend onderzoek heeft gedaan naar Aids en die samen met collega’s omkwam bij de aanslag op vlucht MH17, maakte het een bijzondere avond. Die community bracht liefst zes ton op en zorgt dat hun werk kan worden voortgezet.

Op zondag tenslotte, mocht ik op de Nieuwe Oosterbegraafplaats de grafsteen van Nelis Vogelenzang onthullen. Nelis stond in de Jordaan bekend als de burgemeester van de Hazenstraat. Hij was verstandelijk beperkt, maar slaagde er dankzij de geweldige mensen in de Jordaan, zoals zijn vriend Peter van der Meer, toch in om zijn droom te verwezenlijken: een bekende Nederlander worden. Dat wilde hij overigens niet vanwege de roem, maar omdat hij hoopte zo te kunnen bijdragen aan een stad met meer saamhorigheid. Het monument voor Nelis onthulde ik met twee achtjarige meisjes: Merel en Lente. Het is gemaakt van stenen uit de Hazenstraat en met vier in plaats van drie Andreaskruizen; ook eentje voor saamhorigheid. Maar het echte monument voor Nelis, zo realiseerde ik me, zijn de geweldige mensen die om hem heen stonden. Dat netwerk, het mozaïek van zulke netwerken in de stad, dat maakt Amsterdam zo mooi.

Foutje gezien? Mail ons. Wij zijn je dankbaar.

Reageer op artikel:
‘Een mozaïek van netwerken maakt de stad zo mooi’
Sluiten