IngelisedeVries
IngelisedeVries Nieuws 6 jul 2017 / 16:35 uur

‘Ik wil zo graag iets terugdoen voor Nederland’

Nederlandse mannen met een strafblad worden sneller uitgenodigd voor een sollicitatiegesprek dan mannen met een migratie-achtergrond. Dat blijkt uit een onderzoek van vier Nederlandse universiteiten voor Tijdschrift voor Criminologie.

Drie criminologen en een socioloog van de Vrije Universiteit, het Nederlands Studiecentrum Criminaliteit en Rechtshandhaving, de Radboud Universiteit en Universiteit Utrecht voerden het onderzoek uit. Ze stuurden in totaal 520 exact dezelfde sollicitaties om te solliciteren op echte vacatures.

Strafblad en herkomst

Wel zaten er variabelen in: bijvoorbeeld de etnische herkomst van de sollicitanten en of ze een strafblad hadden of niet. De helft had een taakstraf gehad voor een gewelds- of zedenmisdrijf. In deze groep werd 28 procent uitgenodigd voor een gesprek. In de groep sollicitanten met een andere etnische herkomst dan de Nederlandse, was dat slechts 9 procent.

Voor Isa Yusibov is dat herkenbaar. Hij vluchtte eind 2003 naar Nederland, waar hij een vmbo-tl advies kreeg voor de middelbare school. Daar laat hij het niet bij en na wat aandringen mag hij toch naar havo-vwo. „Binnen 4,5 jaar na aankomst in Nederland had ik mijn vwo-diploma op zak met een 8,2 voor het vak Nederlands, ik spreek momenteel 7,5 talen.” In 2015 studeerde hij af. „Na mijn bachelor en master heb ik meer dan 45 sollicitaties de deur uitgedaan. 0 succes. Vaak kreeg ik nog reacties met ‘mevrouw’ als aanhef waarin stond dat mijn cv niet sterk genoeg was.” Dat terwijl zijn foto op zijn cv staat waarop duidelijk is dat hij een man is. „Die cv hebben ze dus niet eens bekeken, anders hadden ze wel gezien dat ik een man ben.”

Moeilijke naam

Voor Alessandra Cirillo, masterstudent aan de Katholieke Universiteit Leuven, en Gyurka Jansen, afgestudeerd aan de Erasmusuniversiteit, is vooral de naam een probleem. „Het is gewoon echt wel standaard in elk sollicitatiegesprek dat daarnaar gevraagd wordt”, vertelt Alessandra. „Dan worden eerst de gewone zaken besproken en dan opeens komt die vraag naar boven ‘ik zie dat je geen Belgische naam hebt, mag ik vragen vanwaar je bent?’” Ze voelt zich daar vooral ongemakkelijk bij. „Mijn naam is dan – denk ik – nog niet eens zo speciaal en ik heb denk ik ‘geluk’ dat Italië toch al gauw hoog staat in de lijst van favoriete vakantiebestemmingen. Het klinkt logisch dat recruiters ernaar vragen, uit pure interesse waarschijnlijk.” Daar heeft ze dan ook geen problemen mee. „Maar ik vraag me af wat als ik nu van Marokkaanse origine was en ze stellen mij die vraag, zou het dan wel nog zo aanvaardbaar zijn om dat te vragen en zou het dan wel nog uit pure interesse zijn? Ik vind dat altijd heel dubbel…”

Gyurka kreeg de tip om alleen zijn voorletters te gebruiken tijdens het solliciteren. „Ik denk dat ik wel een paar keer terzijde ben geschoven met het idee ‘rare naam’, maar dat weet je natuurlijk niet”, zegt hij. „Maar die tip én het feit dat iemand een keer heel opgelucht was toen ik ‘gewoon een Nederlander bleek te zijn…’” Ook denken mensen vaak dat ze met een vrouw te maken hebben. „Dus die denken vast ook ‘raar, nou ja, misschien eerst Piet maar eens vragen.’”

Ondernemen

Alessandra studeert in september af en heeft dan een master Bedrijfscommunicatie op zak en is daarnaast bezig met bloggen. Gyurka is gaan zzp’en. „Het heeft soms voordelen, want je hebt direct een gespreksonderwerp. En Gyurka is makkelijk te vinden.”

Isa is naar het buitenland vertrokken om aan het werk te kunnen. Hij wil geen gebruik maken van de sociale voorzieningen in ons land en besloot elders te solliciteren. „Meteen raak. Het liefst zou ik in Nederland willen blijven en een baan hebben zodat ik iets terug kon doen voor het land dat mij en mijn familie destijds openhartig ontvangen heeft.” En, voegt hij eraan toe: „Wellicht ten overvloede: geen strafblad hier.”

Foutje gezien? Mail ons. Wij zijn je dankbaar.

Reageer op artikel:
‘Ik wil zo graag iets terugdoen voor Nederland’
Sluiten