Anne-Fleur Pel
Anne-Fleur Pel Nieuws 6 apr 2017 / 06:17 uur

Conducteur toont de rauwe romantiek van het spoor

Met de foto’s die conducteur Lenny Waasdorp met haar NS-diensttelefoon maakt, wil ze „de rauwe romantiek en eindeloosheid van het spoor” laten zien. Vanuit de achterste cabine van de trein waar alleen personeel mag komen, legt ze het verdwijnende spoorlandschap vast. „Het is een verborgen wereld die je als reiziger niet te zien krijgt.”

Als klein meisje droomde Waasdorp er niet van om conducteur te worden. Maar toen ze 5 jaar geleden „absoluut” weg wilde bij haar toenmalige werkgever en geen andere baan kon vinden in de communicatiewereld, wees een vriend (ook conducteur) haar op deze vacature. „Dat wilde ik wel proberen. En toen ik er binnen stapte was ik blij verrast”, zegt Waasdorp.

„De mensen die er werken zijn een afspiegeling van de maatschappij. Ik vind het leuk om in de trein met Jan en alleman in aanraking te komen. Het was een noodgreep, maar eentje die goed heeft uitgepakt. Ik zie deze baan als een verrijking.”

Waasdorp was meteen onder de indruk van het „rauwe” spoorlandschap dat zij zag vanuit de achterste onbemande cabine waar ze administratie of de omroepen doet. Ze begon met het maken van foto’s met haar diensttelefoon. „Ik was meteen gegrepen door het beeld. Het ijzeren spoorlandschap dat voorbij zoeft en verdwijnt, geeft mij een gevoel van rauwe romantiek. Maar pas toen ik de foto’s aan andere mensen liet zien en de enthousiaste reacties hoorde, drong het tot me door hoe bijzonder ze eigenlijk waren. Het is een aanblik van het spoorlandschap die een buitenstaander nooit te zien krijgt. Ik besloot dat ik dit met anderen wilde delen.”

De op de Koninklijke Academie voor Beeldende Kunsten opgeleide autonoom beeldend kunstenaar heeft zich hiervoor gericht op haar eigenlijke passie: kunst maken. Als fotograaf is ze autodidact, maar zelfs met een telefoon weet ze prachtige spoorfoto’s te maken. „In mijn kunst gebruik ik altijd mijn directe leefwereld als inspiratie en dat kon nu weer. Iedere keer als ik weer in die achterste cabine zit, denk ik: wauw. Ik kan beamen wat mijn collega’s ook altijd zeggen: Dit is het mooiste kantoor van Nederland.”

Om de beelden echt te kunnen delen met mensen en niet alleen met het kringetje om haar heen, is het idee ontstaan voor het fotoboek Station to station to station. Een uitgever had ze zo gevonden, maar de benodigde 6000 euro niet. Waasdorp besloot een poging te wagen via crowdfunding en warempel: Er bleek veel animo voor deze verborgen spoorwereld. Binnen afzienbare tijd had ze het geld bijeen, en zelfs meer dan dat.

„Ik moest hiervoor wel even een drempel over, want je vraagt mensen om geld. Maar ik vond het zo belangrijk dat ik dacht: je moet het doen! Ik ben super blij verrast. Nu kan ik dit bijzondere landschap met de wereld delen.”

Het boek met 700 spoorfoto’s komt in de tweede helft van mei uit bij uitgeverij Lecturis. De spoorfoto’s zijn zwart-wit „om eenheid te creëren en omdat het bij de rauwheid hoort”. De indeling van het boek moet aanvoelen als een rijdende trein. „Op sommige pagina’s een spoorfoto, gevolgd door twee, vier, acht, zestien, acht. Als een trein die langzaam optrekt en weer tot stilstand komt. Er zijn eindeloos veel kilometers spoor. Het is het drukst bereden spoor van Europa en het gaat 24 uur per dag, zeven dagen per week door. Dat wil ik weergeven. De eindeloosheid van het spoorbestaan.”

Foutje gezien? Mail ons. Wij zijn je dankbaar.

Reageer op artikel:
Conducteur toont de rauwe romantiek van het spoor
Sluiten