Tjerk de Vries
Tjerk de Vries Nieuws 18 jan 2017 / 15:28 uur

Vier Handen op Een buik is pijnlijk om te zien

Metro’s Tjerk de Vries is vader van een adoptiezoon. Hij zit wekelijks met stijgende verbazing en kromme tenen te kijken naar het tv-programma Vier Handen Op Eén Buik.

Het televisieformat ‘Vier Handen Op Eén Buik’ begint schrijnende vormen aan te nemen. Voor mensen bij wie het krijgen van een kindje niet vanzelfsprekend is, is het pijnlijk om te zien in welke situaties er in Nederland doodleuk kinderen ter wereld komen.

https://www.facebook.com/OmroepBNN/videos/1418749948157490/

Ikzelf heb een kindje geadopteerd. En dat ging niet bepaald zonder slag of stoot. Als wensouders van een zoon of dochter uit verre landen, word je compleet binnenstebuiten gekeerd.

Eerst door justitie. Want stel je voor dat je in je wilde jaren eens een keer serieus met de politie in aanraking bent geweest. Dan ben je afgekeurd als vader of moeder.

Daarna moet je meerdere keren langs bij de Kinderbescherming. Die vraagt naar je band met je eigen ouders, hoe graag je een kind wilt en laat de complete cursus psychologie op je los.

Ben je door die test heen, dan volgen twee huisbezoeken van diezelfde Kinderbescherming. Een aangekondigd en eentje spontaan. Want je kunt natuurlijk altijd slechts eenmalig de kamer hebben opgeruimd. Daarna moet je langs de huisarts. Ben je te dik? Heb je een ziekte, of een grote kans daarop? Afgekeurd!

Nog even een financiële check of je samen wel een riant inkomen hebt en je bent door de keuring heen. Dan mag (lees moet) je aan de cursus Opvoeden beginnen. Zes keer drie uur vertellen ’zij die alles weten’ hoe je een kind moet grootbrengen.

Nu terug naar dinsdagavond op BNN. De 16-jarige Brenda heeft zich laten bezwangeren door haar 29-jarige vriend met psychische problemen. Stomverbaasd waren ze, want ze hadden in al hun deskundigheid zelf besloten dat zij slechts twee keer per jaar bevrucht kan worden en dat hij slechts voor 0,01 procent vruchtbaar is.

Van de stress gaat de zwangere tienermoeder nog meer paffen. Zelfs bij de verloskundige wordt er stevig doorgerookt.

Wonder boven wonder komt de baby gezond ter wereld. Het is een meisje. En daar baalt kersverse vader Bart stevig van. ’Ja, een meisje, helaas’, zegt hij eerlijk. Geld heeft het stel niet, wel een graatmagere hond.

Als Brenda is bevallen, wordt ze door de rechter gedwongen om in een moeder-kind huis te gaan wonen, waar Bart in een caravan in de tuin mag bivakkeren. Het kleine meisje is inmiddels voorzien van oorbellen (welke juwelier werkt daar aan mee?) en wordt onhandig geknuffeld door beide ouders.

Bart is er eerst vrijwel iedere dag, maar houdt het al snel voor gezien. Brenda vindt dat ’jammer’, maar gelooft heilig in de liefde tussen haar en haar bijna twee keer zo oude vriend.

Onbeschermde seks met Bart vindt Brenda nog altijd geen probleem. Ze gelooft namelijk ook nog steeds heilig in de zelfbedachte bijna-onvruchtbaarheid van beiden.

Waar zijn de alwetenden toch als je ze echt nodig hebt?

Foutje gezien? Mail ons. Wij zijn je dankbaar.

Reageer op artikel:
Vier Handen op Een buik is pijnlijk om te zien
Sluiten