Anne-Fleur Pel
Anne-Fleur Pel Nieuws 8 sep 2016 / 16:26 uur

Ook de verkeersregelaar verdient een groet

Wanneer je een verkeersregelaar ziet, weet je dat er omgereden moet worden. Zij worden doorgaans niet warm onthaald door voorbijgangers. De Amsterdamse verkeersregelaar Victor Huffel werd hier somber van en begon een groetoffensief. „Want groeten is netjes.”

Drie dagen lang werkte Huffel onlangs op de Ferdinand Bolstraat waar werkzaamheden aan het fietspad werden verricht. De fietsers moesten over de stoep lopen en dat werd Huffel niet in dank afgenomen. De straat wordt al jaren geplaagd door werkzaamheden.

Van kwaad tot …

„Alweer de weg opengebroken, Hoe lang duurt dit werk? Wanneer zijn ze klaar? Met een serieus kwaad gezicht vroegen ze dat aan me”, vertelt Huffel. „Ik grapte dat het ergens in september of oktober klaar zou zijn: maar ze hebben mij niet gezegd in welk jaar. Meteen veranderde hun gezicht. Ik kreeg een spontane lach van oor tot oor.”

Hoe langer Huffel er stond, hoe meer het hem opviel dat de meeste mensen met hun hoofd gericht naar de straat langsliepen. „Ze durven hun medemens niet aan te kijken. Op dat moment besloot ik om mijn cursus ‘hostmanship’ in praktijk te brengen.”

Glimmen

Huffel ging iedereen die hem passeerde groeten. „Goedemorgen mevrouw, mijnheer. Goedemiddag en prettige avond. De hele dag. Iedere keer met een glimlach en de mensen in de ogen kijkend, zodat ze zagen dat ik het meende. Dit leverde positieve reacties op zoals een groet terug of een glimlach. Hun ogen glommen weer.”

Ga ermee door!

Ineens kreeg Huffel allemaal positieve opmerkingen van de buurtbewoners en winkeliers. „Ga ermee door! ‘Maar hoe hou je het vol?’, vroeg ze me. Sommige mensen die ik ’s ochtends had gegroet, zagen me ’s middags nog staan. De tweede dag begon ik met een hese stem. Ik moest het even rustig aan doen, maar aan het einde van de ochtend ging ik de strijd weer aan. De derde dag begonnen de mensen mij te begroeten nog voordat ik iets kon zeggen. Een hele vooruitgang. De mensen waren niet zo haastig meer, keken vooruit in plaats van naar beneden. Helaas was het mijn laatste dag. Maar het voelde als een geslaagde poging om mensen te groeten.”

Vijf weken later stond Huffel bij het Museumplein. Een fietser stopte voor zijn neus. Wat zou hij willen? „‘Jij werkte eerder in de Ferdinand Bolstraat!’, zei hij. Daar doe je het voor. Groeten is netjes.”

Foutje gezien? Mail ons. Wij zijn je dankbaar.

Reageer op artikel:
Ook de verkeersregelaar verdient een groet
Sluiten