Anne-Fleur Pel
Anne-Fleur Pel Nieuws 5 jul 2016 / 05:05 uur

’De bommen zijn even weg, maar de angst niet’

Marije Broekhuijsen (34) kwam vorig jaar naar Jemen om na een oorlog vluchtelingen te helpen aan schoon water, riolering en sanitair. Totdat drie weken na haar aankomst opnieuw de bom barstte en haar werk omsloeg in noodhulp. Ruim een jaar later bevindt het armste land in het Midden-Oosten zich op de rand van een hongersnood.

„Toen de eerste luchtaanvallen begonnen, raakte iedereen in paniek”, vertelt Broekhuijsen, coördinator watersanitatie voor Unicef, die eerder in Ethiopië en Zuid-Soedan werkte. „Er volgde een handelsblokkade, waardoor er meteen veel minder voedsel binnenkwam. Het land is voor 90 procent afhankelijk van geïmporteerd voedsel. Alles lag op z’n gat. We moesten meteen ons hele programma omgooien.”

Noodhulp

Dat haar werk radicaal veranderde vond Broekhuijsen best spannend, maar omdat ze al het enige had meegemaakt in Zuid-Sudan, zag ze het meteen als een uitdaging. „Werken voor de lange termijn is totaal anders dan noodhulp geven. Dat je mensen meteen de hulp kan geven die ze nodig hebben, geeft veel voldoening. Ik sta voor veel uitdagingen en dingen lopen altijd anders dan je wilt. Ik accepteer dat. Mijn hart ligt in Jemen en de nood is hoog.”

Zwaar is het wel. En onveilig. Ook in de hoofdstad Sana’a waar ze verblijft was het tot afgelopen april een tijdelijk staakt-het-vuren werd afgekondigd heel onrustig. De rit tussen het hotel en kantoor was gevaarlijk. „Ik leefde midden in de luchtaanvallen. Pas nu de bommen weg zijn, besef ik wat het psychisch met me heeft gedaan. Wonen en werken is nu zoveel gemakkelijker. Ik leefde op adrenaline. Iedere keer als ik een vliegtuig over hoorde komen, wist ik dat er een bom zou vallen, maar ik wist niet waar. Als er nu een vliegtuig over komt, valt er als het goed is geen bom, maar toch merk ik dat ik nog op een explosie wacht. Dan voel ik weer hoe het voelde. Maar ondanks dat de angst weg is, wil dat niet zeggen dat het beter gaat met het land.”

Rondreizend conflict

De Jemenieten zitten vast in een land waar een voor het Westen vergeten burgeroorlog woedt. Ze vluchten van noord naar zuid en weer terug om het rondreizende conflict te ontlopen. Twee miljoen mensen hebben geen thuis meer, geen inkomen. „Er komt veel minder voedsel het land binnen en alles is duurder geworden door de inflatie”, gaat Broekhuijsen verder. „Het is al lastig om aan hun dagelijks brood te komen. Bij de kinderen zie je al de eerste verschijnselen van ondervoeding. Doordat er geen schoon drinkwater is, kunnen zij diarree krijgen. Kinderen onder de 5 jaar kunnen daar aan overlijden.”

Voor deze mensen verzorgt Broekhuijsen onder meer schoon drinkwater, sanitair en riolering. Zo rijden er dagelijks door de belegerde stad Taiz watertrucks en probeert ze generatoren te regelen om de bestaande waterpompen weer te kunnen laten draaien die stilliggen omdat de elektriciteit uitgevallen is. Haar collega’s van Unicef zorgen onder meer voor gezondheidszorg – meer dan 600 klinieken hebben moeten sluiten – en educatie. „Maar je merkt dat wereldwijd de hulpverlening steeds minder wordt gerespecteerd. Het kan gebeuren dat we iets hebben opegbouwd en dat dit vervolgens weer teniet wordt gedaan. Maar als je niets doet, wat dan?”

IS probeert nu ook voet aan de grond te krijgen in Jemen. Maandag 27 juni nog vonden drie bomaanslagen plaats in de zuidelijke havenstad Mukalla waarbij zeker 38 mensen om het leven kwamen. De terreurgroepering heeft deze aanslagen op regeringstroepen opgeëist. „Hun manier van werken is veel minder voorspelbaar. In die regio werken is heel heftig”, zegt Broekhuijsen.

Vergeten

Waarom de oorlog in Jemen in het westen vergeten wordt? „Ik denk dat ze denken; weer een zoveelste conflict in het Midden-Oosten. De vluchtelingen uit Irak en Syrië worden gezien, maar de Jeminieten hebben geen kans om naar Europa te vluchten. Zij zitten gevangen in Jemen. Daarnaast is er veel aan de hand in Europa zelf, waarom zou je je dan druk maken om een strijd ver weg?”

Foutje gezien? Mail ons. Wij zijn je dankbaar.

Reageer op artikel:
’De bommen zijn even weg, maar de angst niet’
Sluiten