Bianca Brasser
Bianca Brasser Nieuws 13 apr 2016 / 09:53 uur

Deze V&D-spullen wil echt niemand hebben

„Over tien minuten gaan we sluiten.” Het is kwart over twaalf in de middag als de ferme stem van John door de V&D in Veenendaal klinkt. Er is zojuist ‘van hogerhand’ besloten dat het genoeg is geweest. Het rolluik van deze bij-na leeggeplunderde V&D zal zo voorgoed vallen.

Een vrouw grist, zichtbaar gestrest, een doos vol schoolprullaria naar zich toe en schudt ‘m leeg. Schriften (O’Neill en ooit zo gewild) fladderen in het rond. De doos moet dienstdoen als haar winkelmandje. Kerstkaarten, stiften, alles wat haar enigszins aanstaat verdwijnt rap in de doos.

Challenge

90 procent korting op alles. Bijna gratis. Maar wat valt er nu nog op de kop te tikken in een winkel waar de afgelopen dagen al vele honderden mensen doorheen zijn geploeterd? Metro nam de proef op de som. Zit er nog wat tussen de V&D-spullen die echt niemand hebben wil? 2,50 euro spenderen aan ‘iets leuks’, dat is het doel.

Ik voel de hete adem van John in mijn nek. Een groepje vrouwen verspert mijn weg met boodschappenkarren die ze zojuist bij de naastgelegen Albert Heijn ‘geleend’ hebben. Ik wurm me naar de panty-afdeling. Althans, wat daar van over is. Een rits knalgele panty’s bungelen voor tien eurocent per stuk naast een paar netpanty’s die voor hetzelfde bedrag weg mogen. Ik maak dezelfde beslissing als velen voor mij en laat ze hangen.

Woordenboeken

Dan naar de afdeling boeken, die is getransformeerd in de afdeling woordenboeken. 1,10 euro kost een Van Dale of Prisma nu. Uitsluitend Duits-Nederlands en andersom. Niemand werpt er een blik op. Deels te verklaren door het multiculturele publiek in deze V&D en deels vanwege het feit dat Google Translate bestaat, vermoed ik.

Ook de gouden plastic kerstballen (30 cent voor een doos vol) maken me niet enthousiast. Kerstkaarten? 10 cent voor een pak.

Even overweeg ik om mij de komende kerst van mijn beste kant te laten zien, maar dan bedenk ik me dat het 2016 is. Even normaal doen nu. Focus. 2,50 euro ‘nuttig’ uitgeven. Hoe moeilijk kan het zijn?

Aardappels en prei

Op de ooit zo bruisende schoolcampus, nu gedegradeerd naar een halve vierkante meter met schoolspulletjes, bekijk ik de verpakking van ‘Potato Chips Memo-blaadjes’. Oftewel: notitieblaadjes in de vorm van een plakje aardappel. ‘Met ‘Potato-Aroma-inside’, zo belooft de verpakking. Ooit werd hier 4 euro voor gevraagd, maar zelfs voor 20 eurocent laten mensen ze links liggen. Ik zie er wel wat in: het perfecte cadeau voor een grumpy collega. De ‘ingrediënten’ menen dat er 40 procent ‘humor’, 30 procent ‘trick’ en 30 procent ‘laughter in zit. 20 cent, geen geld voor het gezicht van iemand die hier zeker de humor niet van in ziet.

Ook een rubberen etui in de vorm van een prei (ja het bestaat) kan mijn waardering wekken. Als cadeau dan, iets met een gegeven paard.

Opschieten

Johns stem klinkt opnieuw door de winkel. Dwingender nu. „Nu echt naar de kassa gaan, anders kunt u gewoon niet meer betalen”, roept hij terwijl hij met zijn armen een vegend gebaar maakt.

De 'o' van…

De waanzin om mij heen neemt heftigere vormen aan, een vrouw heeft een serieuze woordenwisseling met een winkelmedewerker over een lege doos die ze allebei denken nodig te hebben. De een voor de aankopen, de ander om de echte, echte left-overs in op te bergen.

Grits

Ik zie nog vijf identieke kettinkjes met een kerstmannetjesbedel hangen.

Leuk voor kerst, voor de hele familie tijdens het gourmetten. En spoed me dan naar de kassa. Rol pakpapier (voor de kekke cadeaus) erbij en afrekenen maar. Totaal: 2,56 euro. Ik overweeg nog 6 cent af te dingen, maar weet me te beheersen. „Tot ziens”, roept het meisje achter de kassa als ze mij mijn tasje overhandigt. Tot ziens? Ik betwijfel het.

Foutje gezien? Mail ons. Wij zijn je dankbaar.

Reageer op artikel:
Deze V&D-spullen wil echt niemand hebben
Sluiten