Anne-Fleur Pel
Anne-Fleur Pel Nieuws 24 jan 2016 / 18:21 uur

’Eenzaamheid went, maar het snijdt toch in je’

Ruim een miljoen mensen in Nederland voelen zich eenzaam. Van jong tot oud, van zomer tot winter. Eenzaamheid, wat doe je eraan? Dat is de naam van de campagne die Coalitie Erbij zondag start. Mensen op straat en online wordt gevraagd wat zij doen tegen eenzaamheid. Hier rolt de Nationale Eenzaamheid To-do-lijst uit. Twee jongeren vertellen aan Metro wat eenzaamheid met hen heeft gedaan.

Patrick Coomans (26), woont in Goes, Zeeland

„Rond mijn zestiende begon ik mij echt eenzaam te voelen. Maar ik denk dat het wel eerder begonnen is. Ik ben nooit gewenst geweest, werd genegeerd door mijn ouders. Alle aandacht ging uit naar mijn geestelijk gehandicapte broer. Ik werd ’s avonds met een pannetje voor mijn behoefte opgesloten in mijn kamer. Ik ging op een vervelende manier schreeuwen om aandacht. Op mijn negende kreeg ik op een ochtend te horen dat ik uit school niet meer naar huis zou gaan, maar naar een pleeggezin. Dit ging mis en ik belandde in verschillende tehuizen. Ik kon nergens aarden en werd gepest omdat ik anders was. Een keer per maand ging ik naar mijn ouders, maar ook dan negeerden ze mij. Ik ben op de automatische piloot gaan leven. Op mijn zeventiende kreeg ik in het tehuis een eigen kamer met keuken. Ik ben tot mijn 22e heel eenzaam geweest. Ik zat wel zes tot zeven dagen per week bij vrienden, maar ik was eenzaam in mijn gevoel. Ik voelde me minderwaardig, ik deed er niet toe. Ik zette mijn gevoel buitenshuis op nul. Ik heb het stikgezellig gehad met ze, maar niemand kon begrijpen wat er in mijn hoofd omging en ik wilde ze niet lastigvallen met mijn verhaal. Thuis was ik weer op mijzelf aangewezen. Het brak me op. Nu woon ik sinds twee jaar in een eigen flatje met begeleiding. Ik heb een beste maatje die zijn best doet mij te begrijpen en waar ik altijd terecht kan. Dat is belangrijk. Eenzaamheid, wat doe je eraan? Iemand zei mij eens: je moet je eigen omgeving zo comfortabel mogelijk maken. En dat helpt. Ik liet ’s nachts altijd de televisie aan tegen de stilte, nu speelt er alleen een rustig muziekje op de achtergrond. Ik vind het juist weer fijn om alleen te zijn.”

Gerben te Hennepe (28), woont in Lochem, Gelderland

„Op mijn dertiende overleed mijn moeder aan de gevolgen van alcoholisme. Met mijn vader hadden we geen contact, dus verhuisden mijn zusje en ik vanuit Lochem naar een pleeggezin in Amersfoort. In het weekend gingen we naar Lochem om mijn oma en acht jaar oudere broer op te zoeken. Tijd om naar vrienden te gaan was er niet. Op mijn achttiende ging ik terug en ik dacht meteen weer contact te hebben met mijn vrienden van vroeger, maar dat was niet zo. Ik begon een leer-werk opleiding in de zorg. ’s Avonds thuis at ik mijn prakkie en keek ik televisie. Ik ben in die tijd flink eenzaam geweest. Je gaat ook niet iedere dag bij je broer of oma zitten. Ik had door mijn jeugd ook psychische problemen waaraan ik moest werken, dus ik had geen tijd om het huis uit te gaan. Ben zelfs een half jaar opgenomen geweest. Ik raakte in een isolement, je voelt je machteloos. Alsof je in een kijkdoos zit en van binnen naar buiten kijkt. Je ziet alles gebeuren, maar bent er niet echt bij. Op een gegeven moment heb je geen behoefte meer aan contact, de drempel wordt steeds hoger. Je raakt gewend aan eenzaamheid, maar het snijdt wel in je. Ik ging wel eens naar de kroeg, maar daar heb je alleen oppervlakkige gesprekken. Totdat ik mijn oude kinderclubleidster tegenkwam. Ze zei dat er ook een club voor jongvolwassenen was. Ik ging erheen en daar zaten ze: al mijn vrienden van vroeger. We raakten aan de praat. Het voelde alsof ik nooit was weggeweest. Als ik terugkijk denk ik: potverdorie, was ik maar eerder op zoek gegaan naar vrienden, wat heb ik dit gemist! Daarom ben ik stichting Lonely Lochem begonnen, een soort maatjesproject. Ik zet de eerste stap voor ze om een maatje te zoeken. We hebben ook inloopdagen. Eenzaamheid, wat doe je eraan? Een hand die je uitgereikt wordt meteen aanpakken. De jongvolwassenenclub heeft mij eruit getrokken.”

Reageer op artikel:
’Eenzaamheid went, maar het snijdt toch in je’
Sluiten