Metro
Metro Nieuws 31 aug 2015 / 05:00 uur

Bénédicte Ficq bijt zich vast

Bénédicte Ficq is één van de bekendste strafpleiters van ons land. Ze bekent: ‘Ik zou een waardeloze rechter zijn.’

We zien u vooral in de rechtbank optreden. Krijgen we daar een goed beeld van het werk dat u doet?

Het echte werk van een strafpleiter gebeurt eigenlijk buiten die rechtszaal. Dan heb je het over de lange gesprekken met je cliënt, het bestuderen van dossiers, het overleg met collega’s, het uitstippelen van de strategie en nog veel meer kleine en grote kwesties. Bij grote zaken begint het werk al zodra ik ben opgestaan. Dan zit ik al te broeden op mogelijkheden in het verdedigingstraject.

Hoe heeft u uw vak de afgelopen dertig jaar zien veranderen?

Om te beginnen zijn de straffen veel zwaarder geworden. Ook is het wantrouwen tussen OM, politie en de advocatuur groter dan voorheen en zie je dat de belangstelling van de media voor strafzaken is toegenomen. Ik herinner me nog uit mijn beginjaren dat in de kluis van een collega-advocaat een zakje cocaïne was gevonden, afkomstig van een cliënt die had gevraagd om iets voor hem te bewaren zonder te vertellen wat erin zat. Tegenwoordig zou dat een enorm publicitaire rel hebben opgeleverd. Strafzaken liggen onder een vergrootglas. Wat vroeger een klein stukje in de krant was, is nu voorpaginanieuws.

Welke zaak staat u in al die jaren nog het meeste bij?

Mijn eerste moordzaak. Ik heb deze zaak thuis voorbereid met op de achtergrond de mooiste muziek die je je maar kunt voorstellen. Maar het gepleegde delict was zó gruwelijk, dat die muziek daardoor besmet is geraakt. Als ik de klanken hoor, zit ik weer in de zaak. Ik was nog jong en onervaren, de gestoordheid van de cliënt en de indringende beelden maakten grote indruk op me.

Hoe kun je zo iemand dan verdedigen?

Dat was ook de vraag die sommige vrienden mij stelden. Toen vertelde ik ze over een gebeurtenis in het Amsterdamse Vondelpark waar ik getuige van was geweest. Een kleuter van hooguit drie zat in de kinderwagen en zag met grote ogen hoe zijn moeder in elkaar werd geslagen. Papa was de dader. Toen besefte ik: dit kind zal ik later bijstaan. Er zit altijd een verhaal achter een daad. De cliënt in mijn eerste moordzaak was extreem eenzaam en had een gruwelijke jeugd gehad. Voor mij was dit juist de motivatie om dit werk te doen.

U stond onlangs ook de nabestaanden bij van de overvallers op de juwelierszaak Goldies in Deurne. Die werden doodgeschoten en er zijn veel mensen die zeggen: hun verdiende loon.

Maar we zijn toch geen bananenrepubliek! Die hele sfeer van ‘het maakt niet uit dat twee overvallers dood zijn’, daar gaat mijn bloed van koken. Ik kan daar niet tegen en het is voor mij dan ook reden om zo’n zaak aan te nemen. Niet omdat ik zin heb in publiciteit – helemaal niet zelfs – maar het is wel nodig dat een rechter zich over zo’n kwestie uitspreekt.

Over rechters gesproken, één van hen zei onlangs op tv tegen Coen Verbraak dat zij veel te empathisch is om als strafpleiter te werken. Zou u een goede rechter zijn?

Absoluut niet, ik ben veel te ongenuanceerd en zou een waardeloze rechter zijn. Als strafpleiter heb je een één-op-één-werkrelatie met iemand waar je 100 procent voor gaat, je moet je dan ook eigenlijk afsluiten voor argumenten van de tegenpartij. Hoe redelijk die ook klinken. Het zit in mijn natuur om te vechten voor de underdog, want dat ben je als verdachte in een strafzaak natuurlijk altijd. Het appelleert aan mijn vechtinstinct.

Wat wel vreemd is: op de juridische opleidingen stikt het van de vrouwen, maar vrouwelijke strafpleiters zijn er maar weinig. Hoe kan dat?

Misschien omdat ze denken dat het een mannenbolwerk is. De meeste cliënten zijn in ieder geval mannen. Ik zou de vrouwelijke studenten vooral willen oproepen om juist voor deze richting te kiezen. Je moet wel tegen een stootje kunnen en haar op je tanden hebben. Zelf ben ik eigenlijk best verlegen in grote groepen. Maar zodra ik de rechtszaal binnenkom, raak ik in mijn element. Dat is mijn arena.

Foutje gezien? Mail ons. Wij zijn je dankbaar.

Reageer op artikel:
Bénédicte Ficq bijt zich vast
Sluiten