Mario Wisse
Mario Wisse Nieuws 2 feb 2015 / 16:05 uur

Heimwee naar het asielzoekerscentrum

De jongeren in de documentaire Asielzoeka’s – zo noemen jongeren die hun jeugd doorbrachten in Nederlandse asielzoekerscentra zichzelf op Facebook – van Sergej Kreso, hebben heimwee naar hun jeugd in het azc.

Asielzoekerscentra worden vaak gezien als naargeestige plekken, hoe kan het dat de jongeren in Asielzoeka’s heimwee hebben?
Voor kinderen en jongeren was het geen asielzoekercentrum waarin ze opgroeiden, het was hun thuis. Ze brachten er hun jeugd door. Toen ze het asielzoekerscentrum verlieten, lieten ze hun vrienden achter. Het azc is een kooitje. Niet mooi, maar wel veilig. Buiten het azc kan je niet meer op elk moment bij de buren aankloppen, moet je afspraken maken en presteren. En je ouders kunnen je nauwelijks helpen, want die zijn daar nog minder klaar voor dan jij.

Voelen de jongeren die je hebt gevolgd en die hier een leven opbouwen zich een beetje Nederlands?
Op die vraag geeft de documentaire een tragikomisch antwoord. Na het azc ging Arya, de Afghaanse jongen die ik volg, in Volendam wonen en daar voetballen. Toen zijn ploeggenoten vroegen waar hij vandaan kwam, zei hij ’azc’. Toen dachten ze dat dat een andere voetbalclub was. Veel jongeren hangen tussen twee culturen. Marela, een van de twee Bosnische zusjes in de film, gaat elke keer wanneer ze kan naar Sarajevo. Ze pendelt tussen de twee werelden en het is moeilijk voor haar om een plek te kiezen.

Geen pamflet

Waarom heb je fragmenten van Rita Verdonk en Geert Wilders in je documentaire gestopt?
Politieke uitspraken hebben grote invloed op het gevoel van een vluchteling. Je wilt je welkom voelen. Maar ik wilde zeker geen politiek pamflet maken.

Voelde jij je welkom toen je twintig jaar van Bosnië naar Nederland vluchtte?
De eerste stad in Nederland waar ik met mijn vrouw en dochter aankwam was Heerlen, waar ik mij ’s avonds laat meldde bij de politie en vertelde dat ik uit Bosnië kwam. Toen ging de agent eerst even koffie en thee voor ons halen en appelsap voor mijn dochter. Dat moment zal ik nooit vergeten, terwijl het geen invloed op mijn asielprocedure heeft gehad. Mensen praten over het asielbeleid en verwarren dingen. Wel of geen verblijfsvergunning heeft niets te maken met hoe je mensen ontvangt.

Wachtkamer voor het leven

Je kwam zelf ook in een azc terecht. Mis jij het ook wel eens?
Voor mij was het anders. Ik was geen kind meer. Het azc is voor een volwassene geen pretje. Het voelt als een wachtkamer voor het leven. Je woont met je gezin in een kamertje. En asielprocedures kunnen onvoorstelbaar lang duren.

Hoe zou Nederland het volgens jou moeten aanpakken met vluchtelingen?Sorry, als ik dat wist zou ik politicus worden. Ik heb deze film gemaakt omdat ik wil laten zien hoe het is om asielzoeker te zijn. En omdat ik ze een gezicht wil geven. Wanneer het over asielzoekers gaat, gaat het vrijwel altijd over kille cijfers. Dat stoort mij. Alleen in extreme gevallen, zoals bij Mauro en die man die zich op de Dam in de fik stak, gaat het over mensen.

2Doc: Asielzoeka’s, woensdag 4 februari om 23.00 uur op NPO2.

Foutje gezien? Mail ons. Wij zijn je dankbaar.

Meld je aan voor onze nieuwsbrief! 🌐

Wil jij iedere donderdag om 16.00 uur de parels uit het Metroweb, winacties en meer fun ontvangen? 🤹‍♀️

Reageer op artikel:
Heimwee naar het asielzoekerscentrum
Sluiten