Hendriëlle de Groot Woningmarkt 4 apr 2025, 18:01

Leestijd: 4 minuten

Eveline en haar twee kinderen zijn de dupe van de woningcrisis: ‘Woensdag moet ik verhuizen. Bestemming onbekend’

In één van de rijkste landen ter wereld dreigt Eveline van Dongen, alleenstaande moeder en zelfstandig ondernemer, met haar twee kinderen op straat te belanden. Niet vanwege schulden, maar door een systeem dat mensen buitensluit die precies doen wat van hen wordt gevraagd. Haar verhaal legt pijnlijk bloot hoe de woningmarkt faalt – en wie daar de echte prijs voor betalen.

Woensdag is het zover: Van Dongen moet haar huis uit. Waar ze met haar twee kinderen naartoe kan, weet ze nog niet. Ze heeft wel een opslagplek geregeld voor haar spullen, en ze kijkt naar hotels of vakantieparken in de buurt van Rotterdam. „Het is continu schakelen,” zegt ze, „voelen: wat kan wél, wat niet? Ik wil niet op een plek belanden waar mijn kinderen zich niet veilig voelen, of waar we voor duizenden euro’s per maand in een ongezonde situatie vastzitten.”

Van Dongen is moeder van twee zoons van 12 en 15. Ze werkt als schrijver, schrijfcoach, trainer en jurist. Ze heeft een bloeiende praktijk en schrijft boeken over innerlijk leiderschap, bewustzijn en maatschappelijke thema’s. Ook heeft ze positieve bedrijfsresultaten. Maar dat alles is niet genoeg om een woning te vinden. Van Dongens situatie is helaas niet uniek: voor het tweede jaar op rij is het aantal mensen dat dakloos is, gestegen. De belangrijkste oorzaak is de woningcrisis: veel mensen zijn op zoek naar woonruimte, het aanbod is gering, er wordt te weinig bij gebouwd en regels en protocollen belemmeren de nieuwbouw.

„Als ik morgen mijn bedrijf opzeg en een uitkering aanvraag, kom ik wél in aanmerking voor urgentie. Maar zolang ik blijf ondernemen, iets probeer op te bouwen, krijg ik niks. Dat zegt eigenlijk alles over hoe krom het systeem in elkaar zit”, zegt Van Dongen.

‘Het systeem zit op slot’

Twee jaar geleden sloot Van Dongen een tijdelijk huurcontract af. De verhuurder wilde dat contract nu met een jaar verlengen, maar door recente wetswijzigingen mag dat niet meer. Tijdelijke contracten worden automatisch omgezet in vaste contracten zodra ze verlengd worden. Dat risico wilde de verhuurder niet lopen. En dus moet Van Dongen eruit. Als gevolg van het systeem en door wet- en regelgeving, gaat de verhuurder nu over tot verkoop, omdat verhuur niet meer rendabel is.

Wat volgde, was een maandenlange zoektocht naar woonruimte – in een stad die steeds minder toegankelijk is voor mensen met een gemiddeld of variabel inkomen. „Voor een particuliere woning van 2200 euro per maand moet je zo’n 8800 euro per maand verdienen, want ze vragen vaak vier keer de bruto huur. En zelfs dán vragen ze soms zes maanden vooruit te betalen, plus twee maanden borg. Tel maar op.”

Als zelfstandig ondernemer met nog geen jaar aan positieve jaarcijfers vist ze overal achter het net. „Ik kan gewoon betalen. Ik neem desnoods extra werk aan. Maar ik word niet eens uitgenodigd voor bezichtigingen. Er zijn geen regels meer, alleen voorwaarden.”

Frustraties over het systeem

Wat haar vooral frustreert, is hoe het systeem met mensen omgaat. Van Dongen: „Je moet je hele hebben en houden inleveren – paspoort, loonstroken, bankafschriften – nog voordat je weet of je überhaupt mag komen kijken. Volgens makelaars zelf mag dat helemaal niet. Maar het gebeurt. En als je er iets van zegt, lig je eruit.”

Zelfs de tijdelijke huur- en antikraakconstructies zijn voor haar onbereikbaar. „Ik heb kinderen. Dan mag je niet antikraak wonen, vanwege het risico op plotselinge ontruiming. Tijdelijke verhuur is vaak alleen voor expats of internationale studenten. Voor zelfstandig ondernemers, alleenstaanden en mensen die parttime werken, is het niet te doen.”

‘Vooral vrouwen vallen tussen wal en schip’

Van Dongen merkt dat ze niet de enige is. „Ik krijg dagelijks berichten van vrouwen in dezelfde situatie. Alleenstaand, met kinderen, net uit een relatie of met een klein netwerk. Die hebben geen vangnet. Die kunnen nergens heen. Vrouwen die ineens geen veilige plek meer hebben, moeten zich inschrijven bij vrienden, of noodgedwongen met hun kinderen op een zolderkamer zitten.”

De wetgeving, bedoeld om huurders te beschermen, heeft volgens Van Dongen in de praktijk een averechts effect. „Verhuurders zijn bang dat ze iemand niet meer uit huis krijgen als er iets misgaat. Dus durven ze niemand meer binnen te laten. Dat snap ik óók. Maar het systeem werkt zo niet. We zetten mensen letterlijk klem”, vertelt ze.

Oefening in vertrouwen

Ondanks alles probeert Van Dongen hoopvol te blijven. „Dit is mijn ultieme oefening in vertrouwen. Ik schrijf over innerlijke autoriteit en kiezen vanuit liefde, niet vanuit angst. Maar ik zou liegen als ik zei dat het makkelijk is. Natuurlijk zijn er nachten dat ik wakker lig. Momenten van paniek. Maar ik weet ook dat ik erdoorheen kom. Er is altijd een weg.”

Ze wijst op de kracht van haar netwerk, op mensen die meedenken. „Soms krijg ik ineens een bericht: ‘Ken je deze plek al?’ of ‘Ik weet misschien iets’. Dat raakt me. Want de oplossing ligt niet altijd in het systeem. Soms zit het in elkaar iets gunnen. Een beetje ruimte. Elkaar zien als mens.”

De komende week pakt Van Dongen haar laatste dozen in. Wat ze niet mee wil nemen, heeft ze al weggedaan. „Ik ben eigenwijs geweest, heb gewacht. Misschien te lang. Maar ik geloof in wonderen en dat er iets op het juiste moment op mijn pad komt.”

Financiële fout: ‘Ik vond het belangrijker om naar Bali te gaan dan mijn vrienden af te betalen’

Woningdelen om woningcrisis tegen te gaan: wat zijn de voorwaarden?

Reacties