Likeability of 6

#fucksocialmedia

"Ik heb het recht om online even niet online te bestaan." Bron: Unsplash/Bruno Gomiero

Foto van 'Maaike Helmer'

11 SEP 2017

‘Ja, de hond is overleden. Had je dat dan niet gezien op Facebook?’ Mijn vriendin kijkt me ontsteld aan. Niet boos, maar wel teleurgesteld. Nee, ik had het niet gezien.

‘Ik denk, dus ik besta’, aldus de Franse filosoof René Descartes (1596 – 1650). Tegenwoordig kunnen we beter zeggen: ik scroll, dus ik besta.

Ik was heel juli met een caravan aan het rondreizen door Frankrijk. En ik had die vier weken geen internet. Ik was een maand offline. Dus ik bestond niet.

Hoe is dat? Opeens niet-bestaan?

Lees verder na deze advertentieAdd Arrow

Toen ik onderaan een berg met 0G vruchteloos op het knopje Safari van mijn iPhone liep te drukken, realiseerde ik me hoe vergroeid we in het dagelijks leven zijn met onze social kanalen. De lijn naar online was overleden, maar misschien was wat ik miste wel belangrijk! Wat ging er langs mij heen, nu de hele online wereld gewoon doorging zonder mij?

De eerste dagen niet-bestaan voelde onwennig. Mijn hand, automatisch naar mijn telefoon grijpend. Iets in mij dat in paniek raakte; vast fomo (fear of missing out) want yolo (you only live once). En natuurlijk miste ik ook wel de waardevolle dingen, de diepe contacten. Want die heeft social óók. Heel soms, in een Franse supermarkt, had ik opeens 4G. Dan zag ik op de vleesafdeling wat kattenfilmpjes voorbij komen. Plaatste ik snel een foto die ik had gemaakt. En dat Trump en Jun Un elkaar nog stééds uitdaagden en het gelukkig toch nog steeds geen wereldoorlog was. Was ik niet in een Franse supermarkt met 4G, dan leerde ik steeds meer luisteren naar mijn eigen ritme in plaats van gedachteloos te scrollen, en de ‘mentale aai over je bol’ die een like geeft te ervaren. Mijn vakantieritme hield ongeveer in: naar het water, wat eten, wat lezen, misschien wat slapen, praten, nadenken, soms wat ondernemen, wat drinken en eten en dan maar weer slapen. Ik had het niet nodig te zien of gezien te worden. Ik bestond, los van dat al, ik wás. En dat (en ik) was echt genoeg.

Toen ik weer terug was van vakantie, vond ik het verraderlijk hoe makkelijk je soms weer gedachteloos door je timeline kunt scrollen. Online zou een dode hond níet meer zomaar langs me heen gaan. Toch? Belangrijk! Of een kattenfilmpje. Of een bijna-oorlog. Je weet niet wat je mist, als je digitaal-niet-bestaat. Nu was ik terug in het land van de digitaal levenden.

Or was I?

Op een zonnige nazomermiddag stond ik op een treinstation en zag ik het. Al die scrollende mensen. Ze waren er, en tegelijkertijd niet. Ze waren er én ze waren ergens anders. Als in één beweging stroomden ze de trein in; The Walking Dead. Ik stopte mijn telefoon weg, in mijn tas. Iets wat ik tegenwoordig bewust vaker doe. Ik heb het recht om online even niet online te bestaan. Als het echt belangrijk is, bellen ze wel. Ik keek nog eenmaal om me heen naar al die gezichten, blauw opgelicht door de telefoonschermpjes en ik moest weer denken aan wat Descartes had gezegd. Mijn gedachte stemde me droevig: ‘Ik scroll, dus ik besta (even) niet.’

Wie is Maaike?

Wat zou er gebeuren als je iets vaker 'fuck dat' zou zeggen tegen alles waar je niet echt blij van wordt? Elke maandagochtend geeft journaliste Maaike Helmer je een spoedcursus 'Schijt hebben aan alles' in de rubriek FUCK!

Maaike is founder van het eerste online magazine over alles wat met stress te maken heeft, stressedout.nl.


like
user_e5baafea4ff0758b103fa20c611ddd45a2fb758c_avataruser_f06db8fd8a512c6fb32d96b162cf59133d1df823_avatar

Views

300+

Lees verder na deze advertentieAdd Arrow
#fuckmoeten
Likeability of 5

#fuckmoeten

Foto: Quino Al/Unsplash

Foto van 'Maaike Helmer'

9 OKT 2017

Vanuit een zeppelin een auto induiken (letterlijk, want er zit een zwembad in de auto). Een spiegelei laten praten. Een Mexicaanse band in de woonkamer laten spelen en een hamster in de lucht gooien met wie je vervolgens een selfie neemt… ‘Niet omdat het moet, maar omdat het kan’, zingen Ronnie Flex en Lil’ Kleine op de achtergrond.

Laatst zat ik erover na te denken, en deze surrealistische/absurdistische reclame van Tele2 vat onze huidige realiteit eigenlijk wel erg goed samen. Alleen dan omgekeerd: omdat het kan, moet het.

Zo zit het namelijk. Op dit moment. We maken onszelf helemaal gek met dingen die moeten. Gewoonweg omdat ze kunnen. Ik weet niet hoe het met jullie zit, maar mij geeft dat geen relaxed gevoel.

We móeten iets worden. Graag iets met status, want daar drijft onze prestatiemaatschappij op, op status. Tegenwoordig kun je alles worden wat je wilt (of althans, met dat idee ben je opgegroeid) en succes ligt binnen handbereik (leer je door zogeheten influencers). En omdat het kan, moet het. Poeh, wat een druk. Het gaat niet alleen op voor ‘iets worden’ trouwens. We moeten zoveel, omdat het kan.

We moeten iets vinden. Een mening hebben. Want iedereen heeft een mening, toch?

We moeten online zijn. Want… straks mis je wat! Dat moet je niet hebben natuurlijk.

We moeten zelf regelmatig updates delen, want we willen wel geliked worden; wat - en vooral wie - ben je zonder je likes?

We moeten kijken hoe we het Facebook algoritme kunnen manipuleren want we krijgen veel te weinig likes! We moeten perfect zijn, of in elk geval de schijn ophouden. We moeten die serie hebben gezien op Netflix, want je moet wel kunnen meepraten. Ook over die laatste koffiebar moeten we wel kunnen meepraten. Daar moet je beslist geweest zijn, hoorde je. We moeten dit weekend uit. En een borrel, want dat hoort erbij.

We moeten op Twitter. En oh, nú moeten we er weer vanaf, want Twitter is het niet meer, jeweettoch. We moeten op dit moment juist op Instagram zitten. We moeten wel die nieuwe schoenen hebben, die je nu o-ve-ral ziet, over Instagram gesproken.

We moeten trouwens ook op yoga en zelfontwikkelingscursus want we moeten wel relaxed blijven. We moeten meer tarwegrassap drinken, of wat is het tegenwoordig waar je gezond van wordt, klei? En we moeten een goeroe hebben want iedereen heeft een goeroe tegenwoordig en waarom hebben we eigenlijk nog geen levensquote die we naleven? Dat moeten we ook hebben!

Moet, moet, moet, moet, moet… Daar word je toch hartstikke moe van? Ik wel.

Het vergt moed om voor jezelf te beslissen niet zoveel te moeten.

Alles kan. Alles mag. Maar het móet niet. Laten we ons dat alsjeblieft realiseren.

Zodat jij zelf gaat over wat jij wilt en wie je wilt zijn. Of, weet je: je bent al. En je bent genoeg.

WIE IS MAAIKE?

Wat zou er gebeuren als je iets vaker 'fuck dat' zou zeggen tegen alles waar je niet echt blij van wordt? Elke maandagochtend geeft journaliste Maaike Helmer je een spoedcursus 'Schijt hebben aan alles' in de rubriek FUCK!

Maaike is founder van het eerste online magazine over alles wat met stress te maken heeft, stressedout.nl.


likedislike
user_30ccc4e3e8ffac93e6d7a9d1a69318f0b96bdfa2_avataruser_68e7459261367b4ec9ce19c83eee16fe9b34efce_avataruser_9a945f8d5af9973585facea6f0e4a7e129a90a90_avatar

Views

400+

‘Gebroken been? Dat zit tussen je oren…’

Oscar Keys/Unsplash

Foto van 'Maaike Helmer'

5 OKT 2017

Een tijdje geleden zag ik een filmpje online: ‘If physical health problems were treated like mental health problems’. Acteurs lieten zien hoe het zou zijn als we lichamelijke aandoeningen zouden behandelen zoals we omgaan met psychische problemen.

Dan krijg je dus de volgende situatie: een man met een gebroken been probeert zich voort te bewegen op een stel krukken. Zijn vriend, die naast hem loopt, kijkt geïrriteerd naar het gemankeerde ledemaat en zegt droog: ‘Je moet ook gewoon eens stoppen je te focussen op de negatieve dingen in het leven. Ga genieten. Dit zit allemaal alleen maar in je hoofd.’

Zou je niet snel zeggen over een gebroken been, nietwaar? Toch is het wél hoe we vaak omgaan met mentale problemen, zoals burn-out. Het wordt gezien als een zwakte als je ‘breekt’, als je tegen de muur klapt. In mentale problemen verkeren is daarom een taboe. Een persoonlijk tekort, het ligt aan jóu: ‘het zit namelijk allemaal in je hoofd’ (over die stelling valt al te discussiëren, maar dit terzijde). En je moet je vooral niet kwetsbaar opstellen en om hulp vragen. Want dat doen we niet. Met een gebroken been wel, met een gebroken geest niet. Hup. Door. Jij met je stress.

Net zoals een gebroken been aan meer dingen ligt dan aan je voet (je was net op het verkeerde moment op de verkeerde plek, die steen lag onhandig, je lette niet op), ligt een gebroken geest ook niet alleen aan jou. De maatschappij zoals deze nu in elkaar zit, waarin we worden afgerekend op prestatie, is een oorzaak. Je baas, met wie je die workload niet goed kon bespreken, is een oorzaak. En ja, zelf heb je er ook een aandeel in.

Om door te gaan met de vergelijking: toen ik een burn-out had (acht jaar geleden) besloot ik meteen al open te zijn. Ik ben heel erg blij dat ik juist wél durfde aan te geven dat ik even ‘kapot’ was. Want als je niet durft te zeggen dat je been gebroken is, dan blijf je maar doorlopen - nou ja, lopen - met alle gevolgen van dien.

Samen met specialisten zorgde ik ervoor dat mijn burn-out werd ‘gezet’. Ik las alles over stress. Ik leerde dingen die ik de rest van mijn leven kan gebruiken (en die ik graag deel). Niet alleen was mijn ‘gebroken been genezen’, het was ook getraind en gespierd en lenig zoals het nog nooit was geweest. Ik was weer klaar voor de marathon van het leven, al stond ik nu vol-led-ig anders in de race. Dieper verbonden met mezelf dan ooit. Sterker nog: ik besloot mensen uiteindelijk via mijn online magazine stressedout.nl te helpen met alles wat met stress te maken heeft, zodat anderen niet hetzelfde hoeven door te maken als ik destijds.

Het is eigenlijk heel vreemd dat we zo hysterisch doen over psychische nood ten opzichte van fysieke. Want als er geen openheid is, kunnen we niets aan de grotere en kleinere oorzaken veranderen. Blijven we op de huidige manier omgaan met stress en burn-out, dan wordt er ook niets ‘gezet’. Niet op maatschappelijk, werk-technisch óf individueel niveau. En dan heelt er niks. Op geen enkel niveau. Dus laten we er alsjeblieft gewoon over praten. Want met 1 op de 7 Nederlanders met burn-out klachten valt er op alle niveaus heel wat te zetten…

WIE IS MAAIKE?

Maaike Helmer is founder van het eerste online magazine over alles wat met stress te maken heeft, stressedout.nl.


Views

500+

Lees verder na deze advertentieAdd Arrow

Waarom nu-nu-nu als het nu ook gewoon goed is?

Fuck nu-nu-nu, ga voor Het Nu | Foto: Adriel Kloppenburg (rechts) & Jose Martin Ramirez (links) | Unsplash

Foto van 'Maaike Helmer'

25 SEP 2017

Wat zou er gebeuren als je iets vaker 'fuck dat' zou zeggen tegen alles waar je niet echt blij van wordt? Elke maandagochtend geeft journaliste Maaike Helmer je een spoedcursus 'Schijt hebben aan alles' in de rubriek FUCK!

Geïrriteerd leg ik mijn telefoon weg. Ik heb een uur geleden een vraag gesteld aan iemand via WhatsApp. En ik heb nóg geen antwoord. Hallo-ooo…

Best typisch, voor hoe we tegenwoordig met elkaar omgaan. We vinden het steeds moeilijker om te wachten, leven in de tijd van het nu-nu-nu. De industrialisatie en vervolgens digitalisatie heeft ons leven zo veel makkelijker gemaakt. We kunnen krijgen wat we willen, wanneer we willen. Supermarkten die zo ongeveer continu open zijn, een koelkast die standaard binnen 24 uur wordt afgeleverd– wel fijn. Maar: we draven er soms ook een beetje in door, in dat nu-nu-nu.

In onze onderlinge communicatie, bijvoorbeeld. Niet binnen tien minuten een reactie van dat bedrijf op je boze tweet? Wat zullen we nou krijgen, maak ze kapot! Die vriendin beantwoordt je app niet meteen? Wat een bitch, zeg, wat denkt ze wel niet?! Het sijpelt door in alle facetten van ons leven. We willen die geweldige carrière, die ideale relatie, genoeg geld… en dat allemaal… nou ja, nú dus. En dat geeft stress. Het probleem: veel dingen kosten nu eenmaal veel tijd.

Laat ik mezelf als voorbeeld nemen. Dat ik ben waar ik nu ben, daar zijn zelfs decennia aan vooraf gegaan. Op mijn achttiende was ik internationaal model (nou, over stress gesproken… daar kan ik nog wel verhalen over vertellen), daarna studeerde ik journalistiek, werkte ik bij een vrouwenblad, vervolgens begon ik met freelancen in de journalistiek en advertising, en nu heb ik ook nog een online magazine. Je zou kunnen zeggen: ik heb er jaren naartoe gewerkt.

Hetzelfde geldt voor relaties (en vriendschappen). Het kost tijd en energie om een band op te bouwen en deze goed te houden. Weer even mezelf als voorbeeld: vóór ik mijn lief tegenkwam, was ik jarenlang met iemand anders. En nu alweer ruim veertien jaar met Joram. Je zou daarvan ook kunnen zeggen: in het goed zijn in mijn relaties zit jaren werk.

Dus hier zou ik op dit moment goed kunnen pleiten voor ‘we moeten meer geduld hebben en ons meer realiseren dat alles tijd kost’, a la Simon Sinek en zijn bekende speech over ‘millenials in the workplace’.

Maar in dit geval wil ik iets anders aankaarten. Wat mij zorgen baart: het lijkt wel alsof we met z'n allen keihard nu-nu-nu naar een einddoel willen. We willen er eigenlijk al zijn. Nu dus. Natuurlijk: richting een doel werken is mooi. En het geeft je focus. Maar te hard vasthouden aan een doel kan je doen verstarren en neemt je flexibiliteit weg. Bovendien zorgt een ik-wil-het-nu-nu-nu mentaliteit ook nog voor permanente ontevredenheid over waar je, as we speak, staat.

Interessanter vind ik het om de nu-nu-nu-mentaliteit om te vormen. Tot simpelweg: het nu. Laten we minder eisen van dit moment, wat meer om ons heenkijken en stilstaan. En accepteren dat niet altijd alles nu-nu-nu is, maar dat ‘nu’ eigenlijk heel goed is. Het hele leven is eigenlijk niet meer dan onderweg zijn, vaak met een doel dat ook nog eens tijdens het leven zelf verschuift, zoals je ziet als je kijkt naar mijn eigen levenservaringen.

Ik bedoel: ik had mezelf nooit hier gezien tien jaar geleden. En ik ben juist zo blij dat ik ben waar ik ben. Punten in je leven verbind je vaak vooral achteraf. Het proces, de reis, is juist zo boeiend en enerverend. Je kunt dus net zo goed af en toe even stilstaan van het uitzicht genieten. Dat betekent: soms wat meer geduld met het leven, met anderen en met jezelf. En vooral: hier zijn, nu. All we have is now.

En dat whatsappje? Ach. Was ik al bijna weer vergeten.

WIE IS MAAIKE?

Maaike Helmer is founder van het eerste online magazine over alles wat met stress te maken heeft, stressedout.nl.


wow
user_7773621565689246c2f6d156935675e7e4bf47d1_avatar

Views

200+

#fuckhokjes

Foto: Ilze Lucero | Unsplash

Foto van 'Maaike Helmer'

18 SEP 2017

Mijn lief is verwend, heeft weinig doorzettingsvermogen, is wispelturig, denkt dat hij uniek is en geeft meer om idealen dan om geld. Ikzelf groeide op voor galg en rad, heb een passieve instelling, doe vooral wat ik zelf wil, en ben over het algemeen lui en ongeïnteresseerd.

Klinkt best gek zo zwart op wit, niet? Vanwaar deze omschrijvingen? Nou, mijn mijn lief is een millennial en ik ben nog nét van de patatgeneratie (ik ben twee jaar ouder). Vandaar.

De media staan tegenwoordig bol van artikelen over dé millennial. Zoals ze in mijn tijd (dat klinkt ouder dan het is) vol stonden met artikelen over de patatgeneratie. Ik voelde me, opgroeiend, best gedemotiveerd door wat ik over ‘mezelf’ las. Ging dit echt over mij? Het zou waarschijnlijk dus nooit goed komen met mij en mijn leeftijdsgenoten. Oké. En bedankt.

Ik kan me zo voorstellen dat het voor ‘de millennial’ ook niet altijd leuk is om te lezen over eigenschappen die hem of haar worden toegekend. Dat je lui bent. Over het paard getild door je ouders. Dat je het ‘echte leven niet aankunt’. Dit soort dingen worden trouwens opvallend vaak uitgesproken door de vorige generaties op de ranglijst, zoals de babyboomers of de patatgeneratie. Generaties die zichzelf soms best op de borst kloppen dat ‘zij het allemaal wel weten in het leven.’ Maar ja... Nobody really does know, toch?

Een risico van deze manier van generatiedenken, is dat het ons kan maken tot een karikatuur. Dat maakt mijn lief dus die eenhoorn en mij een lamzak. Mensen worden gereduceerd tot een afgekaderd geheel, een slachtoffer van hun tijdsgewricht en worden hiermee gesimplificeerd tot één woord. Eén groep. Met een heel specifieke problematiek. Want daar wordt vaak het meest op gefocust.

Hoewel ik aan de ene kant de handzaamheid van generatiedenken begrijp, is er ook (terechte) kritiek op deze manier van kijken naar de dingen; in de mensen van één generatie zitten vaak meer verschillen dan overeenkomsten. Je zou het dus vooral ook kunnen zien als een filosofie. Een filosofie die niet onomstreden is. Maar toch is het iets wat we continu nemen als uitgangspunt. Merk ik.

Ik ontken geen tijdsbeelden en ik weet zeker dat deze periode uitdagingen biedt om in op te groeien. Mogen we heus benoemen. Die hebben namelijk aandacht nodig. Maar ik heb soms wel moeite met het het feit dat generatiedenken de lineaire tijd steevast opdeelt in kleine vakjes. (Ver)oordelende vakjes. Stickers. Labels. Liever denk ik in een historische lijn (met mensen), daar leer ik meer van. Ik heb het idee dat het ook meer kansen biedt. Laten we ons bevrijden van de belemmering die vakjes en hokjes geven. Laten we kijken, praten, ontdekken, leren. In plaats van vingertjes te wijzen naar een leeftijdsgroep.

Zodat ik weer gewoon Maaike ben, en mijn lief Joram. En jij gewoon lekker jij.

WIE IS MAAIKE?

Wat zou er gebeuren als je iets vaker 'fuck dat' zou zeggen tegen alles waar je niet echt blij van wordt? Elke maandagochtend geeft journaliste Maaike Helmer je een spoedcursus 'Schijt hebben aan alles' in de rubriek FUCK!

Maaike is founder van het eerste online magazine over alles wat met stress te maken heeft, stressedout.nl.


Views

300+

Likeability of 6

#fuckperfect

Tanja Heffner | Unsplash

Foto van 'Maaike Helmer'

4 SEP 2017

Als ik iets heb geleerd van de afgelopen weken - na de bijval op mijn artikel over de dwang van altijd-maar-mooi-en-fijn (#fuckgeluk) en het artikel over ‘de anderen’ (#fuckanderen) - is dat we veel eisen van het leven en van onszelf. Het leven moet perfect zijn, wij moeten perfect zijn, we willen een perfect beeld naar buiten uitstralen. En daar gaan we langzaam aan kapot.

In Japan bestaat de esthetiek-filosofie wabi sabi. Het is een beetje moeilijk uit te leggen, maar het komt erop neer dat de schoonheid van imperfectie gekoesterd wordt. Imperfectie maakt objecten individueel, geeft ze een verhaal, maakt ze onvervangbaar. Wabi sabi respecteert, nee éért het tijdelijke, het vergankelijke en de incompleetheid van dingen. Als je wabi sabi vertaalt naar de westerse cultuur, en de esthetische filosofie naar een mensbeeld, hoop ik dat we op een keerpunt staan.

Het leven is niet altijd maakbaar. Het leven is niet perfect. Het leven zelf is wabi sabi: tijdelijk, vergankelijk en incompleet. Ik vind dat een heel troostrijke gedachte. Wij mensen zijn ook niet perfect. En ook dat is troostrijk. En: mooi. Ik ervaar dat als ik me wabi sabi opstel (laat ik het maar even zo noemen), anderen dat ook doen. En ik merk, dat als iemand anders zich kwetsbaar opstelt, eerlijk durft te zijn, ik dat juist prachtig en krachtig vind. Mensen krijgen een diepere laag. Een verhaal. Zijn echt. Ze zijn zo wabi sabi als het leven.

Naast wabi sabi bestaat er in Japan ook nog kintsugi (ook wel bekend als Kintsukuroi). Dat komt erop neer dat als je bijvoorbeeld servies breekt, dit gelijmd wordt. Maar niet gewoon gelijmd, nee, lijm gemengd met zoiets als goud-, zilver-, of platinapoeder. De barst mag gezien worden. De methode werd naar verluidt in de vijftiende eeuw geïntroduceerd toen Japanse shogun (alleenheerser) Ashikaga Yoshimasa gebroken theekom liet repareren maar niet tevreden was met het resultaat (het was, vertelt het verhaal, aan elkaar gezet met metalen haakjes). En toen werd bedacht dat je de barst ook juist kon laten zien, benadrukken, wat zeg ik: met trots kon tonen.

Wat dat betreft is die kintsugi erg interessant. Als je dít vertaalt van gebroken servies naar mensen, zijn imperfecties opeens minder erg. Dan accepteer je ze niet alleen als onlosmakelijk onderdeel van je bestaan, nee, dan mág men ze zelfs zien. Probeer je ze niet meer weg te stoppen. Durf je ze, ook naar buiten toen, te dragen. De mindere momenten. De kanten die niet fantastisch zijn. Een totaal beeld van jou is veel mooier dan een gepolijste Instagramweergave van je leven. Toch? Je wordt er ook veel gelukkiger van, als je – om in de woorden van kintsugi te blijven – je hele jezelf mag zijn. Barstjes en al.

Bij mij is de burn-out die ik acht jaar geleden kreeg, een kintsugi-onderdeel van mijn verhaal. Bijvoorbeeld. Maar het kan van alles zijn. Het feit dat mijn ene oog naar buiten kijkt als ik moe ben. Mijn te harde lach. Mijn drukke hoofd. Allemaal hartstikke kintsugi. Het valt me op dat wabi sabi en kintsugi wel het laatste zijn waar we op dit moment mee bezig zijn. Nee, we zijn bezig met maakbaarheid, instagrammability en – indien nodig – filters en bewerkingsprogramma’s. Om de werkelijkheid maar zoveel mogelijk ons wensbeeld op te leggen. Een recept voor ongelukkig zijn. Laten we dat eens omdraaien.

Het leven is wabi sabi. Mensen zijn wabi sabi. En onze imperfecties moeten we vieren; kintsugi. Fuck perfectie.

WIE IS MAAIKE?

Maaike Helmer is founder van het eerste online magazine over alles wat met stress te maken heeft, stressedout.nl.


love
user_7850f19262c0e1ff4eae7445dfffdee598918e26_avataruser_0831f4203a78b9be701392166f2d6812d3ca57e3_avatar

Views

300+

Lees verder na deze advertentieAdd Arrow

#fuckanderen

Foto: Gonzalo Arnaiz | Unsplash

Foto van 'Maaike Helmer'

28 AUG 2017

Vorige week deed mijn artikel #fuckgeluk best wat stof opwaaien online. Ik kreeg veel berichtjes (via direct messages, zo’n taboe is #fuckgeluk dus nog wel). Berichten dat mensen het er helemaal mee eens waren. Dat ze zelf ook voornemens waren meer echt te zijn online. Mega-influencer Cynthia Schultz (van Cynthia.nl) deelde haar eigen rotmoment en tagde mij, waarna er nóg meer bijval kwam.

Wat mij hierbij zo opvalt, is dat we enorm bezig zijn met de mening van anderen. Dat is natuurlijk waar het om gaat, ook op social media. De mening van de ander. Want oh, wat vinden we die belangrijk. En oh, wat meten we ons aan anderen af.

‘De hel, dat zijn de anderen,’ zei de Franse filosoof Jean Paul Sartre.

Ik weet het.

Maar ja. Wat doe je eraan?

Jij bent, volgens existentialist Sartre de enige die je leven ‘zin’ kan geven. Maar dat is moeilijk, want je bent daarin altijd bezig met wat anderen van je vinden. Nou, er is nog best veel wat je daaraan kunt doen. En, bummer: het begint vooral bij jezelf. Ik weet niet hoe het met jou zit, maar ik vind het soms best moeilijk me tot anderen te verhouden. Op twee manieren.

  1. Hoe anderen naar mij kijken
  2. Hoe ik naar anderen kijk

Laten we beginnen met punt 1; en… laat ik me hier gewoon even kwetsbaar opstellen maar ik kan best onzeker worden over hoe ik dénk dat anderen naar me kijken. Ik kijk dan als het ware door hun ogen. Dan ben ik bang dat ik te aanwezig ben. Of juist niet aanwezig genoeg. Te chaotisch. Of juist te controlfreak. Bang om niet goed genoeg te zijn zoals ik ben, in elk geval. Grappig genoeg zijn mensen nooit zo met jou bezig als jij met jezelf. Zij zijn namelijk met henzelf bezig.

Andersom kan ik ook juist onzeker worden als ik naar anderen kijk, punt 2 dus. Want wat lijkt iedereen zijn leven op orde te hebben (vooral op social media, #fuckgeluk). Mensen schreeuwen het hardst hoe geweldig ze zijn. Ik ben trouwens niet de enige die daar ongelukkig van wordt: Brits onderzoek zegt dat veel op social media rondhangen onzeker en depressief maakt. Het heeft een negatieve invloed op ons zelfbeeld. ‘Beeldbank’ Instagram scoort daar trouwens het hoogst in, qua negatieve invloed.

We maken ons dus druk om wat anderen van ons vinden én wat we van hen vinden (dit staat even los van nuttige feedback en rekening houden met iemand). Maar eigenlijk speelt hier iets interessants. Want wat we eigenlijk doen, in beide gevallen, is onszelf afkeuren. Door je te veel te focussen op anderen (hoe ze naar jou kijken en hoe je naar hen kijkt), verlies je steeds meer een stukje van jouw zelf (ja, bezittelijk voornaamwoord. Jij bent namelijk van jezelf). Je zoekt eigenlijk bevestiging dat je er mag zijn, maar die ga je bij een ander nooit vinden. In het ergste geval: je keurt jezelf via anderen af. Best knap! Waar het uiteindelijk om gaat: wat vind jij? Zelf? Waar wil jij voor leven? Dáár gaat het om. In die zin dus: #fuckanderen.

‘De hel, dat zijn de anderen,’ zei de Franse filosoof Jean Paul Sartre.

Misschien ben je het wel vooral zelf.

WIE IS MAAIKE?

Wat zou er gebeuren als je iets vaker 'fuck dat' zou zeggen tegen alles waar je niet echt blij van wordt? Elke maandagochtend geeft journaliste Maaike Helmer je een spoedcursus 'Schijt hebben aan alles' in de rubriek FUCK!

Maaike is founder van het eerste online magazine over alles wat met stress te maken heeft, stressedout.nl.


Views

100+

Likeability of 6

#fuckgeluk

Foto: Benjamin Voros | Unsplash

Foto van 'Maaike Helmer'

21 AUG 2017

Wat zou er gebeuren als je iets vaker 'fuck dat' zou zeggen tegen alles waar je niet echt blij van wordt? Elke maandagochtend geeft journaliste Maaike Helmer je een spoedcursus 'Schijt hebben aan alles' in de rubriek FUCK!

Ik scroll door mijn timeline. De ene geluksprof na de andere #blessmylife foto. Geluk moet. Da’s irritant. Want ik voel me kut. Je kut voelen is taboe. Terwijl de wetenschap zegt dat het best goed kan zijn.

Ik zit even niet lekker in mijn vel. Niks ergs, gewoon, zoals dat soms gaat. Vermoeidheid (oud matras), stress (ja, heb ik ook nog weleens) en hormonen (vul zelf in). Mijn ongelukkige gevoel heeft twee neveneffecten: ik heb het idee dat ik faal en ik schaam me. Want je even goed ongelukkig voelen, is taboe.

Laatst las ik over een onderzoek van de universiteit van Jeruzalem, dat concludeerde dat mensen zich het best voelen als hun emoties overeenkomen met wat ze wíllen voelen op dat moment. Zelfs al zijn die emoties niet positief (zoals chagrijn in mijn geval).

Maar: je continu gelukkig voelen moet, tegenwoordig; bewijzen ook alle boeken, websites, gelukstheorieën en #happy #blessed social media posts. Even voor de duidelijkheid: ik ben niet tegen geluk! Hell no. Tuurlijk niet. En ook even voor de duidelijkheid: je tijdelijk rot voelen, is iets anders dan een depressie. Maar los van die twee disclaimers: het lijkt wel alsof we niet meer even ongelukkig mogen zijn.

Nooit eens iemand die onder een dekentje zit en dikke vette jankogen heeft (en zo wel, dan gestyled/zelfbewust). Terwijl: leven is soms gewoon ingewikkeld. Relaties hebben dips, werk heeft soms periodes waarin je er extra hard aan moet trekken... Donkere periodes kunnen soms zelfs van waarde zijn, is mijn ervaring. Ik denk maar even aan mijn burn-out van acht jaar geleden. Ik zou niet zijn waar ik nu was, had niet de inzichten verworven die ik heb, had geen online magazine over stress, stond nu niet op Metro met dit artikel, als ik die burn-out niet had gehad.

Pleidooi voor ongeluk dus? Nee. Pleidooi voor het accepteren van het feit dat het leven soms niet perfect is. Laten we elkaar niet gek maken met de illusie dat het wel zo is. Je zou het leven kunnen vergelijken met de zee, bedacht ik me laatst op vakantie. Er zijn golven. Het is de kunst te leren surfen. En af en toe donder je van je surfplank af. Dan is het de truc met de stroming mee te gaan en te kijken wanneer je weer op de plank kunt klimmen.

Soms ga je even vét hard. Momenteel hang ik even half aan mijn surfplank. Ik weet dat ik er snel weer opklim, maar as we speak dobber ik even. Prima. Ik kijk naar het uitzicht. En weet je wat zo mooi is: toen ik gister op social media deelde dat ik me even rot voel, bleek dat ik niet de enige ben (een deel van de bijval kwam via direct message, wat dan wel weer zegt dat #fuckgeluk nog wel een taboe is). Eerlijk zijn over dat je je ook weleens níet goed voelt, zorgt ervoor dat anderen óók zichzelf durven zijn. En dat maakt de wereld een stuk echter, ons wereldbeeld completer en minder dwingend. Let’s get real.

Zo. En nu ga ik met een dekentje op de bank Netflix kijken en me even rot voelen. Dat mag. Niks moet. #fuckgeluk.

Wie is Maaike?

Maaike Helmer is founder van het eerste online magazine over alles wat met stress te maken heeft, stressedout.nl.


lovelike
user_1f455d1c0edde88a500b6c486d8a9f8948a9347a_avataruser_8b09588c097f122de335f63fa779d5d86480ce5b_avataruser_19ce38824ec036d97e090ba128942db075fcbb09_avatar

+1


Views

500+