Columnisten

Een vervelend toneelstukje dat 'historisch' is

Foto van 'Lars van der Werf'

11 JUN 2018

Dinsdag ontmoet de Amerikaanse president Trump zijn Noord-Koreaanse ambtgenoot Kim Jung-Un ergens in Singapore. Althans, als het doorgaat. Bij die twee heren weet je het nooit. Wat me ontzettend ergert aan het hele gedoe met die twee, is dat maar heel weinig van de berichtgeving rondom de ontmoeting gaat over wat voor een vreselijk regime de Koreaanse dictator daadwerkelijk in stand houdt. Hoe ongelofelijk veel mensen er al generaties lang gegijzeld worden in hun eigen land. Hoe ontzettend veel mensen, mensen zoals jij en ik, met dromen, hoop en originele gedachtes, hun eigen leven niet kunnen leiden omdat ze toevallig op de verkeerde plek geboren zijn.

Dinsdag, maar ook elke andere dag, zou een dag moeten zijn waarop wij hier in ons buitengewoon vrije en gefortuneerde Nederland, nog maar eens stil zouden moeten staan bij dat het helemaal niet vanzelfsprekend is dat ik bijvoorbeeld in deze krant mag schrijven wat ik wil, of dat jij daar in de trein of metro mag zeggen wat je denkt, denken mag wat je wil denken en mag reizen naar waar je maar wilt, zonder dat er iemand is die op je let of zegt wat je moet denken, zeggen of waar je heen moet.

Vrijheid is nog zo veel meer dan dat, overigens. Vrijheid is rust. Geen angst. Vrijheid is dat je je geen zorgen hoeft te maken over hele banale dingen. Het is een gevoel dat je misschien wel heel slecht uit kunt leggen aan iemand die het niet heeft. Zoals Nina Simone, de zangeres, het eens in een interview uitlegde; het is net als verliefdheid, iemand die het niet geweest is, kan niet weten hoe het écht voelt.

Ik hoop dat morgen met die ontmoeting tussen die twee er tenminste een stap richting een vrijer Noord-Korea wordt gezet. Maar dat zal wel niet. Het zal wel een goed geregisseerd toneelstukje worden. Een vervelend toneelstukje dat dan de volgende dag in de krant ‘historisch’ genoemd zal worden. Over de rug van die al die miljoenen arme Koreanen, die nooit gevoeld hebben hoe een vrije dag voelt. Nooit verliefd zijn geweest.


Views

2k+

Het zinloze zeggen van 'sorry'

Foto van 'Elfie Tromp'

19 JUL 2018

„Het heeft geen zin om sorry te zeggen”, zegt mijn vriendje. „Het maakt het niet automatisch beter.”

Daar sta ik dan, met mijn schuldgevoel en grote mond. Hoe goed een relatie ook is, soms strijk je elkaar tegen de haren in, spelen je onhebbelijkheden op en kwets je elkaar. Je excuses maken lijkt dan makkelijk gedaan. Het is een cadeautje van klank. Ik geef het, hij accepteert het en we kunnen door met de dag. Een mooi ritueel om de spanning uit de lucht te halen.

Maar wat betekent sorry als dit soort confrontaties onvermijdelijk zijn? Als je weet dat je met enige regelmaat dezelfde fout maakt en elkaar irriteert of kwetst omdat je nu eenmaal andere karakters hebt?


Views

2k+

Likeability of 6

Mama

Foto van 'Ebru Umar'

17 JUL 2018

En toen was de dokter opeens zelf patiënt. De ontkenningsfase duurde twee jaar – artsen zijn de meest betweterige ziekenhuisbezoekers. Niet omdat ze hun collega’s wantrouwen maar omdat ze weten wat er mis kan gaan. Die andere kant van de tafel, waarbij ze naar de arts moeten luisteren die vertelt wat er gaat gebeuren tijdens een behandeling, is per definitie de verkeerde kant.

Enig idee hoe gevaarlijk een narcose is?

Wat er allemaal mis kan gaan?


like
user_48e35435a07dbfbeb5eef2280126bbaba92f7b39_avataruser_da344f1ca31b849160d52127d8bb3be2ef252c57_avatar

Views

2k+

Tattoos op tieten en konten

Foto van 'Thom Arisman'

3 SEP 2013

Een jaar geleden vroeg ik me op deze plek af of er eigenlijk nog vrouwen zonder tattoos waren. Want als groot natuurliefhebber en dus overtuigd tattoohater begon ik me toch een beetje zorgen te maken: ik kwam steeds meer vrouwen met tattoos tegen. Nu, na een lange, mooie, warme zomer waarin de vrouwen bar weinig kleertjes droegen, weet ik het antwoord: ze zijn er nog wel, maar het worden er steeds minder. Sterker: nog nooit zag ik zoveel getatoeëerde vrouwen. We kunnen dus wel stellen dat het de zomer van de tattoos was. Wat me ook opviel was dat er steeds meer vrouwen een tattoo op hun tieten laten zetten. Ik wil die narigheid natuurlijk helemaal niet zien, maar die vrouwen laten hun tieten zover uit hun hemdje puilen dat er geen ontkomen aan is. Blijkbaar doen ze dat, zodat iedereen hun tattoos kan bewonderen. Zo zag ik een vrouw die een olifant op haar tiet had laten zetten.

Daarna keek ik naar het gezicht van de vrouw. Verrek, dacht ik, een zelfportret. Best handig ook, want als je je moet identificeren maar je bent je legitimatiebewijs vergeten, laat je gewoon je tiet zien. Op een tiet van een andere vrouw zag ik een tattoo van iets dat op een slang leek. Toen ik wat dichterbij kwam, zag ik dat het een woord was: Kimberley. Deze vrouw had dus haar tiet een naam gegeven. Zoals zielige mannen doen met hun piemeltjes. Op haar andere moddervette tiet stond niets. Dat vond ik niet eerlijk. Ik bekeek de tiet eens goed en zei daarna tegen de vrouw: *Ik zou haar Sharona noemen*. De vrouw staarde me verbaasd aan, ze was duidelijk met stomheid geslagen. Je zag haar denken: dat ik daar zelf niet ben opgekomen. Ik mag dan een tattoohater zijn - ik heb wel een goed hart. Op YouTube staat een filmpje van een vrouw wier kontgat wordt getatoeëerd. Ze gilt uit dat ze het heerlijk vindt, maar als gediplomeerd aarskenner weet ik wel beter: die verrekt van de pijn. Heel geinig filmpje is dat.

Zangeres Cheryl Cole heeft dat filmpje vast ook gezien en dacht: dat kan ik beter. Want zo zijn vrouwen hè, altijd elkaar willen aftroeven. Dus wat heeft die gekke Cheryl gedaan: ze heeft haar hele kont laten tatoeëren. Uiteraard heeft ze er een foto van gemaakt, want de hele wereld moet het natuurlijk zien. Wat heb je anders aan zo*n tattoobutt? Inderdaad: niks. En zo ben ik aanbeland bij de moraal van dit verhaal: doe met je lichaam wat je wilt, verpest het, vervuil het, verneuk het, vermink het voor mijn part, maar val mij er niet mee lastig. Want ik heb er niet om gevraagd. Gelukkig is het binnenkort herfst - kunnen weer lekker de kleertjes aan.


Views

200+

Column Ebru Umar: Handhaving
Likeability of 7

Handhaving

Ebru Umar

Foto van 'Ebru Umar'

10 JUL 2018

Handhaving moet wel het moeilijkste woord van de Nederlandse taal zijn. Handhaving van de orde, handhaving van regels en wetten, handhaving van gebruiken, waarden en normen: in Nederland gaat alles met de Franse slag. Een serieus #hoedan is aan de orde maar niemand die zich er iets van aantrekt. Gedogen is de essentie, handhaven op sterven na dood.

En zo kunnen in onze ‘gave land’ vreemdelingen zeventien jaar in Nederland wonen terwijl ze al zestien jaar weten dat ze hier niet mogen verblijven. Ze kunnen in die zeventien jaar het land in- en uitreizen, ze kunnen een bedrijf starten, ze kunnen een huis huren, ze kunnen kinderen krijgen, ze kunnen naar het ziekenhuis, ze kunnen een auto bezitten, ze kunnen de kinderen naar school sturen. Ze kunnen hier gewoon leven, zoals iedere andere Nederlander.

Terwijl ze hier niet mogen zijn. Van de instanties.


likelovedislike
user_184b8dda1698166daccf57456f0977aa9a91407c_avataruser_e8092583a7221901a581b01b2391bd3b51864ef2_avataruser_8cf4c93bbec83098321ff84e4c94b9d4815749e9_avatar

+8


Views

4k+