Columnisten

Likeability of 5

Waar is De Ware nou?!

Foto van 'Iris van Lunenburg'

2 FEB 2018

„Hoe kan je de omstandigheden manipuleren zodat vriendschap, liefde wordt? Hoe?! (...) Ik wil gewoon antwoord!” Een jonge vrouw vraagt, lachend wanhopig, datingadvies aan psychiater Glenn Helberg. We zijn in debatcentrum De Balie, waar ik een avond over partnerkeuze in de liefde presenteer. Het is uitverkocht. Sterker nog: het was twee dagen na aankondiging al uitverkocht. Zonder reclame. En dankzij de jonge makers van de Balie Academie, die een sterke, inhoudelijke line-up hebben gemaakt. Denk: Neurobioloog Dick Swaab, theoloog Janneke Stegeman, socioloog Jitse Schuurmans, sociaal wetenschapper Linda Duits en de fantastische Glenn Helberg. Bovendien komt de meest romantische dag van het jaar steeds dichterbij. Valentijnsdag. Het merendeel van de zaal is vrouw. Het merendeel is vrijgezel. En allemaal vragen we ons af: waar is De Ware nou?!

Er zijn mensen die settelen voor Mr. Goedgenoeg in plaats van Mr. Right, maar waarom blijft het idee van die ene persoon die je helemaal compleet maakt dan toch zo heerlijk? Ben je anders niet compleet genoeg? En is dat eigenlijk niet een suffe gedachte? Al in 2001 zei Samantha Jones uit de hitserie Sex and the City: ‘Het slechte aan het idee van die ene ware, perfecte soulmate is dat het zo onbereikbaar is. Je kan alleen maar falen.’ Juist. ‘En als je hem niet vindt, dan voel je je slecht over jezelf’, aldus Miranda Hobbs. Zeventien jaar later lijkt dat nog steeds waar. „De Ware is echt een achterhaald idee”, legt Jitse Schuurmans uit. „Ik verbaas me erover dat dit nog zo belangrijk is. In onze huidige samenleving duren relaties helemaal niet tot in de eeuwigheid, maar heb je eerder een soort van seriële monogamie.’ Dat klinkt al een stuk reëler. Ook theoloog Janneke Stegeman vindt de gedachte van De Ware ‘rampzalig’. „Qua kansberekening is het natuurlijk al een absurd idee (...) Ik zou veel meer voor een nuchtere benadering gaan, dan het idee: er is één iemand op de wereld bij wie ik helemaal tot mijn recht kom.” Is ook zo. Maar toch, ondanks de wijze - en ware! - woorden van Schuurmans en Stegeman, geloof ik stiekem nog steeds in mijn prins op het witte paard. Of op een zwarte opoefiets.

Al is het natuurlijk nergens voor nodig om thuis te gaan zitten wachten totdat De Ware zich aandient. „Eigenlijk zijn er heel veel meisjes die graag willen veroveren, maar omdat ze het idee hebben heel erg meisjesachtig te moeten zijn, wachten ze op die prins op het witte paard. Je mag er best zelf op af!”, moedigt Glenn Helberg de zaal aan. „We komen in een tijd waarin de vrouw weet dat ze recht heeft op haar eigen seksualiteit, haar eigen intimiteit. En dan, als je een ander ontmoet, kun je veel beter tot relatievorming komen.” Gelukkig maar. „The one gaat voor mij over de relatie met jezelf. Zie jezelf als The One, die in staat is de liefde te voelen voor jezelf. Zodat je het uiteindelijk ook met een ander kan delen.”

Mooi. Eerst bewust zijn van je eigen waarde. En dan volgt de ware hopelijk snel.


love
user_20afbd9672dd2a1fff6fe2030416b6d9dad19453_avatar

Views

300+

Likeability of 3

Anne Frank is slachtoffer van wraakporno

Foto van 'Elfie Tromp'

24 MEI 2018

Twee jaar cel voor het delen van dat sexy filmpje van je ex of de naaktfoto’s van het meisje dat je afwees, dat wordt de maximale straf volgens minister Grapperhaus op het verspreiden van wraakporno. Tienermeisjes kunnen opgelucht ademhalen, eindelijk krijgen hun digitale kwelgeesten gepaste straffen. Love is a battlefield, zong Pat Benatar eens, maar nu eindelijk één met een militair gerechtshof erbij.

Opmerkelijk dat in dezelfde maand de Anne Frank Stichting met twee nieuwe pagina’s tekst uit het wereldberoemde dagboek op de proppen komt. Pagina’s die Anne zelf zorgvuldig afgeplakt had, zijn met behulp van nieuwe scanapparatuur wereldkundig gemaakt; de schunnige grapjes en seksuele fantasieën die erachter schuil bleken te gaan, zijn zonder scrupules met de wereld gedeeld.

Dit is wraakporno in de literaire zin; het dertienjarige meisje dat nooit ouder mocht worden, staat in haar nakie op de pagina. Het NIOD vindt de historische waarde van het document groter dan de wensen van de schrijver. Wat zeggen de pagina’s ons over Anne dat we nog niet wisten? Dat ze van vlees en bloed was? Dat ze verlangens kende en ook schaamte daarover? Hoeveel bewijs heb je nodig om te weten dat er miljoenen onschuldige mensen, échte mensen, vol dromen en verlangens, de dood in zijn gejaagd?

De sensatiezucht van de Anne Frank Stichting is groot, ze moeten immers hun ster in de spotlight houden om hun eigen bestaan te rechtvaardigen. Het schijnt dat er meer pagina’s missen uit het dagboek. Het zou me niets verbazen als deze uitgescheurde velletjes ‘ineens’ verschijnen als de rij voor het Anne Frank Huis wat dreigt te slinken. Herdenking is een miljoenenindustrie geworden.

Ik vraag me af of degene die Patricia Paays filmpjes lekte ook een groter doel diende dan zijn eigen portemonnee. Paay was immers ook wereldberoemd in Nederland. Ze heeft dan geen oorlog meegemaakt, maar ze gaf wel als eerste Nederlander een inkijkje in het leven van een tv-ster met haar realitysoap. De extravagante seksfeesten waar we nu alles over weten, waren haar afgeplakte pagina’s, die we allemaal, ongevraagd, te zien kregen. Dat mag nu bestraft worden.

Voor Anne Franks nieuwe pagina’s kopen we graag allemaal het boek opnieuw. Dat vind ik wrang; de kwetsbaarheid van een dertienjarig meisje is vele malen groter dan een tv-ster op middelbare leeftijd. Paay komt er vast wel over heen. Maar was het niet de bedoeling om de wensen van doden te respecteren?

BEKIJK OOK


dislikelike
user_ea54b30544394f14d8c1bd9b380c7cf0ff182d02_avataruser_48e35435a07dbfbeb5eef2280126bbaba92f7b39_avataruser_9044d213c6a8b33e912d5298cb3a1f2e844cbe00_avatar

Views

2k+

Likeability of 6

Prince

Foto van 'Lars van der Werf'

23 MEI 2018

De paarse outfit uit de Purple Rain-videoclip was twintig centimeter van m’n neus verwijderd. Met mijn moeder bezocht ik de tentoonstelling over Prince in de Amsterdamse Beurs van Berlage. Mijn moeder is al langer fan van Prince dan dat ik leef. Toen ik nog geen jaar oud was, ging ze als 31-jarige, jonge vrouw met een vriendin naar een concert dat de kleine grote virtuoos uit Minneapolis in De Kuip gaf. Een zinderde, warme avond in augustus 1988, zo vertelt ze vaak. Ze stonden helemaal vooraan en hadden de popgod haast aan kunnen raken en zijn zweet geproefd.

Prince heeft wat mij betreft tijdens zijn leven de hoogst mogelijke vorm van kunst en originaliteit bereikt. Ik denk dat bijna iedereen het wel met me eens is als ik dat zeg. Weergaloze liveconcerten, televisieoptredens en natuurlijk albums. Vernieuwend in al zijn complexiteit.

Ik kon de paarse outfit ruiken, zo dichtbij was-ie. Licht muffig. Maar dat was niet erg. Vast lang in de paarse kast gehangen. Nu zo dichtbij werd nog maar eens heel duidelijk dat de grote Prince maar een klein mannetje was geweest. Het leek bijna een kinderkostuumpje. Zo zie je maar weer dat het niet uitmaakt hoe groot je bent.

We zagen de gitaren van Prince en stelde ons voor hoe zijn vingers over de snaren hadden gegleden. Mijn moeder genoot. Ik ook. Thuis klonk vroeger vaak Prince heel hard tijdens het stofzuigen of ramen zemen. En ook tussendoor. Mijn moeder zingt alles mee en wist ook nagenoeg alles al wat er op de tentoonstelling aan informatie gebracht werd. Maar dat maakt niet uit als je fan bent, dan hoor je graag alle verhalen nog een keertje aan. Als een kind dat Nijntje na de honderdste keer ook nog leuk vindt.

Ik ben nu net zo oud als dat mijn moeder was tijdens dat concert in De Kuip. De zomer van 2018 zal net zo zinderend worden als die van 1988. Vast wel. Maar dan wel zonder Prince in De Kuip. Dan maar de boxen in het raamkozijn en bijvoorbeeld heel hard When doves cry de wereld in laten denderen. Doen jullie mee?

BEKIJK OOK


likelove
user_1d328523e94a85660908e848e8cfd68ed8d53eb2_avataruser_239995d5d1376ce3041800952dbe69b2ec35b97f_avatar

Views

1k+

Ben jij net zo grappig als de vier Gabbers?

Win! Ben jij net zo grappig als de vier Gabbers?

De vier Gabbers met vlnr Ali B, Najib Amhali, Martijn Koning en Roué Verveer. / Vincent van Dordrecht

In samenwerking met Gabbers

24 MEI 2018

We dagen je uit: probeer net zo grappig te zijn als Gabbers. Of grappiger!

Roué Verveer, Martijn Koning, Najib Amhali en Ali B zullen op 29 en 30 juni de ene na de andere grap de Ziggo Dome in slingeren. Zij doen dat in een nieuwe formatie tijdens de derde Gabbereditie. Koop je kaarten met 20 euro korting via Metro.

koop gabber tickets

Maar… zijn Metrolezers misschien wel net zo grappig of zelfs grappiger dan deze vier comedians? Wij twijfelen daar uiteraard niet aan, maar we dagen de lezer wel uit. Vorige week kondigden we het in een interview met het kwartet heren al aan: er komt een wedstrijd ‘Ben jij net zo grappig als Gabbers?’

Stel, Gabbers voor je neus

„Geef de lezers een opdracht mee, dat werkt het beste. Donald Trump bijvoorbeeld”, zegt Martijn Koning. En met een lach: „Of Gabbers zelf natuurlijk. Pak ons maar hard aan.” De opdracht daarom deze keer: stel, de vier Gabbers staan voor je neus. Welke grap óver hen (of over een van de vier) zou je vertellen?

Inzenders van een onvervalste Gabbersgrap maken kans op 5x2 vrijkaarten voor een van de Ziggo Dome-shows. Maar, misschien nog wel belangrijker, bij plaatsing van je grap in Metro of op Metronieuws.nl verdien je uiteraard eeuwige roem!

Meedoen? Mail dan je grap naar marketing@metronieuws.nl.

Kaarten met korting

Metrolezers kunnen naast de prijsvraag profiteren van een speciale kortingsactie van deze krant en Gabbers. Kaarten voor de shows op 29 en 30 juni in Ziggo Dome bestel je via www.gabbers.nl. Metrolezers krijgen 20 euro korting voor elke rang! Dit door de vouchercode metro (met kleine letters) in te voeren.

koop gabber tickets

Lucky hour

Elke Gabber-donderdag wordt tussen 12.00 en 13.00 uur bovendien het Gabbers Lucky Hour gehouden. Wie vandaag tijdens dat uur kaarten met de metrocode bestelt, maakt kans op een gratis fastlane bij Ziggo Dome.

BEKIJK OOK


Views

1k+

Likeability of 5

Alleen échte mensen neem ik serieus (politici niet)

Foto van 'Ebru Umar'

22 MEI 2018

Boogie Wonderland galmt uit de luidsprekers, Boney M is van het podium af en Charly Luske is net binnen. Later op de middag komt minister van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap Ingrid van Engelshoven en nog wat later sluit Gijs Staverman de eerste dag van de Libelle Zomerweek af.

Al jaren wordt mij vol verwondering en afgrijzen gevraagd wat ik toch bij Libelle moet. Of er doe. Dat dat prima samengaat met columns schrijven voor Metro en GeenStijl, schijnt niemand te snappen. „Ik ben een vrouw”, is mijn antwoord stoïcijns. „En in de gelukkige omstandigheid om in mijn werk álle aspecten van mijn persoonlijkheid te kunnen uiten.”

Libelle houdt mij gezond. Normaal. Als ik teveel nadenk over de prutsers die zich politici noemen en dit land naar de mallemoeren helpen onder het mom van regeren, zou je me in een dwangbuis kunnen afvoeren. Alles wat wij niet mogen, mogen politici wel. Penthouses als cadeau accepteren, zakelijke relaties kadootjes van 1.4 miljard euro op jaarbasis schenken, democratie afschaffen, over ons heen laten lopen door Erdoturken, liegen omschrijven als ’niet de waarheid vertellen’ en ermee wegkomen.

De enige mensen die ik serieus neem zijn ’echte mensen’. Mensen over wie in Den Haag wordt gezegd dat ze te dom zijn om politiek te begrijpen, tenzij het verkiezingstijd is. Mensen die je kunt voorliegen, vooral in verkiezingstijd. Mensen over wie je kunt bepalen dat ze orgaandonor zijn. Allemaal, tenzij ze ’nee’ zeggen. Mensen die je vooral nooit middels een referendum een vraag moet stellen want ze zouden maar iets anders vinden dan politici besloten hebben.

Politiek Den Haag heeft middels Kajsa Ollongren laten weten het referendum zo snel mogelijk af te schaffen. Daar is geen referendum voor nodig, dat is gewoon bepaald. Want wij echte mensen ’misbruiken’ dat referendum. Zeggen ze. Er komt een nieuwe vorm van referenda. Liegen ze. En dat terwijl het referendum een prima instrument is om ons burgers te betrekken bij politiek. Net iets moeilijker dan onze organen inpikken zonder erom te vragen, maar wie zegt dat wij onze organen niet met liefde afstaan als het makkelijk gemaakt wordt?

Daar gaat het állerlaatste referendum ooit over dat wij burgers via referendum.nl kunnen aanvragen. Maar alleen als we dat ook echt vragen. Het is geen oproep om tegen onze regering te stemmen. Of tegen orgaandonatie. Het is ook geen paybacktime van initiatiefnemers GeenStijl et al. Het referendum is een democratisch instrument dat bedoeld is om bij eenvoudige vragen, de mening van de burgers te vragen. Alleen politici en journalisten die geilen op macht, neerkijken op democratie en echte mensen maar stom vinden, juichen bij het afschaffen van referenda - en dus democratie. En ja, ik héb een donorcodicil én op referendum.nl de aanvraag voor het referendum getekend. Ook sta ik tot en met zondag te swingen tussen de echte mensen op de Libelle Zomerweek; vrijdag is Kajsa Ollongren te gast. Democratie in optima forma. Als er niet opeens een ministerraad uitloopt natuurlijk.

BEKIJK OOK


likedislike
user_4e857d9b51877f2c3ad98e2d2634c77304ceba21_avataruser_c2ec12e93235621d0271ac8df69ed26728ec3b34_avataruser_ea54b30544394f14d8c1bd9b380c7cf0ff182d02_avatar

+1


Views

2k+

Likeability of 6

De donkere kant van futuristisch Dubai

Foto van 'Iris van Lunenburg'

18 MEI 2018

“Jeetje. Nog niet eens het vliegtuig uit en we zien al meteen moderne slavernij?!”

Ik werd pas echt met mijn privilege geconfronteerd toen ik voor een paar daagjes naar Dubai en Abu Dhabi vloog. En ja, voor een paar dagen naar de Emiraten vliegen klínkt al geprivilegieerd op zich. Details. Uit het vliegtuigraam zie ik alleen maar bruine mannen op de grond zitten. Vooral Pakistanen en Indiërs. Bij elkaar gehurkt in beige werkkleding en fel gele hesjes. Nergens schaduw, terwijl het om 06:00 uur al 37 graden is.

Ook onderweg naar het hotel zie ik ze. Op bouwplaatsen, in plantsoenen. De taxichauffeurs hebben het iets beter, net als de man die mijn koffer naar de hotelkamer brengt. Al mag hij niet in dezelfde lift. “No I can’t, miss.” Oh, sorry. En terwijl ik me installeer in mijn vijfsterrenhotel vraag ik me af: Hoe is de positie van vrouwen hier in de Emiraten? Van de zogenoemde ‘general workers’? En bovenal: hoe kan je genieten van al deze weelde terwijl je weet hoeveel ongelijkheid er is? Want laat ik het maar gewoon zeggen: Dubai en Abu Dhabi zijn rijk. Heel rijk. Niet alleen qua goud en geld. Ook qua kennis. Er is een bovengemiddelde focus op duurzaamheid, tech en artificial intelligence. Sustainability City, Design District. Overal bruist het en na een paar dagen zweef ik tussen “OMG dit is echt de toekomst!” en “Waarom woon ik hier nog niet?!”.

Maar elke fijne, futuristische ervaring heeft een donkere kant. De indrukwekkende Burj Khalifa, maar ook de 12000 general workers die ‘m met bloed, zweet en tranen hebben gebouwd. Of de negen vrouwelijke ministers (hallo Rutte?!) versus overal louter mannelijke beeltenissen in de stad. Natuurlijk, ík kan hier prima over straat in een jurkje. In het beste geval denken mensen dat ik een expat ben. In het slechtste geval een expatvrouw die de Dubai Mall leeg koopt. Geld is geld. Maar bij de grootste moskee van de Verenigde Arabische Emiraten is het duidelijk. Aparte ingang; gescheiden (kleinere!) gebedsruimte; met 37 graden een allesbedekkende abaya aan - terwijl de mannen met t-shirt en linnen witte broek onbezorgd naar binnen stappen. En, natuurlijk: geen hand.

“The day the expats have to leave, is the worst day of their life”, vertelt een Emirati trots. En dat snap ik, steeds beter. Totdat ik vastzit op een wc in het chique The Penthouse op het palmeiland. “Hello? Please help me?!”, roep ik. Na wat gemorrel aan de klink kijk ik recht in de prachtige lach van Brigitte. We zijn bijna even oud. Ze komt uit Kameroen, spreekt vijf talen en nu schrobt ze in Dubai elke dag én elke nacht de wc schoon zodra de vrouwen met hun hoge hakken en hun Louis Vuitton-tassen klaar zijn. Ze vertelt over haar onmogelijke zoektocht naar werk en knuffelt me. Ik wil haar geld geven. Zij slaat het af. De schaamte overvalt me.

De volgende dag stuurt Brigitte me een berichtje op Facebook. “Nice to meet u darling u have very good heart.” Oef. Tijd om naar huis te gaan.


like
user_1848d254762da94e479f923510d213b74cb26f02_avataruser_527e9d5edddb57a4d047450b379a1c43f8ab4bb0_avatar

Views

5k+

Likeability of 5

Elke terrorist is verward

Foto van 'Elfie Tromp'

17 MEI 2018

Ik lees momenteel het waar gebeurde verhaal van Leonora Carrington, een surrealistische kunstenares die ten tijde van de Tweede Wereldoorlog moest vluchten voor de nazi’s. Haar geliefde, Max Ernst, werd wél gepakt en onder de titel ontaarde kunstenaar in een concentratiekamp geplaatst. Leonora wist destijds te ontkomen, met hulp van vrienden en familie, maar tijdens de reis begonnen de wanen. Ze zag vrachtwagens waar ledematen uitstaken. Lange rijen met doodskisten die netjes langs de snelweg stonden te wachten om gevuld te worden. Sommige hallucinante beelden waren de realiteit, anderen had ze zelf gefantaseerd.

Het deed me denken aan de Syrische vluchteling die eerder deze maand drie mensen in Den Haag neerstak. Wat zou de man, voordat hij hier status en woning kreeg, hebben meegemaakt? Welke oorlogsgruwel vervlochten zich met zijn angsten voordat hij een mes meenam naar buiten?

Toen Leonora eenmaal in Spanje aankwam, ontspoorde ze verder; ze gaf al haar bezittingen, inclusief haar identiteitspapieren weg, omdat ze dacht dat ze met oorlog besmet was. Ik dacht aan de foto die ik had gezien in de krant; van de meubelen die de Syrische man eerder dit jaar in een opwelling uit het raam had gegooid. Leonora verscheurde kranten op straat en kreeg paranoïde wanen over een Joodse man die ze ontmoette. Ze bedreigde hem en werd uiteindelijk gedwongen opgenomen. Ongeneeslijk krankzinnig, gold destijds het label dat ze kreeg. Posttraumatische stresstoornis was nog niet als term bekend. Het duurde jaren voordat ze weer bij zinnen kwam.

De mediafora buitelen momenteel over elkaar of de man nu wel of niet een terrorist was. Hij riep immers ‘allah akbar’ toen hij de mensen aanviel. Wat hij daarbij dacht, was onbekend. Alles duidde erop dat hij geestelijk in zwaar weer verkeerde. Je kunt trouwens een steekhoudend argument maken dat elke terrorist geestesziek is, maar dat terzijde.

Waar we het eigenlijk over moeten hebben is hoe we, na twee wereldoorlogen inmiddels wel weten hoe traumatiserend het is om te moeten vluchten. Toch hebben we besloten om anno 2018 onder het mom van sobere opvang onder meer de tolken weg te bezuinigen bij geestelijke gezondheidszorg. Dat is niet alleen dom en gevaarlijk, maar ook gestoord. Bij Leonora kon gelukkig op tijd ingegrepen worden door haar vrienden. Hoe het kan lopen bij statushouders wiens netwerk al dan niet aan flarden geschoten in het thuisland, verdronken tijdens de overtocht of anderszins verminkt is, is pijnlijk duidelijk geworden.

BEKIJK OOK


like
user_b5050de53d81332bb030c11e9758358ebb90ebaf_avatar

Views

2k+

Likeability of 5

De vrijheid van het woord

Foto van 'Ebru Umar'

15 MEI 2018

Vanmiddag wordt de Pim Fortuynprijs uitgereikt en ik ben er niet bij. Agendafout – kan het niet mooier maken dan het is. En ja, dan zeg je toch die andere afspraak af? Yup. Maar die andere afspraak is in het buitenland. Echt #hoedan?!

De Pim Fortuynprijs had er nooit mogen zijn, het is een prijs waar nooit iemand voor had mogen sterven. Maar we leven in een land waar de vrijheid van spreken inmiddels al jaren niet meer vanzelfsprekend is. En ondanks de moord op Pim, en ook de moord op Theo, wordt het steeds meer goedgepraat dat je niet meer alles zou mogen zeggen. Je zou maar iemand kwetsen. Nee, van je vrijheid beroofd worden is zeker niet kwetsend? Toekijken hoe anderen toestaan dat je van je vrijheid beroofd wordt, is zeker niet kwetsend? Waarom moet ik ruimte maken door vrijheid in te leveren?

Mijn vrijheid is heilig en de Pim Fortuynprijs een erkenning waar ik trots op ben.

Het is geen erkenning waar je iets aan hebt in Nederland. Dat wil zeggen: je telefoon gaat niet opeens vaker, je bankrekening wordt niet opeens vetter. Media in Nederland worden gedomineerd door ‘links’ en voor links is zo’n prijs de bevestiging van wat ze allang wisten: negeren. Foute mening, verkeerde bubbel.

Columnist is echter niet iets wat je wordt. Columnist bén je. Vrijheid is geen concept dat je promoot uit commercieel oogpunt, vrijheid zit in je. Een columnist ziet en benoemt beperkende kaders, krijgt hoon en spot over zich heen, houdt z’n rug recht, wordt als-ie mazzel heeft genomineerd voor de Pim Fortuynprijs en wordt, als dat beeldje in huis staat, tot zijn spijt bevestigd in z’n overtuiging: vrijheid is kostbaar. Moord is het ultieme mondsnoeren.

Er gaan wat stadia aan vooraf: hoon, ontkenning, kleineren, miskennen, ontkennen, negeren en uitsluiten. Alle genomineerden van de Pim Fortuynprijs, in het verleden en heden, kennen deze stadia. De nominatie, laat staan het winnen van de Pim Fortuynprijs, brengt hier geen verandering in. Het is aan de genomineerden van de Pim Fortuynprijs om hun rug recht te houden, om tegen de stroom in te benoemen en vooral álles hardop uit te spreken wat niet alleen de vrijheid van het spreken maar vrijheid in het algemeen beperkt. Wegkijken is geen optie; dat doen de anderen al. In een Nederland dat al jaren en jaren wegkijkt, geeft het benoemen van álles en iedereen die onze vrijheid beperkt, geen status of respect. Integendeel: het geeft bij tijd en wijle een enorm eenzaam gevoel.

De nominatie van de Pim Fortuynprijs is een erkenning.

Genomineerden worden niet alleen gezien, gehoord, gelezen maar ook gewaardeerd.

Deze waardering wordt hardop en plein public uitgesproken. Ik was en ben daar dankbaar voor. Dankbaar ook, dat niet alleen de winnaar maar ook de genomineerden van de Pim Fortuynprijs ondanks alle kritiek, uit linkse dan wel rechtse hoek, het lef hebben om te waken over de vrijheid van het woord.

BEKIJK OOK


like
user_1848d254762da94e479f923510d213b74cb26f02_avatar

Views

2k+