Columnisten

Likeability of 5

Oh Oh Amsterdam: Alles oké of toch gevalletje GHB?

Foto van 'Iris Hermans'

11 JAN 2018

Metro's Iris neemt je mee in haar Amsterdam, waar van alles in voorbijkomt. Van Chinese massagesalon tot het stiekem begraven van cavia’s en spannende afters. En alles ertussenin.

Bijzonder trio in Vondelpark

Groen is oké, stelt de doktersassistent me aan de telefoon gerust wanneer ik haar vraag of het kwaad kan dat mijn slijm dat ik sinds een dag, en vooral nacht of twee ophoest steeds verschillende, inclusief Metrogroen, tinten aanneemt. Geen antibiotica dus? Nee, geen antibiotica, spreekt ze de magische woorden uit en ik slaak een zucht van verlichting, nadat ik hoest als een halfdood geknuppelde zeehond die er nog wat van probeert te maken, want ik hoef nu dus niet verplicht mee te doen aan die debiele Dry January hype.

Wat niet zo oké is, was het schouwspel dat ik vorige week aantrof in het Vondelpark, rond een uurtje of tien ’s avonds. Ik was net naar een film van Woody Allen geweest en vroeg mezelf af wat het toch precies was dat die film me een beetje ergerde en net op het moment dat ik het antwoord wist - mensen die tegen de camera en dus tegen jou praten, daarom heb ik ook al na minuut 1 van S01/E01 House of Cards afgezet -, zie ik een meisje midden op de weg zitten.

Om haar heen staat een Foodora-bezorger die, naar later blijkt, bezorgd zijn fiets heeft neergesmeten toen hij haar zag en zijn roze rugdoos/box, in elk geval dat reusachtige ding waarvan ik altijd hoop dat-ie minder zwaar is dan dat het eruitziet, op de grond heeft gegooid en een jongen met een alleraardigst gezicht en hipsterbril op, waarachter twee hulp vragende ogen fonkelen. Dan gaat ze er zelfs bij liggen, haar tas halfopen naast zich geslingerd en ze maakt rare, kronkelende bewegingen.

Gevalletje GHB is mijn eerste ingeving en draai me om naar dit bijzondere trio, waarvan ik al meteen het gevoel had dat hier iets niet helemaal klopte, al kon ik toen nog niet weten hoe de vork in de steel zat. „Kan ik jullie helpen?”

Oh gelukkig, een vrouw! roepen de jongens uit en ik beaam dat, stiekem best content dat ze dat zien in het donker van 8 meter afstand en terwijl ik mezelf heb ingebouwd met grote muts en sjaal, al kan mijn met bloemen en vlinders bestickerde damesfiets dit ook hebben prijsgegeven. „We hebben net de politie gebeld omdat we dit meisje hier op de grond zagen liggen, maar waren al bang dat ze zouden denken dat wij verkeerde bedoelingen met haar hadden.”

Ik ga op m’n hurken tegenover haar zitten, geef haar m'n flesje water en probeer haar in de ogen te kijken, maar die draaien telkens weg. Ze heeft diamantjes in haar oren en schudt haar hoofd als ik vraag of ze drugs heeft gebruikt of alcohol heeft gedronken. Ze heet Kirsten, antwoordt ze met dubbele tong als ik vraag hoe ze heet en oké, ze heeft toch wel wat wodka gedronken, verklapt ze wanneer ik zeg dat we allemaal weleens te diep in het glaasje hebben gekeken.

Ze blijkt in Stayokay te logeren en ik moet even lachen om de naamironie van deze situatie. We tillen haar op van de grond en begeleiden haar naar het hostel. Ik houd haar tas vast en loop met m’n arm om haar heen omdat ze anders omvalt met haar mee naar binnen op zoek naar haar kamer. En dan wordt ze ineens vijandig. Ze denkt dat ik haar wil beroven (zij: „geef m'n telefoon terug!” ik: „die heb je in je hand”), wil niet meer verder lopen en begint me uit te schelden. Ik geef het na een paar minuten op en loop naar buiten, waar ik de jongen met het alleraardigste gezicht nog zie staan.

Met twee politiemensen naast hem. „We zijn toch even gekomen”, legt de politievrouw uit die met haar grote lach en perfect vallende blonde paardenstaart zo knap is dat ik hoop dat Ellie haar kent. Ze gaan even poolshoogte nemen en voordat ze naar binnen gaan, draait de vrouw zich nog even om. „Amsterdam mag blij zijn met zulke bezorgde inwoners als jullie.”

Die heb ik dus in m’n zak gestoken, net als de portemonnee van het meisje. Grapje natuurlijk. De dag erna heb ik nog even gebeld met het hostel. Ze wisten niet precies waar het over ging, maar hadden in elk geval geen dood lichaam in een bed aangetroffen, dus alles was oké.

BEKIJK OOK


like
user_1c83c9b630d19306e20aa526ea9578a1e06be8b4_avatar

Views

600+

Likeability of 5

Help, columnist Lars zoekt de liefde van zijn leven

Foto van 'Lars van der Werf'

2 UUR

Ik ben eenzaam. Soms zelfs op het vreselijke af. Het is niet dat ik geen familie of vrienden heb. Die heb ik. Ik heb een hele wijze, mooie en lieve moeder. Ik heb een grote, sterke en slimme vader. In combinatie zijn ze zelfs een dreamteam. Ze zijn geweldig. Ik heb ook nog een broer en z'n vrouw, die fantastisch zijn. En die hebben dan weer twee hele lieve dochtertjes, waar ik meer van hou dan van het leven zelf. Maar ik ben alleen. Op begrafenissen en trouwerijen merk ik dat het beste. Dan heb ik geen 'date'. Dan ben ik alleen. Ook wel eens als ik moet optreden ergens, dan hebben ze rekening gehouden qua consumptiebonnen en armbandjes met een partner. Ik heb altijd een extra bandje en twee keer zoveel bier.

Ik heb in elk geval nog goeie vrienden. M'n beste vriend heeft alles voor me over. Ik was getuige op zijn bruiloft en hij was getuige van mijn succes. Ik heb vrienden voor het leven op afstand, vrienden waarvan ik sowieso op aan kan. M'n liefste woont helemaal in Hilversum. Het is een geweldige Groninger met de behendigheid van een spits.

Maar goed. Familie, goeie vrienden. Ik ben evenzogoed eenzaam. Ik ga alleen naar bed. Op een enkele one-night-stand na. Ik word alleen weer wakker, ik ga alleen boodschappen doen, ik steek alleen de zebrapaden over. Alleen ga ik naar optredens, alleen kom ik weer thuis. Alleen.


love
user_239995d5d1376ce3041800952dbe69b2ec35b97f_avatar

Views

100+

Dennis Rodman brengt geen wereldvrede, wel spektakel

Foto van 'Elfie Tromp'

14 JUN 2018

Ik hou niet per se van sport of sporters, maar ik hou wel van Dennis Rodman. ‘De Worm’ was zijn bijnaam op het basketbalveld, maar dat zou ook kunnen slaan op de belachelijke wendbaarheid van zijn geest. Hoe hij als zwarte basketballer van supersterniveau met roemruchte drugs- en seksschandalen aan zijn broek, zich naar brave Republikein wist om te toveren. Een rode pet met ‘Make America Great Again’ erop op zijn kop én gaan! Zo wist hij wereldpolitiek te beïnvloeden en zorgde voor de eerste stap naar een ontmoeting tussen Trump en Kim Jong-un. En dat alles zonder ook maar één piercing uit zijn gezicht te halen.

Mijn favoriete beeld van Rodman is gemaakt medio jaren 90; in een cocktailjurk, met een scheefgezakte pruik op zijn hoofd, een dikke sigaar tussen de lippen, de cocaïneresten aangekoekt aan zijn neusranden. De ongrijpbare antiheld die nergens anders voor opkwam dan zijn eigen gekte. Niemand wilde hem echt als held claimen. Niet de zwarte gemeenschap, niet de queergemeenschap, niet de sportgemeenschap. Daar was hij te gek en te onberekenbaar voor.

Het is misschien mijn cynisme, gevoed door één blik op de geschiedenis van Noord-Korea, om vrijwel zeker te weten dat dit op nucleair gebied een tijdelijke stap terug is voor het communistische regime. Zo kunnen ze hulpgoederen weer de landsgrenzen binnen krijgen, nét genoeg om de opkomende revolte in te dammen, om daarna vrolijk verder te bouwen aan hun wapenarsenaal en opgelegde sancties aan hun laars te lappen. Deze tactiek is door hen keer op keer in onderhandelingen gebruikt. Wat wij nu zien is een spektakel waar de NBA niet aan kan tippen.


Views

1k+

Likeability of 5

Principes

Foto van 'Ebru Umar'

12 JUN 2018

Als er opeens een hijskraan in je achtertuin staat, kun je gerust concluderen dat je in Rotterdam woont. Weer eens wat anders dan een islamitische basisschool in je achtertuin – al maakt die laatste minder herrie, eerlijk is eerlijk.

Niet dat ik ze mis, die stille buren. Islamitische kindjes kunnen er ook niets aan doen dat hun ouders ingepakte vleermuizen zijn met middeleeuwse ideeën en dat ik de voorkeur geef aan hijskranen. Onze overheid kan er álles aan doen om te voorkomen dat die kindjes vergiftigd worden door middeleeuwse ideeën, maar laat dat keurig na. Politici, heeft iemand ze ooit op visie kunnen betrappen? Het gaat slechts om de toekomst van Nederland.

Toch is het altijd fijn om er even te zijn, in Amsterdam. Voor zolang het duurt tenminste. Kun je nooit een peil op trekken. Wennen aan een betere situatie gaat pijnloos maar wist een verleden van achttien jaar niet uit. En zittend op het terras bij Bar Spek kan ik genieten van de verhalen van mijn vriendin Patries die ik al eeuwen niet gezien heb – zoals zoveel Amsterdamse vriendinnen. Wat ‘vroeger’ normaal was, is niet meer, dat beseft is nooit ver weg als ik mij binnen de stadsgrenzen van Amsterdam begeef. ‘Vroeger’ zaten we hier vaker. Tegenwoordig zit ik aan de Kralingse plas, met andere vriendinnen. “Dat is goed,” zegt Patries. “Fijn dat je je leven op orde hebt daar.” Om vervolgens los te barsten als er twee vrouwen in een burka voorbijlopen. “Dit is toch niet normaal, ik kan er steeds minder tolerantie voor opbrengen.”


likedislike
user_8cf4c93bbec83098321ff84e4c94b9d4815749e9_avataruser_a60d01606c7152f873ee5c0dd20b041fce6a31cf_avataruser_9473348dab69503cd8acdbd5a0ce0fd6644a4918_avatar

+1


Views

3k+

Een vervelend toneelstukje dat 'historisch' is

Foto van 'Lars van der Werf'

11 JUN 2018

Dinsdag ontmoet de Amerikaanse president Trump zijn Noord-Koreaanse ambtgenoot Kim Jung-Un ergens in Singapore. Althans, als het doorgaat. Bij die twee heren weet je het nooit. Wat me ontzettend ergert aan het hele gedoe met die twee, is dat maar heel weinig van de berichtgeving rondom de ontmoeting gaat over wat voor een vreselijk regime de Koreaanse dictator daadwerkelijk in stand houdt. Hoe ongelofelijk veel mensen er al generaties lang gegijzeld worden in hun eigen land. Hoe ontzettend veel mensen, mensen zoals jij en ik, met dromen, hoop en originele gedachtes, hun eigen leven niet kunnen leiden omdat ze toevallig op de verkeerde plek geboren zijn.

Dinsdag, maar ook elke andere dag, zou een dag moeten zijn waarop wij hier in ons buitengewoon vrije en gefortuneerde Nederland, nog maar eens stil zouden moeten staan bij dat het helemaal niet vanzelfsprekend is dat ik bijvoorbeeld in deze krant mag schrijven wat ik wil, of dat jij daar in de trein of metro mag zeggen wat je denkt, denken mag wat je wil denken en mag reizen naar waar je maar wilt, zonder dat er iemand is die op je let of zegt wat je moet denken, zeggen of waar je heen moet.

Vrijheid is nog zo veel meer dan dat, overigens. Vrijheid is rust. Geen angst. Vrijheid is dat je je geen zorgen hoeft te maken over hele banale dingen. Het is een gevoel dat je misschien wel heel slecht uit kunt leggen aan iemand die het niet heeft. Zoals Nina Simone, de zangeres, het eens in een interview uitlegde; het is net als verliefdheid, iemand die het niet geweest is, kan niet weten hoe het écht voelt.


Views

1k+

Likeability of 5

Zomervagina's en Toblerone tunneltjes

Foto van 'Iris van Lunenburg'

8 JUN 2018

Neem je ‘body’ en ga naar ‘the beach’. Voila: een beachbody. Klopt. Maar in de praktijk sleep ik mijn maatje 34 toch nog vier keer per week naar de sportschool. Het kan tenslotte altijd strakker. En met ‘het’ bedoel ik mijn buikje. Maar volgens Teen Vogue is dat niet het enige dat zomerklaar moet zijn. Het Amerikaanse magazine, normaliter geroemd om haar inhoudelijke, maatschappijkritische artikelen, gaat compleet viral vanwege hun laatste bijdrage: How To Get Your Best Summer Vagina Ever.

De beste. Ooit. Zoveel vragen.

Is er voor elk seizoen een andere vagina? Wat als het lente-exemplaar het nog prima doet? En voelt zij zich na de kerst ook schuldig over de extra kilo’s?


like
user_5db446a102671e998f03d489f0d363ca8dce515f_avatar

Views

3k+

Likeability of 5

De wrange waarheid van de reality show

Foto van 'Elfie Tromp'

7 JUN 2018

Opdat wij nooit mogen vergeten: Patty Brard die een klysma kreeg op nationale televisie. Het was 2005 en Nederland had het wekenlang over niets anders. Ach, wat waren we toen nog lieve, onschuldige kijkbuiskinderen. Inmiddels hebben we wat meer eelt gekweekt op onze netvliezen en zijn we niet zo snel meer gechoqueerd. Patty klopt zich deze dagen trots op de borst als voorloper van het realityshow-format dat daarna zo vaak en in de meest bizarre vormen werd herhaald. Wie had er nog het budget nodig voor een kwaliteitsdramaserie, als je dezelfde kijkcijfers kon halen én ophef veroorzaken met gewone mensen? Pik een willekeurig schaap met sterallures van straat, betaal die een fractie van wat je zou betalen aan acteurs, decorbouwers, scriptschrijvers en je zit gebakken als tv-maker. Wat er gebeurt als reality-sterren niet goed meer kunnen dealen met de schaduwkant van een publiek bestaan, hebben we helaas ook kunnen zien bij Barbie.

Het is een illusie om te denken dat het dagelijkse leven échter is dan een goed gemaakt verhaal. Sterker nog, het gewone leven is vaak te saai. We hebben nu eenmaal niet om het uur slaande ruzie. Groot geluk overvalt ons niet op gezette tijden. Het is een algemeen bekend feit dat de meeste ‘realityshows’ gescript zijn om aan de sensatiezucht van de afgematte kijker te voldoen. En als ze dat niet zijn, worden de argeloze deelnemers naar hartelust gemanipuleerd door redacteurs. Kijk maar naar de tienermoeders in de realityshow Vier handen op één buik, dat, oh verrassing, dit seizoen wordt gepresenteerd door onze hysterische rots van realiteit, Patty.

NRC onthulde deze week dat BNN-VARA een schamele fooi van 750 euro geeft aan zijn deelnemers. In ruil daarvoor filmen ze maandenlang deze jonge, kwetsbare mensen in de meest heftige periode van hun leven. 750 euro, de snelle jongens van BNN snuiven dat er op één omroepborrel doorheen, maar voor de gefilmden, die vrijwel allemaal aan de onderkant van de samenleving opgroeien, is het godsgruwelijk veel geld. In ruil daarvoor hebben ze geen inspraak in de edit, wordt ze van alles beloofd - van nieuwe appartementen die niet komen, tot aan therapie, die vooral uit Patty bestaat die ‘kop op, meid’ zegt - en krijgen ze een dwangsom van 5000 euro opgelegd als ze uit het project willen stappen. Soms is de realiteit niet te saai om te filmen, maar te schrijnend. Hadden ze bij de redactie maar het lef om de camera op zichzelf te zetten om te laten zien hoe het er écht aan toe gaat.


like
user_9473348dab69503cd8acdbd5a0ce0fd6644a4918_avatar

Views

3k+

Likeability of 5

Bij gebrek aan een vrouw: neem een plant

Foto van 'Lars van der Werf'

4 JUN 2018

Bij een gebrek aan een vrouw of een huisdier, heb ik planten in huis. Dat klinkt minder treurig dan het is. Tussen mijn groene vrinden ben ik aardig tevreden. Ze praten dan wel niet terug, maar ik hoef ook niet tegen hun te praten. Ik raak soms de bladeren aan, de grond in hun potten bevoel ik op vochtigheid. Ik benevel met een klein kapperssproeiertje zo nu en dan de bladeren. De gordijnen doe ik vroeg open, ik gun ze zon. Elke dag kijk ik hoe de groei vordert, of er al knoppen zijn, pogingen tot nieuwe bladeren. Het is rustgevend tussen planten te leven.

Nu het zomer is en de ramen soms tegenover elkaar open staan, waait het in huis. Dan luister ik naar het zacht ruisen van de plantenbladeren en meen ik daar een zeker genoegen van de kant van de plant in te horen. Net zoals wij mensen is een windje door de haren genoeglijk.

Mijn planten doen het goed. Vanochtend zag ik dat mijn grootste plant twee nieuwe bladeren is begonnen. Twee maar liefst. Een uiting van tevredenheid. De plant groeit naar het plafond, zonder te weten dat daar geen hemel is. Maar wat niet weet, wat niet deert. Mijn kleinste plant is een vetplant. Ook die groeit. De uiteindes produceren lichtgroene, lichter dan de rest van de plant, puntjes. Het oogt vrolijk.


lovewow
user_73ca3a0d1151d3b27dfc743fbbc4c2a94e29c180_avataruser_da344f1ca31b849160d52127d8bb3be2ef252c57_avataruser_239995d5d1376ce3041800952dbe69b2ec35b97f_avatar

Views

2k+

Haringverbod, hangmatverbod
Likeability of 5

Haringverbod, hangmatverbod

Iris van Lunenberg

Foto van 'Iris van Lunenburg'

1 JUN 2018

Je kan me voor twee dingen wakker maken: oesters en champagne. Vooruit, ook voor magnetronpopcorn en spareribs. Maar zeevruchten en bubbels hebben een speciale plek in mijn hart. Voor mijn maandelijkse fix ga ik vaak naar Brut de Mer in de Amsterdamse Pijp en Café-Restaurant Amsterdam in Westerpark. Of breng ik een bezoekje aan The Seafood Bar. Daar bestel ik allerhande kibbeling en broodjes haring. Om me vervolgens vol te laten lopen op het Leidseplein, mijn blaas en maag te legen tegen grachtenpanden, gooi een Nutelladonut in mijn mik, en ik sluit de avond af met een rondje schreeuwen over de Wallen. Geintje natuurlijk. Maar de Gemeente Amsterdam associeert een mooie, authentieke tent als The Seafood Shop blijkbaar vooral met toeristen. Onbegrijpelijk.

Wat is er aan de hand? De viswinkel van de familie de Visscher moest aanvankelijk volgende week vrijdag de deuren sluiten. Sinds oktober vorig jaar is er een stop op toeristenwinkels in het centrum, zo legt de gemeente uit. Nu kan ik in de Leidsepleinbuurt zo tien laagkwalitatieve en weinig inspirerende toeristentoko’s opnoemen die niets toevoegen aan de stad, maar blijkbaar zijn de Engelse benaming van het sympathieke zaakje en de verkochte kibbeling ty-pisch toeristisch, en daarmee een doorn in het oog. “Achter de ramen is een houten plank bevestigd, die als tafel wordt gebruikt. Vier klanten zitten hieraan consumpties te nuttigen. Op de tafel staan menukaarten,' schrijft de gemeente in een rapportage. Ook wordt op dat moment gebakken vis verkocht en liggen belegde panini-broodjes in de vitrine.”, lees ik in Het Parool. Heftig! Op de Facebookpagina van de viswinkel reageren inmiddels duizenden klanten met hun postcode. 1017 ZL. 1057 VZ. 1072 BB. Amsterdammers dus. Goh.

Ik ben dól op Amsterdam, laat dat duidelijk zijn, maar steeds vaker vraag ik me af: Waar komt die overdreven regelzucht en betutteling toch vandaan?


like
user_23e6af6a350ab783f4f8f0c29e016ff2c79d2a2e_avatar

Views

3k+

Likeability of 6

Schaam je, betuttelend stadsbestuur

Foto van 'Elfie Tromp'

31 MEI 2018

Er zijn twee dingen die me momenteel woedend maken en ze gaan over precies hetzelfde, namelijk betuttelend stadsbestuur, bestaande uit engnekken die niet kunnen kijken naar wat werkt in een stad, maar zich doodstaren op futloze regeltjes.

In Rotterdam werd dit weekend de galeriehouder van Gallery Untitled gearresteerd. Ik kom er graag, dus ken de ontstaansgeschiedenis; de eigenaar werd door lokaal bestuur gevraagd of hij zijn galerie in het leegstaande schoolpand op de Koningsveldestraat wilde hervestigen om de wijk veiliger en aantrekkelijk te maken. Gallery Untitled organiseert middagjes met lezingen, muziek en kunst. Beter dan junks of hangjongeren. Er moest behoorlijk wat vertimmerd worden aan het verloederde gebouw, maar het resultaat is er naar; een prachtgalerie die niet onder doet voor een modern museum. De voormalig lokalen van het schoolgebouw zijn netjes verdeeld; vier voor de galerie en de vijfde is voor een cateraar. De laatste heeft een drankvergunning, maar de galerie officieel niet, want dat mag niet volgens de regeltjes van stadsbeleid. Geen probleem in feite; de bezoekers kopen gewoon hun biertje bij de cateraar en gaan dan de schilderijen langs, zou je denken. Maar nee, van Aboutaleb en co. mag de bezoeker de drankjes alléén drinken in dat ene lokaal. God verhoede dat ze bewegen of zich in de gemeenschappelijke tuin begeven in deze tropische temperaturen. Handhaving vond het nodig om tijdens een zondagmiddagevenement van gitaarmuziek en poëzie binnen te komen alsof het een Hells Angels-hol betrof. Vier uur cel én boete voor de organisator. Wat een manier om iemand die zijn nek uitsteekt voor de wijk te bedanken.

In Amsterdam sluit deze week The Seafood Shop. In de hel van Nutella-winkels en mixed grill-tenten rondom het Leidseplein heeft een ondernemer eindelijk iets nieuws weten toe te voegen aan het diarreevoer dat alle wc’s van de omringende hostels verstopt. Je kunt bij de Seafood Shop terecht voor kraakverse moten zalm, chique koningskrabbenpoten en coquilles om van te watertanden. En ook fijn; een portie perfect gebakken kibbeling achterin. Maar omdat ze drie stoeltjes hebben staan is dit volgens gemeente Amsterdam een fastfoodzaak. En daar zijn er al te veel van in het gebied. Komen ze van de gemeente überhaupt weleens in het centrum, vraag ik me af. Wéten ze wel wat een verademing die viswinkel is in dat gebied van inwisselbare pikkepoelietenten? En wie heeft die klotezaken ooit wél een vergunning gegeven?


like
user_547131fde8aa6dc282bfcc6423b09371e3dedcf9_avataruser_86aaf8485b6a080f45e6bf6741cd550c1573f10b_avataruser_5db446a102671e998f03d489f0d363ca8dce515f_avatar

Views

4k+

Likeability of 6

De stad waar ik ben opgegroeid

Foto van 'Ebru Umar'

29 MEI 2018

„Bent u hier weleens eerder geweest?”

Even denk ik dat de man een grap maakt maar ik besef dat de vraag oprecht is bedoeld.

„Ik ben opgegroeid in het Oogziekenhuis!” bevestig ik. „Ik heb hier nog op de crèche gezeten, ik denk dat die zelfs op deze etage zat.” Het is niet het antwoord waar de oogheelkundige op gerekend had, maar leuk vindt hij het wel. „Mijn moeder is oogarts”, verduidelijk ik.


like
user_395ce8748b8449805a4d0e8c3d9eaa1b1b72e76d_avataruser_a478e593b3f19c3bf2eedfab41467f6691fc79d7_avatar

Views

4k+

Likeability of 5

Kroeg

Foto van 'Lars van der Werf'

28 MEI 2018

Het is geen geheim dat ik met enige regelmaat graag in een kroeg kom. Echte kroegen. Niet van die hippe tenten waar je alleen maar raar bier en cocktails kunt krijgen. Nee, echte bruine kroegen. Waar oudere mannen aan bars hangen omdat ze liever niet thuis in eenzaamheid drinken, omdat dat bijkans nog treuriger is dan een kroeg frequenteren. Van die kroegen waar het interieur vergeten is met de tijd buiten mee te gaan. Waar een glas bier niets meer dan een glas bier is.

Ik hou van de romantiek van kroeglopers. Van stamgasten met allemaal een geheim dat ze ergens ver buiten de kroeg verborgen hebben. Ik hou ook van de ijzerenheinigheid waarmee uitbaters van de kroeg zich staande houden in de Nederlandse binnensteden vol hipstergeweld en prachtig uitgedachte concepten.

Overal in Nederland heb je ze nog, die kleine kroegjes waar de kastelein zelf de grootste klant is. Waar de tapkast al honderd jaar de dorstige mannen bedient. Ik heb een neus voor dat soort kroegjes. Ik herken ze van verre. Geef mij maar die smoezeligheid. Ik ga graag als de zon buiten weelderig schijnt en alle terrassen vol zitten, ergens tussen wat zeikende mannen aan een donker barretje zitten.


love
user_239995d5d1376ce3041800952dbe69b2ec35b97f_avatar

Views

2k+

Likeability of 5

Anne Frank is slachtoffer van wraakporno

Foto van 'Elfie Tromp'

24 MEI 2018

Twee jaar cel voor het delen van dat sexy filmpje van je ex of de naaktfoto’s van het meisje dat je afwees, dat wordt de maximale straf volgens minister Grapperhaus op het verspreiden van wraakporno. Tienermeisjes kunnen opgelucht ademhalen, eindelijk krijgen hun digitale kwelgeesten gepaste straffen. Love is a battlefield, zong Pat Benatar eens, maar nu eindelijk één met een militair gerechtshof erbij.

Opmerkelijk dat in dezelfde maand de Anne Frank Stichting met twee nieuwe pagina’s tekst uit het wereldberoemde dagboek op de proppen komt. Pagina’s die Anne zelf zorgvuldig afgeplakt had, zijn met behulp van nieuwe scanapparatuur wereldkundig gemaakt; de schunnige grapjes en seksuele fantasieën die erachter schuil bleken te gaan, zijn zonder scrupules met de wereld gedeeld.

Dit is wraakporno in de literaire zin; het dertienjarige meisje dat nooit ouder mocht worden, staat in haar nakie op de pagina. Het NIOD vindt de historische waarde van het document groter dan de wensen van de schrijver. Wat zeggen de pagina’s ons over Anne dat we nog niet wisten? Dat ze van vlees en bloed was? Dat ze verlangens kende en ook schaamte daarover? Hoeveel bewijs heb je nodig om te weten dat er miljoenen onschuldige mensen, échte mensen, vol dromen en verlangens, de dood in zijn gejaagd?


likedislike
user_9473348dab69503cd8acdbd5a0ce0fd6644a4918_avataruser_48e35435a07dbfbeb5eef2280126bbaba92f7b39_avataruser_ea54b30544394f14d8c1bd9b380c7cf0ff182d02_avatar

+1


Views

4k+

Likeability of 6

Prince

Foto van 'Lars van der Werf'

23 MEI 2018

De paarse outfit uit de Purple Rain-videoclip was twintig centimeter van m’n neus verwijderd. Met mijn moeder bezocht ik de tentoonstelling over Prince in de Amsterdamse Beurs van Berlage. Mijn moeder is al langer fan van Prince dan dat ik leef. Toen ik nog geen jaar oud was, ging ze als 31-jarige, jonge vrouw met een vriendin naar een concert dat de kleine grote virtuoos uit Minneapolis in De Kuip gaf. Een zinderde, warme avond in augustus 1988, zo vertelt ze vaak. Ze stonden helemaal vooraan en hadden de popgod haast aan kunnen raken en zijn zweet geproefd.

Prince heeft wat mij betreft tijdens zijn leven de hoogst mogelijke vorm van kunst en originaliteit bereikt. Ik denk dat bijna iedereen het wel met me eens is als ik dat zeg. Weergaloze liveconcerten, televisieoptredens en natuurlijk albums. Vernieuwend in al zijn complexiteit.

Ik kon de paarse outfit ruiken, zo dichtbij was-ie. Licht muffig. Maar dat was niet erg. Vast lang in de paarse kast gehangen. Nu zo dichtbij werd nog maar eens heel duidelijk dat de grote Prince maar een klein mannetje was geweest. Het leek bijna een kinderkostuumpje. Zo zie je maar weer dat het niet uitmaakt hoe groot je bent.


likelove
user_1d328523e94a85660908e848e8cfd68ed8d53eb2_avataruser_239995d5d1376ce3041800952dbe69b2ec35b97f_avatar

Views

2k+

Likeability of 6

Alleen échte mensen neem ik serieus (politici niet)

Foto van 'Ebru Umar'

22 MEI 2018

Boogie Wonderland galmt uit de luidsprekers, Boney M is van het podium af en Charly Luske is net binnen. Later op de middag komt minister van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap Ingrid van Engelshoven en nog wat later sluit Gijs Staverman de eerste dag van de Libelle Zomerweek af.

Al jaren wordt mij vol verwondering en afgrijzen gevraagd wat ik toch bij Libelle moet. Of er doe. Dat dat prima samengaat met columns schrijven voor Metro en GeenStijl, schijnt niemand te snappen. „Ik ben een vrouw”, is mijn antwoord stoïcijns. „En in de gelukkige omstandigheid om in mijn werk álle aspecten van mijn persoonlijkheid te kunnen uiten.”

Libelle houdt mij gezond. Normaal. Als ik teveel nadenk over de prutsers die zich politici noemen en dit land naar de mallemoeren helpen onder het mom van regeren, zou je me in een dwangbuis kunnen afvoeren. Alles wat wij niet mogen, mogen politici wel. Penthouses als cadeau accepteren, zakelijke relaties kadootjes van 1.4 miljard euro op jaarbasis schenken, democratie afschaffen, over ons heen laten lopen door Erdoturken, liegen omschrijven als ’niet de waarheid vertellen’ en ermee wegkomen.


likedislike
user_1848d254762da94e479f923510d213b74cb26f02_avataruser_4e857d9b51877f2c3ad98e2d2634c77304ceba21_avataruser_c2ec12e93235621d0271ac8df69ed26728ec3b34_avatar

+2


Views

4k+

Likeability of 6

De donkere kant van futuristisch Dubai

Foto van 'Iris van Lunenburg'

18 MEI 2018

“Jeetje. Nog niet eens het vliegtuig uit en we zien al meteen moderne slavernij?!”

Ik werd pas echt met mijn privilege geconfronteerd toen ik voor een paar daagjes naar Dubai en Abu Dhabi vloog. En ja, voor een paar dagen naar de Emiraten vliegen klínkt al geprivilegieerd op zich. Details. Uit het vliegtuigraam zie ik alleen maar bruine mannen op de grond zitten. Vooral Pakistanen en Indiërs. Bij elkaar gehurkt in beige werkkleding en fel gele hesjes. Nergens schaduw, terwijl het om 06:00 uur al 37 graden is.

Ook onderweg naar het hotel zie ik ze. Op bouwplaatsen, in plantsoenen. De taxichauffeurs hebben het iets beter, net als de man die mijn koffer naar de hotelkamer brengt. Al mag hij niet in dezelfde lift. “No I can’t, miss.” Oh, sorry. En terwijl ik me installeer in mijn vijfsterrenhotel vraag ik me af: Hoe is de positie van vrouwen hier in de Emiraten? Van de zogenoemde ‘general workers’? En bovenal: hoe kan je genieten van al deze weelde terwijl je weet hoeveel ongelijkheid er is? Want laat ik het maar gewoon zeggen: Dubai en Abu Dhabi zijn rijk. Heel rijk. Niet alleen qua goud en geld. Ook qua kennis. Er is een bovengemiddelde focus op duurzaamheid, tech en artificial intelligence. Sustainability City, Design District. Overal bruist het en na een paar dagen zweef ik tussen “OMG dit is echt de toekomst!” en “Waarom woon ik hier nog niet?!”.


like
user_1848d254762da94e479f923510d213b74cb26f02_avataruser_527e9d5edddb57a4d047450b379a1c43f8ab4bb0_avatar

Views

7k+

Likeability of 5

Elke terrorist is verward

Foto van 'Elfie Tromp'

17 MEI 2018

Ik lees momenteel het waar gebeurde verhaal van Leonora Carrington, een surrealistische kunstenares die ten tijde van de Tweede Wereldoorlog moest vluchten voor de nazi’s. Haar geliefde, Max Ernst, werd wél gepakt en onder de titel ontaarde kunstenaar in een concentratiekamp geplaatst. Leonora wist destijds te ontkomen, met hulp van vrienden en familie, maar tijdens de reis begonnen de wanen. Ze zag vrachtwagens waar ledematen uitstaken. Lange rijen met doodskisten die netjes langs de snelweg stonden te wachten om gevuld te worden. Sommige hallucinante beelden waren de realiteit, anderen had ze zelf gefantaseerd.

Het deed me denken aan de Syrische vluchteling die eerder deze maand drie mensen in Den Haag neerstak. Wat zou de man, voordat hij hier status en woning kreeg, hebben meegemaakt? Welke oorlogsgruwel vervlochten zich met zijn angsten voordat hij een mes meenam naar buiten?

Toen Leonora eenmaal in Spanje aankwam, ontspoorde ze verder; ze gaf al haar bezittingen, inclusief haar identiteitspapieren weg, omdat ze dacht dat ze met oorlog besmet was. Ik dacht aan de foto die ik had gezien in de krant; van de meubelen die de Syrische man eerder dit jaar in een opwelling uit het raam had gegooid. Leonora verscheurde kranten op straat en kreeg paranoïde wanen over een Joodse man die ze ontmoette. Ze bedreigde hem en werd uiteindelijk gedwongen opgenomen. Ongeneeslijk krankzinnig, gold destijds het label dat ze kreeg. Posttraumatische stresstoornis was nog niet als term bekend. Het duurde jaren voordat ze weer bij zinnen kwam.


like
user_b5050de53d81332bb030c11e9758358ebb90ebaf_avatar

Views

4k+

Likeability of 5

De vrijheid van het woord

Foto van 'Ebru Umar'

15 MEI 2018

Vanmiddag wordt de Pim Fortuynprijs uitgereikt en ik ben er niet bij. Agendafout – kan het niet mooier maken dan het is. En ja, dan zeg je toch die andere afspraak af? Yup. Maar die andere afspraak is in het buitenland. Echt #hoedan?!

De Pim Fortuynprijs had er nooit mogen zijn, het is een prijs waar nooit iemand voor had mogen sterven. Maar we leven in een land waar de vrijheid van spreken inmiddels al jaren niet meer vanzelfsprekend is. En ondanks de moord op Pim, en ook de moord op Theo, wordt het steeds meer goedgepraat dat je niet meer alles zou mogen zeggen. Je zou maar iemand kwetsen. Nee, van je vrijheid beroofd worden is zeker niet kwetsend? Toekijken hoe anderen toestaan dat je van je vrijheid beroofd wordt, is zeker niet kwetsend? Waarom moet ik ruimte maken door vrijheid in te leveren?

Mijn vrijheid is heilig en de Pim Fortuynprijs een erkenning waar ik trots op ben.


like
user_1848d254762da94e479f923510d213b74cb26f02_avatar

Views

4k+

Likeability of 5

Zo maak je iets leuks van die vreselijke treinreis

Foto van 'Lars van der Werf'

14 MEI 2018

Wat vind ik nou echt leuk? Dat lijkt een makkelijk te beantwoorden vraag, toch? Ga het eens bij jezelf na. Dan kom je er waarschijnlijk achter dat dat echt niet zo makkelijk te beantwoorden is. Ik weet het wel, wat ik écht leuk vind. Versjes schrijven vind ik leuk. In het zonnetje op het balkonnetje zitten kijken naar hoe de wolken voorbij drijven. Een ritje met de metro vind ik ook altijd leuk, ik hou van treinen en alles wat daar mee te maken heeft. Een patatje eten op de markt of een harinkie happen. Naar de film in m'n eentje. Aan de Maas in Rotterdam naar de boten die voorbij varen kijken. Van die simpele dingen. Dat is allemaal leuk.

Laten we eerlijk zijn. Het meeste van de tijd moeten we toch met z'n allen allemaal dingen doen die we eigenlijk helemaal niet leuk vinden. Talloze handelingen die we steeds maar weer, elke dag weer moeten doen, zijn vaak helemaal niet leuk. Werken bijvoorbeeld. Ik noem maar wat.

Maar is het niet zo dat je voor jezelf alles ook leuker kan máken? Als je bijvoorbeeld je treinreis naar je werk van elke dag vreselijk vindt, is er dan geen mogelijkheid dat toch ook enigszins leuk te maken? Ik denk van wel. Zoek naar één specifiek dingetje dat aan die hele treinreis juist wel aangenaam is. Het uitzicht bijvoorbeeld. De lucht in Nederland is elke dag weer anders. Dat is toch mooi? Of kijk eens naar de mensen om je heen. Iedereen is anders. Iedereen is bijzonder op zijn of haar eigen manier. Maakt dat het allemaal niet veel leuker al dan wanneer je alleen maar kijkt naar de negatieve kant van zo'n dagelijkse treinreis? Ja!


like
user_239995d5d1376ce3041800952dbe69b2ec35b97f_avatar

Views

4k+

Geboren om slachtoffer of dader te worden

Foto van 'Elfie Tromp'

9 MEI 2018

Ons criminaliteitscijfer daalt al jaren. Sterker nog, het is niet meer zo laag geweest sinds 1980. Daarbij is niet alleen naar de daadwerkelijke aangiftes gekeken, maar ook naar het gevoel van veiligheid. Er wordt minder gemoord, gestolen en vernield en wij lopen vrolijker, zelfverzekerder en tevredener over straat.

Jarenlang had ik een foto op mijn bureaublad van een meisje dat te midden van een protest even zat uit te rusten op een stoepje. Een handgeschreven bord leunde tegen haar knieën. ‘Everything is going pretty ok’, stond erop. Ik keek er graag naar als ik me te veel opwond over het nieuws van de dag.

Toch lijken veel mensen niet te geloven dat het daadwerkelijk beter en veiliger wordt in Nederland. Dat is niet vreemd. Het bericht werd afgelopen week geflankeerd met het nieuws van de Syrische verwarde man die drie mensen neerstak. We worden wekelijks bericht welk afgehakte lichaamsdeel de Mocro Maffia nu weer voor een shishalounge heeft neergelegd en we wachten allemaal met bang hart op de volgende minderjarige jongen die via de Grindr-app opgewacht wordt door een psychopaat met geslepen bijl. Tel daar nog een dode baby op het balkon bij op, de fraudeurs van het PGB en de permanente politiebeveiliging van Geert Wilders en wat je hebt is een inktzwart mensbeeld. We deugen niet, is de enige conclusie die je kunt trekken als je dagelijks het nieuws volgt. Alsof we geboren zijn om oftewel slachtoffer of dader te worden in een crimineel feit.


Views

2k+