Oeh, dat ze dit nog durven

Foto van 'Iris van Lunenburg'

Iris van Lunenburg

24 NOV 2017

Volgende week is het tijd voor de jaarlijkse modeshow van het Amerikaanse lingeriemerk Victoria’s Secret. Deze week zijn de eerste foto’s uitgelekt en je kan de klok erop gelijk zetten: zodra dat gebeurt, beginnen de beschuldigingen over de te dunne modellen, te seksistische sfeer en te culturele aankleding. Elk jaar vraag ik me toch weer af: moet ik me schuldig voelen dat ik oprecht uitkijk naar deze show? En is dit een kunstige, ietwat kitscherige, hommage of toch gewoon keiharde cultural appropriation?

„Ik vind het vooral jammer dat ze die prachtige gouden vleugels niet verkopen”, zegt een vriendin, met wie ik tijdens onze lunch de meer dan tachtig foto’s bekijk. Inderdaad. Adriana Lima schrijdt over de catwalk met felgekleurde veren en Lais Ribeiro draagt een bh van twee miljoen dollar. Veel spektakel, veel kleur en veel killerbodies. Ik hou ervan. „Ik werk me drie keer per week in het zweet op de ZuidAs en de perfecte mensen daar waren altijd motivatie genoeg”, zeg ik semi-dramatisch. „Tot nu toe.” Eén foto van Leomie Anderson en ik neem me voor om vier, nee, vijf keer per week te sporten. „Ik zou echt een moord doen voor haar lichaam”, vertelt mijn vriendin. Lachend: „Maar eerst eet ik mijn pasta op, hoor.” Wij de vongole, zij de vleugels. Prima.

Al vallen die niet bij iedereen in de smaak. Victoria’s Secret wordt namelijk al jaren beschuldigd van culturele toe-eigening: het rücksichtslos stelen van elementen van andere culturen. Ook dit jaar riekt de show weer naar cultuur, maar nét niet specifiek genoeg. Het is één grote mix van veren, kettingen, het Songfestival, de Olympische Spelen, Balmain, tartan, slechts één semi-soort-van-hoofdtooi, iets Scandinavisch, een snufje Azteeks, nog wat Masaai, Chinees en spot ik daar een Grieks thema? Hysterisch, maar ook slim. Je vraagt je de hele tijd af: „Oei, kan dit wel?” Blijkbaar. Het blijft lastig, cultural appropriation. Ik zie geen kwaad in geïnspireerd raken door andere culturen, maar ere wie ere toekomt. Dus geen ‘boxer braids’, maar cornrows en die bindi? Liever niet. Vorig jaar hadden Chinese kijkers kritiek omdat niet-Chinese modellen op China geïnspireerde accessoires aanhadden. Maar mij valt het dit jaar juist op dat vooral donkere modellen iets ‘lekker etnisch’ dragen. Cliché, much? Het blijft dus een vaag begrip. Aan de ene kant is het me een raadsel waarom Victoria’s Secret het elk jaar toch weer niet kan laten, aan de andere kant vind ik de catwalkshow gewoon echt heel mooi.

Uiteindelijk kijken we naar vrouwen die de baas zijn over hun eigen lichaam. Vrolijk. Zelfverzekerd. En positief naar hun collega-modellen. In tijden van Trump, #metoo en sociale ongelijkheid vind ik het stiekem wel fijn om even te verdwijnen in een sprookjeswereld. Of zoals modellenmoeder Yolanda Hadid op Instagram postte: „A world where there is no hate, no judgement or racism. Rather a space for love, support and togetherness where everyone is celebrated”. Hartstikke zoet, ik weet het. Maar ik val er elk jaar toch weer voor.


Log in om een reactie te plaatsen

Views

500+

Likeability of 6

Tess Wester

Foto van 'Lars van der Werf'

Lars van der Werf

VANDAAG, 08:31

Er zijn tal van nepperds en nono’s waar we allemaal naar moeten kijken in deze tijden van media overvloed. De ene lamstraal met een gefabriceerd imago en een Instagramaccount volgt moeiteloos de ander op. En daarom is het Nederlands handbaldamesteam zo’n ongelofelijke verademing. Echte mensen. Gedreven sportvrouwen die alles opgeven voor dat mooie, pijlsnelle zaalspelletje met de plakkerige bal in die benauwde gymzaaltjes. Ik geniet enorm van ze.

As we speak, voor wie dat nog niet weet, spelen de dames voor de wereldtitel in Duitsland. Hoewel de druk vreselijk hoog is, verloopt het toernooi goed en zijn ze favorieten voor de hoofdprijs. En dat doet mij ontzettend veel deugd. Ik zet er dingen voor opzij om ze te zien beuken in die wedstrijden van ze. Ik word er enorm vrolijk van als ze winnen. Stikzenuwachtig als ze nog moeten. En ik leef met ze mee als het door weet ik veel wat even niet gaat met die ballen.

Waar kláág ik over

Foto van 'Iris van Lunenburg'

Iris van Lunenburg

8 DEC 2017

„Kijk eens uit! Are you blind?!”

Het is twaalf minuten fietsen van mijn appartement in Amsterdam Zuid naar Centraal Station. Volgens Google Maps. In het echt duurt het twee keer zo lang. Als ik geluk heb. De reden: toeristen. Zij verpesten meermaals mijn humeur op hun rode, gele of felgroene fietsen. En zo te zien ook op zwarte omafietsen. Fietsen als de locals. Fun! Maar na elke ergernis denk ik weer: ik moet me niet zo aanstellen, ik woon in Amsterdam, mijn fiets is nog niet gejat. Waar kláág ik over?

Vroeger was aanranding lekker brutaal

Foto van 'Elfie Tromp'

Elfie Tromp

7 DEC 2017

Het is 18 februari 1990 en cabaretduo Waardenberg en De Jong is te gast bij tv-coryfee Sonja Barend. Ze doen een sketchje, worden geïnterviewd en pakken aan het eind van de show Sonja op haar bek. Wilfried de Jong eerst (met tong) en Martin Waardenberg (schuchterder, op de wang) erachter aan. Het betekent hun definitieve doorbraak bij het grote publiek.

„Je zoende écht”, zegt Sonja wat verbouwereerd.

De bedorven nasmaak van gedogen

Foto van 'Elfie Tromp'

Elfie Tromp

5 DEC 2017

Stel je voor: je hebt een goedlopende hamburgertent. Vroeg, laat, het is altijd druk in je zaak. Je hebt vriendelijk personeel, een nette keuken. Je zorgt voor schone tafels en goede stoelen en altijd koele frisdrank om de dorst van de klanten mee weg te spoelen. Het probleem: je mag maar een halve kilo vlees in je keuken hebben, anders voldoet het niet aan de normen van de Keuringsdienst van Waarde. Iets met grotere bederfkans als het te lang in de koelkast ligt.

Als die halve kilo op is, moet je weer naar de groothandel. Maar je bent ook een ondernemer, die netjes belasting betaalt, die omzet en banen creëert. Om precies te zijn: negentig banen. Je bedient op topdagen vijfduizend klanten. En je wil de klant tevreden houden, want wachtende mensen zijn ontevreden mensen. Je besluit een kilo per keer in te slaan en dat netjes, luchtdicht te verpakken tot het verkocht wordt. En die hamburgers van je vliegen eruit. Je zorgt dat je anderhalf kilo, dan twee, vier, negentig, ja, oké, honderdzestig achter klaar hebt liggen. Hamburgers zijn nu eenmaal gewild. Je bent slechts een van de twee hamburgertenten met een vergunning in de wijde omtrek, dus je populariteit is te begrijpen. Lokale politie weet ervan, van je goedlopende hamburgertent, en ze gedogen het. Het OM is het daar ook mee eens. Jarenlang. Want wat geven hamburgereters nu voor overlast? Toch, de hele buurt ruikt nu naar hamburger, iedereen krijgt er trek van. En dan word je opgepakt.

Dit vraagt de Sint zich elk jaar af

Foto van 'Ebru Umar'

Ebru Umar

5 DEC 2017

Elk jaar weer vraagt Sint zich af
Of hij nou ook eens een keer met pensioen mag.
Niet dat de kinderen hem vervelen;
Nee, het zijn de volwassenen die hij wel kan kelen.
En als je naar het Nederlandse trackrecord van 2017 kijkt,
is er maar weinig dat hem nog verblijdt.

Hét event waren de verkiezingen in maart
De uitslag ervan kreeg een 208 dagen durende staart.
Vooraf was de verkiezingsstrijd een gelopen race:
Geert zou ’m winnen, Sint en Pieten maakten zich op voor dat feest.
Natuurlijk moesten de Turken de boel weer verpesten
Ze stuurden een vrouw met hoofddoek om Mark Ruttes fermheid te testen.
Aboutaleb stuurde haar weg;
Rutte werd beloond, Asscher had pech.

Likeability of 5

In andermans hoofd bestaan

Foto van 'Lars van der Werf'

Lars van der Werf

4 DEC 2017

Hoeveel gezichten en namen zou een mens kunnen onthouden? Ik ontmoet heel veel mensen. Meer mensen dan de gemiddelde mens. Dat komt omdat ik boekjes schrijf en mensen die graag gesigneerd willen hebben. Inmiddels heb ik in een jaar of drie zo’n negentig boekhandels door heel het land van binnen gezien. Boekhandels heb je, ben ik achter gekomen, overal. En mensen ook. Veel mensen met allemaal een uniek gezicht en een naam.

Het is niet perse zo dat ik de leukste mensen ook automatisch onthoud. Het is, heb ik gemerkt, behoorlijk willekeurig wie je onthoudt. Zo denk ik soms nog aan Annie in Leeuwarden, die paarse sokken aan had. En vandaag dacht ik zomaar ineens aan ene Bart die in Assen vroeg om een boekje te signeren voor zijn moeder. Allebei zeker meer dan een jaar geleden.

Een sprookje

Foto van 'Iris van Lunenburg'

Iris van Lunenburg

2 DEC 2017

“Ik ben geloof ik nog blijer voor jou dan voor henzelf ;)”, stuurde een vriend mij maandag. Logisch.

Maandag gebeurde waar ik al langer op hoopte: Prins Harry en de bloedmooie actrice en VN Vrouwen-ambassadeur Meghan Markle gaan trouwen. De twee hadden een blind date, vierden Meghan's 36ste verjaardag in Afrika, kampeerden onder de sterren en nu, achttien maanden later, zijn ze verloofd. In hun eerste, officiële interview vertellen ze - dolverliefd en superschattig- waar het aanzoek was (tijdens het roosteren van een kippetje) en hoe De Ring eruit ziet (een diamant uit Botswana en twee van prinses Diana). Prachtig! En ja, “hij ging op één knie”, zegt Meghan glunderend. Ahhh. Een sprookje wordt realiteit.