Likeability of 6

Juf versus meisjes

Foto van 'Ebru Umar'

Ebru Umar

7 NOV 2017

Het is het laatste bastion der achterlijkheid in Nederland, zo niet het laatste taboe: de ongelijkwaardige behandeling van jongens en meisjes door basisschoolleraren.

Tegelijkertijd is het het laatste waar je je als vrijwillig kinderloze druk over zou maken, er zijn serieus weinig kids in de vriendenkring die me boeien – tot ze naar de middelbare school mogen.

Als geïnteresseerde vriendin (en dat ben ik, want nu begint het leuk te worden, die kids praten inmiddels terug en vinden de vriendin van mama om de een of andere reden stoer) hoor ik een grijsgedraaide plaat. Zonder uitzondering mogen alle jongetjes hóp naar het vwo. Ondanks de twijfel van ouders (ik heb normale vrienden). Hóp naar het vwo betekent in de Randstad dat je een ranking kunt maken van scholen waar die kids dan ingeloot mogen worden. Mag je hóp naar het vwo, mag je alle soorten scholen ranken, ook die met havo/vwo. Ouders blij, kids blij. Ik ook blij want het enige wat ik hoef te onthouden is: ‘is ‘ie geplaatst?’.

Maar dan de meisjes. Zonder uitzondering – serieus zonder uitzondering – krijgt geen enkel grietje een rechtstreeks vwo-advies. Terwijl ze het kúnnen, dat ziet zelfs deze normaliter ongeïnteresseerde vriendin. #HOEDAN? Met elfjarige meiden kun je een fatsoenlijk gesprek voeren, moet je bij de jongens niet om komen. Leraren waarderen het anders.

En zo krijgt:

• dochter 1 havo/vwo advies want ‘tja, had je maar niet drie maanden in Ciske de Rat moeten spelen, dan had je ook voor dat ene vak een acht gestaan’.

• dochter 2 havo/vwo advies want ‘tja je gaat volgend jaar dansen bij Lucia Marthas en ik vind dat geen goede combinatie, een nieuwe school én danslessen’.

• dochter 3 havo/vwo advies want ‘ze gaat alleen maar om met havo-meisjes’.

• dochter 4 havo/ vwo advies want ‘misschien wordt het iets te zwaar allemaal’.

Niets mis met havo/vwo advies, ware het niet dat je dan alleen kunt meeloten op scholen met havo én vwo. Alsof dat werkelijk je potentie is. Niets mis met een havo/vwo advies, behalve dan die sadistische woorden (van de juf!) (het is altijd de juf!) ‘je moet het maar bewijzen dat je het kunt, het vwo’. We zijn er goed in, in kleineren. In afstraffen van talent. Afgestraft worden omdat je danst? Acteert? In plaats van beloond? En hoezo bepaalt de vriendenkring welke school de lerares adviseert?

Groot respect voor leraren, heus. Eén meisje is een incident, twee meisjes toeval en bij drie meisjes ontstaat een patroon. Stimuleer die grietjes in wat ze kunnen, in plaats van hun kansen te beperken omdat ze voor één fokking vak toevallig gemiddeld een zeven staan in plaats van een acht.

Doe ff normaal.

Hou op met (luie) jongens het voordeel van de twijfel geven en meisjes af te straffen voor hun ambitie. Hou gewoon óp. Zo meteen moet ik nog de barricaden op voor kinderen. WEG MET DE JUFFEN, MEER MEESTERS VOOR DE KLAS! Bespaar me.

Foutje gezien? Mail ons, we zijn je dankbaar


love
user_ea54b30544394f14d8c1bd9b380c7cf0ff182d02_avataruser_7a3197acc72436b21756755cb45549d3d4a1bdc5_avatar

Log in om een reactie te plaatsen

Views

500+

Code Oranje: Masters of LXRY

Foto van 'Ebru Umar'

Ebru Umar

GISTEREN

Het is een talent, ZZP’er zijn. Je hebt er een schizofrene persoonlijkheid voor nodig. Eenzaamheid is een gegeven, zelfredzaamheid een voorwaarde. Het is balanceren op de rand tussen introverte loony en outgoing enthousiasteling. Gevrijwaard van collega’s bij het koffiezetapparaat en de hel die bedrijfskantine heet, overgeleverd aan de drive om ’s ochtends zonder enige aansporing op te staan, onder de douche te stappen en iets leukers dan een trainingsbroek aan te doen.

Tenzij je er zelf op uitgaat, is er toch niemand die je ziet.

Likeability of 6

Tess Wester

Foto van 'Lars van der Werf'

Lars van der Werf

11 DEC 2017

Er zijn tal van nepperds en nono’s waar we allemaal naar moeten kijken in deze tijden van media overvloed. De ene lamstraal met een gefabriceerd imago en een Instagramaccount volgt moeiteloos de ander op. En daarom is het Nederlands handbaldamesteam zo’n ongelofelijke verademing. Echte mensen. Gedreven sportvrouwen die alles opgeven voor dat mooie, pijlsnelle zaalspelletje met de plakkerige bal in die benauwde gymzaaltjes. Ik geniet enorm van ze.

As we speak, voor wie dat nog niet weet, spelen de dames voor de wereldtitel in Duitsland. Hoewel de druk vreselijk hoog is, verloopt het toernooi goed en zijn ze favorieten voor de hoofdprijs. En dat doet mij ontzettend veel deugd. Ik zet er dingen voor opzij om ze te zien beuken in die wedstrijden van ze. Ik word er enorm vrolijk van als ze winnen. Stikzenuwachtig als ze nog moeten. En ik leef met ze mee als het door weet ik veel wat even niet gaat met die ballen.

Waar kláág ik over

Foto van 'Iris van Lunenburg'

Iris van Lunenburg

8 DEC 2017

„Kijk eens uit! Are you blind?!”

Het is twaalf minuten fietsen van mijn appartement in Amsterdam Zuid naar Centraal Station. Volgens Google Maps. In het echt duurt het twee keer zo lang. Als ik geluk heb. De reden: toeristen. Zij verpesten meermaals mijn humeur op hun rode, gele of felgroene fietsen. En zo te zien ook op zwarte omafietsen. Fietsen als de locals. Fun! Maar na elke ergernis denk ik weer: ik moet me niet zo aanstellen, ik woon in Amsterdam, mijn fiets is nog niet gejat. Waar kláág ik over?

Vroeger was aanranding lekker brutaal

Foto van 'Elfie Tromp'

Elfie Tromp

7 DEC 2017

Het is 18 februari 1990 en cabaretduo Waardenberg en De Jong is te gast bij tv-coryfee Sonja Barend. Ze doen een sketchje, worden geïnterviewd en pakken aan het eind van de show Sonja op haar bek. Wilfried de Jong eerst (met tong) en Martin Waardenberg (schuchterder, op de wang) erachter aan. Het betekent hun definitieve doorbraak bij het grote publiek.

„Je zoende écht”, zegt Sonja wat verbouwereerd.

De bedorven nasmaak van gedogen

Foto van 'Elfie Tromp'

Elfie Tromp

5 DEC 2017

Stel je voor: je hebt een goedlopende hamburgertent. Vroeg, laat, het is altijd druk in je zaak. Je hebt vriendelijk personeel, een nette keuken. Je zorgt voor schone tafels en goede stoelen en altijd koele frisdrank om de dorst van de klanten mee weg te spoelen. Het probleem: je mag maar een halve kilo vlees in je keuken hebben, anders voldoet het niet aan de normen van de Keuringsdienst van Waarde. Iets met grotere bederfkans als het te lang in de koelkast ligt.

Als die halve kilo op is, moet je weer naar de groothandel. Maar je bent ook een ondernemer, die netjes belasting betaalt, die omzet en banen creëert. Om precies te zijn: negentig banen. Je bedient op topdagen vijfduizend klanten. En je wil de klant tevreden houden, want wachtende mensen zijn ontevreden mensen. Je besluit een kilo per keer in te slaan en dat netjes, luchtdicht te verpakken tot het verkocht wordt. En die hamburgers van je vliegen eruit. Je zorgt dat je anderhalf kilo, dan twee, vier, negentig, ja, oké, honderdzestig achter klaar hebt liggen. Hamburgers zijn nu eenmaal gewild. Je bent slechts een van de twee hamburgertenten met een vergunning in de wijde omtrek, dus je populariteit is te begrijpen. Lokale politie weet ervan, van je goedlopende hamburgertent, en ze gedogen het. Het OM is het daar ook mee eens. Jarenlang. Want wat geven hamburgereters nu voor overlast? Toch, de hele buurt ruikt nu naar hamburger, iedereen krijgt er trek van. En dan word je opgepakt.

Dit vraagt de Sint zich elk jaar af

Foto van 'Ebru Umar'

Ebru Umar

5 DEC 2017

Elk jaar weer vraagt Sint zich af
Of hij nou ook eens een keer met pensioen mag.
Niet dat de kinderen hem vervelen;
Nee, het zijn de volwassenen die hij wel kan kelen.
En als je naar het Nederlandse trackrecord van 2017 kijkt,
is er maar weinig dat hem nog verblijdt.

Hét event waren de verkiezingen in maart
De uitslag ervan kreeg een 208 dagen durende staart.
Vooraf was de verkiezingsstrijd een gelopen race:
Geert zou ’m winnen, Sint en Pieten maakten zich op voor dat feest.
Natuurlijk moesten de Turken de boel weer verpesten
Ze stuurden een vrouw met hoofddoek om Mark Ruttes fermheid te testen.
Aboutaleb stuurde haar weg;
Rutte werd beloond, Asscher had pech.

Likeability of 5

In andermans hoofd bestaan

Foto van 'Lars van der Werf'

Lars van der Werf

4 DEC 2017

Hoeveel gezichten en namen zou een mens kunnen onthouden? Ik ontmoet heel veel mensen. Meer mensen dan de gemiddelde mens. Dat komt omdat ik boekjes schrijf en mensen die graag gesigneerd willen hebben. Inmiddels heb ik in een jaar of drie zo’n negentig boekhandels door heel het land van binnen gezien. Boekhandels heb je, ben ik achter gekomen, overal. En mensen ook. Veel mensen met allemaal een uniek gezicht en een naam.

Het is niet perse zo dat ik de leukste mensen ook automatisch onthoud. Het is, heb ik gemerkt, behoorlijk willekeurig wie je onthoudt. Zo denk ik soms nog aan Annie in Leeuwarden, die paarse sokken aan had. En vandaag dacht ik zomaar ineens aan ene Bart die in Assen vroeg om een boekje te signeren voor zijn moeder. Allebei zeker meer dan een jaar geleden.