Columnisten

Likeability of 6

Antonia

Foto van 'Ebru Umar'

14 NOV 2017

Het zal zomer 2016 geweest, ergens in juli toen ik voor het eerst het zwembad instapte. Schichtig – allemaal vreemde mensen – en doodmoe – ‘Turkije’ zat nog in mijn lichaam.

„Ik ben Antonia”, sprak ze. Statig, rijzig en vriendelijk. „Ik ben 82. Welkom. Goed dat je weer in Nederland bent!”

Ze stond vooraan in het bad, tegenover de instructrice. Aquarobics wordt ten onrechte afgedaan als oude mensen sport. Ja 90 procent van de aanwezigen is grijs, maar probeer het eens? Het is bewonderenswaardig dat die dames de inspanning van drie kwartier volhouden. Lachend volhouden.

Ik deed dat in de zomer van 2016 niet.

Ik sleepte me uit het bad, douchte, kleedde me met m’n laatste restje energie aan om ‘even een tukje’ te doen. Dat ‘even’ duurde meestal tot de volgende ochtend – PTSS is a bitch. Voordat ik wegviel, dacht ik steevast aan Antonia. „Wat zou Antonia nu doen”, vroeg ik mij vertwijfeld af. Als ik, de helft van haar leeftijd, na drie kwartier aqua’en de rest van de dag geen stuiver meer waard was, hoe zou Antonia zich dan voelen? „Prima!” antwoordde mijn verstand me. „Antonia van 82 doet nu alles wat normale mensen doen na het zwemmen. Lunchen, boodschappen, beetje rondhangen. Dat gaat jou dat ook allemaal weer lukken.”

Antonia werd mijn houvast. Want als een vrouw van 82 na drie kwartier sporten niet de hele dag hoeft bij te slapen, moest ik dat ook weer kunnen bereiken. Antonia en haar vriendinnen omarmden me; eentje bleek mijn buuf Ank – de liefste buuf van Kralingen. Samen met hun derde partner in crime Elly zag ik ze regelmatig op de sportclub. Niet dat Ank sport, nee. Die kwam koffie drinken nadat Elly en Antonia geaqua’ed hadden, zich daarna aankleedden alsof ze de bij de koningin op de koffie gingen om daarna gezamenlijk te shoppen bij Frans Molenaar of Mart Visser. Ik schoof graag aan bij de koffie, lekker in mijn sportkleding. Toen het Forum van Democratie een haringpartij hield bij het Rotterdamse Schmidt, nodigde ik ze uit om mee te gaan. Na afloop werden ze glunderend lid van het Forum, de club van Thierry en Theo. Antonia weigerde dat op de moderne manier te doen. Nee. Thierry, Theo en het Forum voor Democratie verdienden aandacht. En dus vulde ze het formulier thuis in, deed er een envelop omheen, plakte er een postzegel op en gooide ze het in de brievenbus. Om mij vervolgens aan te klampen op de sportschool: „Ebru, mijn lidmaatschapsbrief kwam retour. Wil jij’ m persoonlijk aan Thierry overhandigen?”

Aldus geschiedde.

Een aantal weken geleden viel Antonia – ze moest en zou een truitje hebben uit een winkel in Maastricht. Want online shoppen? Nee toch zeker! Ze toog naar Maastricht, struikelde op straat en brak haar arm. Complicaties volgden.

Afgelopen zondag overleed Antonia.

Ik gun iedereen de veerkracht, energie, levenslust en het doorzettingsvermogen van Antonia, aan wie ik mij in het laatste jaar van haar leven heb mogen optrekken. Dank dat ik je hebt mogen kennen.

BEKIJK OOK


like
user_02c5e872a5a7ee584813064670610bba2715b438_avataruser_36456637aa97c5822bdb2fc8e4a32a988ae12be2_avatar

Views

400+

Het zinloze zeggen van 'sorry'

Foto van 'Elfie Tromp'

19 JUL 2018

„Het heeft geen zin om sorry te zeggen”, zegt mijn vriendje. „Het maakt het niet automatisch beter.”

Daar sta ik dan, met mijn schuldgevoel en grote mond. Hoe goed een relatie ook is, soms strijk je elkaar tegen de haren in, spelen je onhebbelijkheden op en kwets je elkaar. Je excuses maken lijkt dan makkelijk gedaan. Het is een cadeautje van klank. Ik geef het, hij accepteert het en we kunnen door met de dag. Een mooi ritueel om de spanning uit de lucht te halen.

Maar wat betekent sorry als dit soort confrontaties onvermijdelijk zijn? Als je weet dat je met enige regelmaat dezelfde fout maakt en elkaar irriteert of kwetst omdat je nu eenmaal andere karakters hebt?


Views

2k+

Likeability of 6

Mama

Foto van 'Ebru Umar'

17 JUL 2018

En toen was de dokter opeens zelf patiënt. De ontkenningsfase duurde twee jaar – artsen zijn de meest betweterige ziekenhuisbezoekers. Niet omdat ze hun collega’s wantrouwen maar omdat ze weten wat er mis kan gaan. Die andere kant van de tafel, waarbij ze naar de arts moeten luisteren die vertelt wat er gaat gebeuren tijdens een behandeling, is per definitie de verkeerde kant.

Enig idee hoe gevaarlijk een narcose is?

Wat er allemaal mis kan gaan?


like
user_48e35435a07dbfbeb5eef2280126bbaba92f7b39_avataruser_da344f1ca31b849160d52127d8bb3be2ef252c57_avatar

Views

2k+

Column Ebru Umar: Handhaving
Likeability of 7

Handhaving

Ebru Umar

Foto van 'Ebru Umar'

10 JUL 2018

Handhaving moet wel het moeilijkste woord van de Nederlandse taal zijn. Handhaving van de orde, handhaving van regels en wetten, handhaving van gebruiken, waarden en normen: in Nederland gaat alles met de Franse slag. Een serieus #hoedan is aan de orde maar niemand die zich er iets van aantrekt. Gedogen is de essentie, handhaven op sterven na dood.

En zo kunnen in onze ‘gave land’ vreemdelingen zeventien jaar in Nederland wonen terwijl ze al zestien jaar weten dat ze hier niet mogen verblijven. Ze kunnen in die zeventien jaar het land in- en uitreizen, ze kunnen een bedrijf starten, ze kunnen een huis huren, ze kunnen kinderen krijgen, ze kunnen naar het ziekenhuis, ze kunnen een auto bezitten, ze kunnen de kinderen naar school sturen. Ze kunnen hier gewoon leven, zoals iedere andere Nederlander.

Terwijl ze hier niet mogen zijn. Van de instanties.


likelovedislike
user_184b8dda1698166daccf57456f0977aa9a91407c_avataruser_e8092583a7221901a581b01b2391bd3b51864ef2_avataruser_8cf4c93bbec83098321ff84e4c94b9d4815749e9_avatar

+8


Views

4k+

Ik kreeg een burn-out door mijn gezin

Wat als gezin de oorzaak is van je burn-out? Sabine vertelt (Foto: Yaoqi LAI | Unsplash)

Foto van 'Nienke Thurlings'

1 OKT 2017

Wat als we met z’n allen beslissen vandaag, nu, eens wat minder te moeten, en meer gaan ont-moeten. Dat is precies wat we samen met burn-outexpert Nienke Thurlings gaan doen. Op zondag, zodat je beslagen ten ijs komt voor de drukke werkweek.

#1 De situatie

,,Hij ziet gewoon echt niet hoeveel ik doe. En zelf begrijp ik eigenlijk ook niet hoe ik zoveel stress kan hebben. Ik heb immers geen baan." Aan het woord is Sabine*. Ze heeft drie kinderen en omdat haar man fulltime werkt, doet zij alles in huis en voor het gezin. Ze is bovendien ook betrokken bij de ouderraad en helpt regelmatig mee met het organiseren van leuke dingen op school. Dat wordt ook wel een beetje van haar verwacht, 'omdat ze geen baan heeft naast het gezin'.


Views

2k+