Likeability of 5

200.000 euro... voor 23m2...

Foto van 'Iris van Lunenburg'

Iris van Lunenburg

3 NOV 2017

Mijn goede vriend Michiel en ik hebben een Funda-verslaving. We vinden het heerlijk om binnen te kijken bij huizen in de buurt, huizen met rare inrichtingen en huizen die we niet kunnen betalen. Het volgende Funda-pareltje valt in alle drie die categorieën. Een appartement op de Amsterdamse Albert Cuypstraat. Vraagprijs: 200.000 euro. Oppervlakte: 23m2. En nee, dat is geen typefout. Binnen drie dagen verkocht onder voorbehoud. Zie je de mogelijkheden, vraagt de makelaar enthousiast. Niet meteen. Het bed en de bank staan tegenover de keuken in een kleine ruimte. Met schuine muren. Door het prachtige uitzicht over Amsterdam en het water, woon je hier echt als God in Frankrijk! „Blijk je al die jaren als God aan de grachten te hebben geleefd”, zeg ik spottend tegen Michiel, die een huis in de bruisende Pijp heeft. “Bofkont!”

Er heerst totale gekte op de Amsterdamse huizenmarkt. Het aanbod daalt, maar de prijzen in de stad zijn in één jaar met 21 procent gestegen. Bijna een kwart van de huizen is vorig jaar boven de vraagprijs verkocht. Ongelooflijk. Waarom doen we hier met z’n allen nog aan mee? EenVandaag ontdekte dat 19 procent van de huizen in Amsterdam wordt gekocht door beleggers. Particulieren die een tweede, derde of vierde woning kopen als beleggingspand, kiezen vooral huizen voor starters en jonge gezinnen, volgens eigen inventarisatie van de Volkskrant. Belachelijk. „Jij datete toch ook een tijdje met zo’n particulier?”, helpt Michiel mij fijntjes herinneren. Oh, ja. Een leuke jongen, begin dertig, die, naast zijn echte baan, pandjes opkocht om te verhuren. Het fijne wist ik er niet van. Of wilde ik het niet weten? Elke ochtend bij het ontbijt appte hij even met zijn schoonmaakster over welke panden ze die dag moest doen. Romantisch.

„Dat mini-appartement zal wel blind aan de telefoon gekocht zijn”, verzucht Michiel. „Zo kan ik nooit meer in een eigen huis wonen.” Zijn ruime woning aan de Albert Cuyp verhuurt hij noodgedwongen sinds hij van goedbetaalde consultant een ‘ik wil iets teruggeven aan de maatschappij’-overstap heeft gemaakt naar leraar op een basisschool. Gevolg: meer voldoening, een basisschoolsalaris en dus een kamer van 10m2 in een gedeeld appartement. Uit cijfers van de NVM blijkt inderdaad dat een nieuwe woning onbetaalbaar is, waardoor veel huizenbezitters blijven zitten waar ze zitten. “Met een lagere hypotheek kan ik helaas alleen een studio krijgen.” Of een appartement van 23m2.

In Noord-Drenthe lachen ze ons inmiddels uit. Daar wonen volgens het zoveelste onderzoek de gelukkigste mensen. ‘De bewoners van de Amsterdamse grachtengordel hebben het goed, maar de minder gefortuneerden in de hoofdstad liggen krom om een ingebouwde bezemkast te kunnen betalen’, tekende het Dagblad van het Noorden smalend op. Begin deze week is er weer een Funda-dieptepunt bijgekomen: 340.000 euro voor een bouwvallig appartement van 49m2. „Ik hoorde ergens dat er een nieuwe crisis aankomt”, zegt Michiel half enthousiast. Op nieuw beleid of vastgoedmensen die hun verantwoordelijkheid gaan nemen, kunnen we langer wachten.


wow
user_dcacd241a517f45b7d3519574ef3f8bb174467f4_avatar

Log in om een reactie te plaatsen

Views

600+

Code Oranje: Masters of LXRY

Foto van 'Ebru Umar'

Ebru Umar

GISTEREN

Het is een talent, ZZP’er zijn. Je hebt er een schizofrene persoonlijkheid voor nodig. Eenzaamheid is een gegeven, zelfredzaamheid een voorwaarde. Het is balanceren op de rand tussen introverte loony en outgoing enthousiasteling. Gevrijwaard van collega’s bij het koffiezetapparaat en de hel die bedrijfskantine heet, overgeleverd aan de drive om ’s ochtends zonder enige aansporing op te staan, onder de douche te stappen en iets leukers dan een trainingsbroek aan te doen.

Tenzij je er zelf op uitgaat, is er toch niemand die je ziet.

Likeability of 6

Tess Wester

Foto van 'Lars van der Werf'

Lars van der Werf

11 DEC 2017

Er zijn tal van nepperds en nono’s waar we allemaal naar moeten kijken in deze tijden van media overvloed. De ene lamstraal met een gefabriceerd imago en een Instagramaccount volgt moeiteloos de ander op. En daarom is het Nederlands handbaldamesteam zo’n ongelofelijke verademing. Echte mensen. Gedreven sportvrouwen die alles opgeven voor dat mooie, pijlsnelle zaalspelletje met de plakkerige bal in die benauwde gymzaaltjes. Ik geniet enorm van ze.

As we speak, voor wie dat nog niet weet, spelen de dames voor de wereldtitel in Duitsland. Hoewel de druk vreselijk hoog is, verloopt het toernooi goed en zijn ze favorieten voor de hoofdprijs. En dat doet mij ontzettend veel deugd. Ik zet er dingen voor opzij om ze te zien beuken in die wedstrijden van ze. Ik word er enorm vrolijk van als ze winnen. Stikzenuwachtig als ze nog moeten. En ik leef met ze mee als het door weet ik veel wat even niet gaat met die ballen.

Waar kláág ik over

Foto van 'Iris van Lunenburg'

Iris van Lunenburg

8 DEC 2017

„Kijk eens uit! Are you blind?!”

Het is twaalf minuten fietsen van mijn appartement in Amsterdam Zuid naar Centraal Station. Volgens Google Maps. In het echt duurt het twee keer zo lang. Als ik geluk heb. De reden: toeristen. Zij verpesten meermaals mijn humeur op hun rode, gele of felgroene fietsen. En zo te zien ook op zwarte omafietsen. Fietsen als de locals. Fun! Maar na elke ergernis denk ik weer: ik moet me niet zo aanstellen, ik woon in Amsterdam, mijn fiets is nog niet gejat. Waar kláág ik over?

Vroeger was aanranding lekker brutaal

Foto van 'Elfie Tromp'

Elfie Tromp

7 DEC 2017

Het is 18 februari 1990 en cabaretduo Waardenberg en De Jong is te gast bij tv-coryfee Sonja Barend. Ze doen een sketchje, worden geïnterviewd en pakken aan het eind van de show Sonja op haar bek. Wilfried de Jong eerst (met tong) en Martin Waardenberg (schuchterder, op de wang) erachter aan. Het betekent hun definitieve doorbraak bij het grote publiek.

„Je zoende écht”, zegt Sonja wat verbouwereerd.

De bedorven nasmaak van gedogen

Foto van 'Elfie Tromp'

Elfie Tromp

5 DEC 2017

Stel je voor: je hebt een goedlopende hamburgertent. Vroeg, laat, het is altijd druk in je zaak. Je hebt vriendelijk personeel, een nette keuken. Je zorgt voor schone tafels en goede stoelen en altijd koele frisdrank om de dorst van de klanten mee weg te spoelen. Het probleem: je mag maar een halve kilo vlees in je keuken hebben, anders voldoet het niet aan de normen van de Keuringsdienst van Waarde. Iets met grotere bederfkans als het te lang in de koelkast ligt.

Als die halve kilo op is, moet je weer naar de groothandel. Maar je bent ook een ondernemer, die netjes belasting betaalt, die omzet en banen creëert. Om precies te zijn: negentig banen. Je bedient op topdagen vijfduizend klanten. En je wil de klant tevreden houden, want wachtende mensen zijn ontevreden mensen. Je besluit een kilo per keer in te slaan en dat netjes, luchtdicht te verpakken tot het verkocht wordt. En die hamburgers van je vliegen eruit. Je zorgt dat je anderhalf kilo, dan twee, vier, negentig, ja, oké, honderdzestig achter klaar hebt liggen. Hamburgers zijn nu eenmaal gewild. Je bent slechts een van de twee hamburgertenten met een vergunning in de wijde omtrek, dus je populariteit is te begrijpen. Lokale politie weet ervan, van je goedlopende hamburgertent, en ze gedogen het. Het OM is het daar ook mee eens. Jarenlang. Want wat geven hamburgereters nu voor overlast? Toch, de hele buurt ruikt nu naar hamburger, iedereen krijgt er trek van. En dan word je opgepakt.

Dit vraagt de Sint zich elk jaar af

Foto van 'Ebru Umar'

Ebru Umar

5 DEC 2017

Elk jaar weer vraagt Sint zich af
Of hij nou ook eens een keer met pensioen mag.
Niet dat de kinderen hem vervelen;
Nee, het zijn de volwassenen die hij wel kan kelen.
En als je naar het Nederlandse trackrecord van 2017 kijkt,
is er maar weinig dat hem nog verblijdt.

Hét event waren de verkiezingen in maart
De uitslag ervan kreeg een 208 dagen durende staart.
Vooraf was de verkiezingsstrijd een gelopen race:
Geert zou ’m winnen, Sint en Pieten maakten zich op voor dat feest.
Natuurlijk moesten de Turken de boel weer verpesten
Ze stuurden een vrouw met hoofddoek om Mark Ruttes fermheid te testen.
Aboutaleb stuurde haar weg;
Rutte werd beloond, Asscher had pech.

Likeability of 5

In andermans hoofd bestaan

Foto van 'Lars van der Werf'

Lars van der Werf

4 DEC 2017

Hoeveel gezichten en namen zou een mens kunnen onthouden? Ik ontmoet heel veel mensen. Meer mensen dan de gemiddelde mens. Dat komt omdat ik boekjes schrijf en mensen die graag gesigneerd willen hebben. Inmiddels heb ik in een jaar of drie zo’n negentig boekhandels door heel het land van binnen gezien. Boekhandels heb je, ben ik achter gekomen, overal. En mensen ook. Veel mensen met allemaal een uniek gezicht en een naam.

Het is niet perse zo dat ik de leukste mensen ook automatisch onthoud. Het is, heb ik gemerkt, behoorlijk willekeurig wie je onthoudt. Zo denk ik soms nog aan Annie in Leeuwarden, die paarse sokken aan had. En vandaag dacht ik zomaar ineens aan ene Bart die in Assen vroeg om een boekje te signeren voor zijn moeder. Allebei zeker meer dan een jaar geleden.