Monopoly in tijden van Airbnb

Foto van 'Iris van Lunenburg'

Iris van Lunenburg

6 OKT 2017

„Jouw buurt hólt echt achteruit hè”, appt een goede vriend. Het is zaterdagnacht. We zijn net uit eten geweest. Oesters, champagne, coquelet. Heerlijk. Terwijl ik naar mijn voordeur loop, zie ik het: een gast pissend naast de deur van de buren. Voor hem staan drie jongens. Blik bier in de hand, Engels accent. Ik zeg er wat van. Zij roepen dingen terug. En zo sta ik om 02.00 uur ’s nachts met een ik-ben-heus-niet-bang-hoor-blik m’n sleutel in het slot te wurmen, de ogen van vier grote, dronken Britten in mijn rug.

Eén woord: Airbnb.

Mijn buurt bestaat uit leuke restaurantjes, een gezellige mix van studenten, starters en jonge gezinnen en het is er schoon en veilig. Kortom: perfect voor bewoners. En toeristen. Na de Heineken Brouwerij door naar de Albert Cuypmarkt, de musea om de hoek, en vervolgens hun roes uitslapen in het Airbnb-appartement. Vorig jaar verdiende een verhuurder gemiddeld 3000 euro per jaar met gemiddeld 28 dagen, aldus de vakantieverhuurwebsite. In mijn buurt ligt dat schrikbarend hoger. Hier wordt een appartement gemiddeld 92 dagen verhuurd. De website InsideAirbnb toont elk beschikbaar appartement met een rode stip. In mijn eigen straat tel ik er bijna veertig. Zo heeft Dennis een geschatte maand-opbrengst van 2520 euro met zijn ’Lovely apartment next to hotspots’ - en next to ondergetekende. Ook Sophie doet goede zaken met haar ’cute & sunny apartment with terrace’. Dat verklaart meteen waarom verschillende mensen de hele zomer vanaf het dakterras aan de overkant bij mij naar binnen tuurden. Lekker kijken hoe de locals leven. Echt top.

Natuurlijk, met Airbnb wordt geld verdiend voor de stad en voor particulieren. Daarbij maken Amsterdammers op vakantie er zelf ook gebruik van. Ik ben echt dól op ondernemende mensen, maar ik vraag me langzamerhand toch af: waarom weegt het recht van eigenaren om hun woning te verhuren zwaarder dan de overlast die het veroorzaakt? En hoe moeilijk is het om rekening te houden met de balans van de straat, buurt waarin jouw Airbnbtoko zich bevindt? Ik las gisteren dan ook goed nieuws in de krant. De termijn om je appartement via een platform te verhuren gaat terug van zestig naar dertig dagen. Uit onderzoek van Trouw en internationale collega-kranten bleek al dat hier vier op de tien AirBnb’ers hun appartement langer dan zestig dagen verhuren, dus dit zou -samen met de meldplicht bij de gemeente- een mooie stap kunnen zijn. Nu maar hopen dat het niet een loos cadeautje is vanwege de aankomende gemeenteraadsverkiezingen.

„Ach kijk, Amsterdam krijgt haar eigen Monopolyspel”, appt mijn vriend even later om me op te beuren. „Zouden we naast gewone hotels ook illegale hotels kunnen kopen?” En dat je dan gestraft wordt als De Bank erachter komt. „Ga meteen naar de gevangenis. Ga niet langs Start. U ontvangt geen opbrengsten uit vakantieverhuur.” Monopoly in tijden van Airbnb. Ik grinnik. Totdat ik de laatste zin in het nieuwsartikel lees. Het vastgoedspel wordt straks verkocht bij souvenirwinkels en „de spelkaarten zijn in het Engels.” Speciaal, je raadt het al, voor toeristen.


Log in om een reactie te plaatsen

Views

100+

Likeability of 6

Tess Wester

Foto van 'Lars van der Werf'

Lars van der Werf

GISTEREN

Er zijn tal van nepperds en nono’s waar we allemaal naar moeten kijken in deze tijden van media overvloed. De ene lamstraal met een gefabriceerd imago en een Instagramaccount volgt moeiteloos de ander op. En daarom is het Nederlands handbaldamesteam zo’n ongelofelijke verademing. Echte mensen. Gedreven sportvrouwen die alles opgeven voor dat mooie, pijlsnelle zaalspelletje met de plakkerige bal in die benauwde gymzaaltjes. Ik geniet enorm van ze.

As we speak, voor wie dat nog niet weet, spelen de dames voor de wereldtitel in Duitsland. Hoewel de druk vreselijk hoog is, verloopt het toernooi goed en zijn ze favorieten voor de hoofdprijs. En dat doet mij ontzettend veel deugd. Ik zet er dingen voor opzij om ze te zien beuken in die wedstrijden van ze. Ik word er enorm vrolijk van als ze winnen. Stikzenuwachtig als ze nog moeten. En ik leef met ze mee als het door weet ik veel wat even niet gaat met die ballen.

Waar kláág ik over

Foto van 'Iris van Lunenburg'

Iris van Lunenburg

8 DEC 2017

„Kijk eens uit! Are you blind?!”

Het is twaalf minuten fietsen van mijn appartement in Amsterdam Zuid naar Centraal Station. Volgens Google Maps. In het echt duurt het twee keer zo lang. Als ik geluk heb. De reden: toeristen. Zij verpesten meermaals mijn humeur op hun rode, gele of felgroene fietsen. En zo te zien ook op zwarte omafietsen. Fietsen als de locals. Fun! Maar na elke ergernis denk ik weer: ik moet me niet zo aanstellen, ik woon in Amsterdam, mijn fiets is nog niet gejat. Waar kláág ik over?

Vroeger was aanranding lekker brutaal

Foto van 'Elfie Tromp'

Elfie Tromp

7 DEC 2017

Het is 18 februari 1990 en cabaretduo Waardenberg en De Jong is te gast bij tv-coryfee Sonja Barend. Ze doen een sketchje, worden geïnterviewd en pakken aan het eind van de show Sonja op haar bek. Wilfried de Jong eerst (met tong) en Martin Waardenberg (schuchterder, op de wang) erachter aan. Het betekent hun definitieve doorbraak bij het grote publiek.

„Je zoende écht”, zegt Sonja wat verbouwereerd.

De bedorven nasmaak van gedogen

Foto van 'Elfie Tromp'

Elfie Tromp

5 DEC 2017

Stel je voor: je hebt een goedlopende hamburgertent. Vroeg, laat, het is altijd druk in je zaak. Je hebt vriendelijk personeel, een nette keuken. Je zorgt voor schone tafels en goede stoelen en altijd koele frisdrank om de dorst van de klanten mee weg te spoelen. Het probleem: je mag maar een halve kilo vlees in je keuken hebben, anders voldoet het niet aan de normen van de Keuringsdienst van Waarde. Iets met grotere bederfkans als het te lang in de koelkast ligt.

Als die halve kilo op is, moet je weer naar de groothandel. Maar je bent ook een ondernemer, die netjes belasting betaalt, die omzet en banen creëert. Om precies te zijn: negentig banen. Je bedient op topdagen vijfduizend klanten. En je wil de klant tevreden houden, want wachtende mensen zijn ontevreden mensen. Je besluit een kilo per keer in te slaan en dat netjes, luchtdicht te verpakken tot het verkocht wordt. En die hamburgers van je vliegen eruit. Je zorgt dat je anderhalf kilo, dan twee, vier, negentig, ja, oké, honderdzestig achter klaar hebt liggen. Hamburgers zijn nu eenmaal gewild. Je bent slechts een van de twee hamburgertenten met een vergunning in de wijde omtrek, dus je populariteit is te begrijpen. Lokale politie weet ervan, van je goedlopende hamburgertent, en ze gedogen het. Het OM is het daar ook mee eens. Jarenlang. Want wat geven hamburgereters nu voor overlast? Toch, de hele buurt ruikt nu naar hamburger, iedereen krijgt er trek van. En dan word je opgepakt.

Dit vraagt de Sint zich elk jaar af

Foto van 'Ebru Umar'

Ebru Umar

5 DEC 2017

Elk jaar weer vraagt Sint zich af
Of hij nou ook eens een keer met pensioen mag.
Niet dat de kinderen hem vervelen;
Nee, het zijn de volwassenen die hij wel kan kelen.
En als je naar het Nederlandse trackrecord van 2017 kijkt,
is er maar weinig dat hem nog verblijdt.

Hét event waren de verkiezingen in maart
De uitslag ervan kreeg een 208 dagen durende staart.
Vooraf was de verkiezingsstrijd een gelopen race:
Geert zou ’m winnen, Sint en Pieten maakten zich op voor dat feest.
Natuurlijk moesten de Turken de boel weer verpesten
Ze stuurden een vrouw met hoofddoek om Mark Ruttes fermheid te testen.
Aboutaleb stuurde haar weg;
Rutte werd beloond, Asscher had pech.

Likeability of 5

In andermans hoofd bestaan

Foto van 'Lars van der Werf'

Lars van der Werf

4 DEC 2017

Hoeveel gezichten en namen zou een mens kunnen onthouden? Ik ontmoet heel veel mensen. Meer mensen dan de gemiddelde mens. Dat komt omdat ik boekjes schrijf en mensen die graag gesigneerd willen hebben. Inmiddels heb ik in een jaar of drie zo’n negentig boekhandels door heel het land van binnen gezien. Boekhandels heb je, ben ik achter gekomen, overal. En mensen ook. Veel mensen met allemaal een uniek gezicht en een naam.

Het is niet perse zo dat ik de leukste mensen ook automatisch onthoud. Het is, heb ik gemerkt, behoorlijk willekeurig wie je onthoudt. Zo denk ik soms nog aan Annie in Leeuwarden, die paarse sokken aan had. En vandaag dacht ik zomaar ineens aan ene Bart die in Assen vroeg om een boekje te signeren voor zijn moeder. Allebei zeker meer dan een jaar geleden.

Een sprookje

Foto van 'Iris van Lunenburg'

Iris van Lunenburg

2 DEC 2017

“Ik ben geloof ik nog blijer voor jou dan voor henzelf ;)”, stuurde een vriend mij maandag. Logisch.

Maandag gebeurde waar ik al langer op hoopte: Prins Harry en de bloedmooie actrice en VN Vrouwen-ambassadeur Meghan Markle gaan trouwen. De twee hadden een blind date, vierden Meghan's 36ste verjaardag in Afrika, kampeerden onder de sterren en nu, achttien maanden later, zijn ze verloofd. In hun eerste, officiële interview vertellen ze - dolverliefd en superschattig- waar het aanzoek was (tijdens het roosteren van een kippetje) en hoe De Ring eruit ziet (een diamant uit Botswana en twee van prinses Diana). Prachtig! En ja, “hij ging op één knie”, zegt Meghan glunderend. Ahhh. Een sprookje wordt realiteit.