Likeability of 5

Haatjournalistiek? Niet van mijn belastingcenten

Foto van 'Elfie Tromp'

Elfie Tromp

10 AUG 2017

‘Syrische vluchteling kopje onder in zwembad Venlo.’ Dat kopte PowNed deze week op de eigen website over de verdronken tiener in Venlo. ‘Een zestienjarige Syriër heeft bezoekers…een vervelende dag bezorgd’, schrijft de redactie. ‘Daarop besloot het zwembad haar deuren rond 14.40 uur te sluiten. Leuk voor de overige zwembadgangers.’ Als opleukend beeld kozen ze voor de hartverscheurende foto van Aylan, de verdronken peuter in het rode shirtje dat het toonbeeld werd van het globale onvermogen om humaan om te gaan met massale vluchtelingenstromen. Nu stond PowNed nooit bekend om zijn humane verslaggeving, maar hier is een nieuw dieptepunt bereikt, of, om in watertermen te blijven, PowNed ligt diep onder het NAP.

Het is vakantietijd in Nederland, dus er verdrinken mensen. Ieder jaar lokt ons verraderlijk kalm kabbelende water zo'n tachtig zielen de verdrinkingsdood in. Sommigen stonden dronken te plassen aan de rand van de gracht en kukelden erin. Anderen gingen met onstuimig weer zeilen en kiepten overboord. En er zijn er die onder het toeziend oog van badpersoneel verdrinken in een zwembad. Tragische ongelukken gebeuren. Niemand gaat naar zijn werk met het idee om vandaag iemand te laten sterven. Niemand ontvlucht een oorlog om hier op een zomermiddag om te komen in een lauw chloorbad met kinderplas.

Excuses zijn hier op zijn plaats, tweet oprichter Dominique Weesie naar aanleiding van het inmiddels verwijderde artikel. Wat is dat toch met invloedrijke Nederlanders en hun onvermogen om oprecht excuses te maken? Halbe Zijlstra maakte eens zijn halfslachtige excuses via Periscope, een onpopulaire live-video-app die nauwelijks volgers had, na zijn bewering dat vluchtelingen hier kwamen om borstvergrotingen te halen, maar die mooi niet zouden krijgen. En nu Weesie in een slappe tweet. Als je excuses maakt, doe het dan goed. Zet die camera van je eens op je eigen ontevreden mannensmoel, steek die roze roeptoetermicrofoon van je eronder en geef je welgemeende excuses. Zet dat op je website. Dat zou getuigen van lef en gevoel in die slagroomwervels van je.

PowNed wil al sinds 2011 uit het omroepbestel. Bij Powned krijgen ze jaarlijks fors geld om hun derrie te produceren. Een van de voorwaardes om hier deel van te zijn, is dat ze een toegevoegde waarde moeten leveren aan het bestaande Nederlandse omroepbestel. Het lijkt me duidelijk dat minachting en mensenhaat hier niet onder vallen. Het wordt hoog tijd dat PowNed stopt met zijn handje op te houden en zelf zijn haatdragende onzinverslaggeving gaat betalen. Om in reaguurdertaal te blijven: haat- en hetzejournalistiek niet van mijn belastingcenten.


love
user_20afbd9672dd2a1fff6fe2030416b6d9dad19453_avatar

Log in om een reactie te plaatsen

Views

200+

Code Oranje: Masters of LXRY

Foto van 'Ebru Umar'

Ebru Umar

GISTEREN

Het is een talent, ZZP’er zijn. Je hebt er een schizofrene persoonlijkheid voor nodig. Eenzaamheid is een gegeven, zelfredzaamheid een voorwaarde. Het is balanceren op de rand tussen introverte loony en outgoing enthousiasteling. Gevrijwaard van collega’s bij het koffiezetapparaat en de hel die bedrijfskantine heet, overgeleverd aan de drive om ’s ochtends zonder enige aansporing op te staan, onder de douche te stappen en iets leukers dan een trainingsbroek aan te doen.

Tenzij je er zelf op uitgaat, is er toch niemand die je ziet.

Likeability of 6

Tess Wester

Foto van 'Lars van der Werf'

Lars van der Werf

11 DEC 2017

Er zijn tal van nepperds en nono’s waar we allemaal naar moeten kijken in deze tijden van media overvloed. De ene lamstraal met een gefabriceerd imago en een Instagramaccount volgt moeiteloos de ander op. En daarom is het Nederlands handbaldamesteam zo’n ongelofelijke verademing. Echte mensen. Gedreven sportvrouwen die alles opgeven voor dat mooie, pijlsnelle zaalspelletje met de plakkerige bal in die benauwde gymzaaltjes. Ik geniet enorm van ze.

As we speak, voor wie dat nog niet weet, spelen de dames voor de wereldtitel in Duitsland. Hoewel de druk vreselijk hoog is, verloopt het toernooi goed en zijn ze favorieten voor de hoofdprijs. En dat doet mij ontzettend veel deugd. Ik zet er dingen voor opzij om ze te zien beuken in die wedstrijden van ze. Ik word er enorm vrolijk van als ze winnen. Stikzenuwachtig als ze nog moeten. En ik leef met ze mee als het door weet ik veel wat even niet gaat met die ballen.

Waar kláág ik over

Foto van 'Iris van Lunenburg'

Iris van Lunenburg

8 DEC 2017

„Kijk eens uit! Are you blind?!”

Het is twaalf minuten fietsen van mijn appartement in Amsterdam Zuid naar Centraal Station. Volgens Google Maps. In het echt duurt het twee keer zo lang. Als ik geluk heb. De reden: toeristen. Zij verpesten meermaals mijn humeur op hun rode, gele of felgroene fietsen. En zo te zien ook op zwarte omafietsen. Fietsen als de locals. Fun! Maar na elke ergernis denk ik weer: ik moet me niet zo aanstellen, ik woon in Amsterdam, mijn fiets is nog niet gejat. Waar kláág ik over?

Vroeger was aanranding lekker brutaal

Foto van 'Elfie Tromp'

Elfie Tromp

7 DEC 2017

Het is 18 februari 1990 en cabaretduo Waardenberg en De Jong is te gast bij tv-coryfee Sonja Barend. Ze doen een sketchje, worden geïnterviewd en pakken aan het eind van de show Sonja op haar bek. Wilfried de Jong eerst (met tong) en Martin Waardenberg (schuchterder, op de wang) erachter aan. Het betekent hun definitieve doorbraak bij het grote publiek.

„Je zoende écht”, zegt Sonja wat verbouwereerd.

De bedorven nasmaak van gedogen

Foto van 'Elfie Tromp'

Elfie Tromp

5 DEC 2017

Stel je voor: je hebt een goedlopende hamburgertent. Vroeg, laat, het is altijd druk in je zaak. Je hebt vriendelijk personeel, een nette keuken. Je zorgt voor schone tafels en goede stoelen en altijd koele frisdrank om de dorst van de klanten mee weg te spoelen. Het probleem: je mag maar een halve kilo vlees in je keuken hebben, anders voldoet het niet aan de normen van de Keuringsdienst van Waarde. Iets met grotere bederfkans als het te lang in de koelkast ligt.

Als die halve kilo op is, moet je weer naar de groothandel. Maar je bent ook een ondernemer, die netjes belasting betaalt, die omzet en banen creëert. Om precies te zijn: negentig banen. Je bedient op topdagen vijfduizend klanten. En je wil de klant tevreden houden, want wachtende mensen zijn ontevreden mensen. Je besluit een kilo per keer in te slaan en dat netjes, luchtdicht te verpakken tot het verkocht wordt. En die hamburgers van je vliegen eruit. Je zorgt dat je anderhalf kilo, dan twee, vier, negentig, ja, oké, honderdzestig achter klaar hebt liggen. Hamburgers zijn nu eenmaal gewild. Je bent slechts een van de twee hamburgertenten met een vergunning in de wijde omtrek, dus je populariteit is te begrijpen. Lokale politie weet ervan, van je goedlopende hamburgertent, en ze gedogen het. Het OM is het daar ook mee eens. Jarenlang. Want wat geven hamburgereters nu voor overlast? Toch, de hele buurt ruikt nu naar hamburger, iedereen krijgt er trek van. En dan word je opgepakt.

Dit vraagt de Sint zich elk jaar af

Foto van 'Ebru Umar'

Ebru Umar

5 DEC 2017

Elk jaar weer vraagt Sint zich af
Of hij nou ook eens een keer met pensioen mag.
Niet dat de kinderen hem vervelen;
Nee, het zijn de volwassenen die hij wel kan kelen.
En als je naar het Nederlandse trackrecord van 2017 kijkt,
is er maar weinig dat hem nog verblijdt.

Hét event waren de verkiezingen in maart
De uitslag ervan kreeg een 208 dagen durende staart.
Vooraf was de verkiezingsstrijd een gelopen race:
Geert zou ’m winnen, Sint en Pieten maakten zich op voor dat feest.
Natuurlijk moesten de Turken de boel weer verpesten
Ze stuurden een vrouw met hoofddoek om Mark Ruttes fermheid te testen.
Aboutaleb stuurde haar weg;
Rutte werd beloond, Asscher had pech.

Likeability of 5

In andermans hoofd bestaan

Foto van 'Lars van der Werf'

Lars van der Werf

4 DEC 2017

Hoeveel gezichten en namen zou een mens kunnen onthouden? Ik ontmoet heel veel mensen. Meer mensen dan de gemiddelde mens. Dat komt omdat ik boekjes schrijf en mensen die graag gesigneerd willen hebben. Inmiddels heb ik in een jaar of drie zo’n negentig boekhandels door heel het land van binnen gezien. Boekhandels heb je, ben ik achter gekomen, overal. En mensen ook. Veel mensen met allemaal een uniek gezicht en een naam.

Het is niet perse zo dat ik de leukste mensen ook automatisch onthoud. Het is, heb ik gemerkt, behoorlijk willekeurig wie je onthoudt. Zo denk ik soms nog aan Annie in Leeuwarden, die paarse sokken aan had. En vandaag dacht ik zomaar ineens aan ene Bart die in Assen vroeg om een boekje te signeren voor zijn moeder. Allebei zeker meer dan een jaar geleden.