Likeability of 5

Kusjes #Erdogan

Foto van 'Ebru Umar'

Ebru Umar

18 JUL 2017

Het huisje ligt er vredig bij, vertellen de achterbuurtjes. Electra is afgesloten, maar water stroomt nog steeds. Het is schoon; ze houden een oogje in het zeil. Niet dat er wat gebeurt. „De hotels zijn gesloten, de winkels ook. En er komen geen cruiseschepen meer. Kusadasi is een toeristenvrije zone geworden.” Dat laatste zal heus meevallen, maar dat de middenstand aan de grond zit, betwijfel ik geen seconde. Ik heb afstand gedaan van het huis, maar mijn buren willen daar nog niet aan toegeven. Het waren gezellige zomers met vrienden uit Nederland. Zwaan-kleef-aanvakanties. „Waarom kom je niet een weekje langs?” waren de standaardwoorden waar iedereen wel op aansloeg. En voor ik het wist was het een komen en gaan van Amsterdam en omstreken. Gezellig.

Mijn contact met Turkije was al nooit sterk, maar het verwatert steeds meer. Snel ook. Zeker sinds mijn Turkse vrienden van Facebook af zijn. Nou ja, af? Ze posten kattenplaatjes en foodporn – zelfs Erdogan kan niet tussen Turken en hun eten komen. Maar hun mening geven ze allang niet meer. Hoewel, tantes van zeventig plus wél. Familie vanuit het buitenland ook. Mijn vrienden, hoogopgeleide, welgestelde, seculiere Turken zwijgen. ‘We zijn met miljoenen de straat opgegaan tijdens de Gezi-protesten, wat heeft het voor zin gehad?’ schamperen ze. ‘Elke verkiezing is een farce, gestolen door fraude’. Elk antwoord is misplaatst. Toch stonden ze er weer, afgelopen zaterdag. Bij de ‘herdenking’ van de Turkse ‘coup’ een jaar geleden. Nou ja, coup? Coup. Een meesterlijke coup maar nog net niet zo meesterlijk dat een vriendin alsnog tekeer ging op Facebook: „Ik word gek, maakt niet uit wie ik bel, vanaf welke provider, of ik krijg een boodschap van RTE te horen. Blijkbaar is niet alleen de vrijheid van meningsuiting maar ook de vrijheid van onderling communiceren afgeschaft.” Gevolgd door woedende smileys. RTE staat voor Recep Tayyip Erdogan. De Turkse president die het tot zijn levensmissie heeft gemaakt de ene helft van de Turkse bevolking op te zetten tegen de andere. Omdat het kan. Zijn indoctrinatie vond afgelopen weekend plaats via een telefoonboodschap. Wat zouden wij doen als we bij elk telefoontje dat we plegen, eerst Rutte zouden horen zeggen dat Oekraïne niet bij de EU komt, voordat de verbinding tot stand komt?

Mijn neef belt. Hij is zijn zomerhuis aan het verbouwen. „Het dak is eraf, er komt een hele nieuwe verdieping op. Hoe erger de toestand in Turkije, hoe hoger de hekken rondom mijn land. Het gepeupel moet wel buiten blijven!” Zijn Amsterdamse tongval hoor ik door de grijns heen. De tegels van het zwembad zijn al vervangen en hij gaat rustig door met wat wij doen in tijden van stress: verbouwen. Betere bezigheidstherapie bestaat er niet. „Ik hou een stukje land voor je vrij, dat weet je hè?” Ik weet het. Maar nu even niet.

„Neef. Ik heb een bod gedaan op een huis in Rotterdam.”


love
user_91d7b9191e6d157f44512488edb2065c20cc6313_avatar

Log in om een reactie te plaatsen

Views

100+

Code Oranje: Masters of LXRY

Foto van 'Ebru Umar'

Ebru Umar

34 MIN

Het is een talent, ZZP’er zijn. Je hebt er een schizofrene persoonlijkheid voor nodig. Eenzaamheid is een gegeven, zelfredzaamheid een voorwaarde. Het is balanceren op de rand tussen introverte loony en outgoing enthousiasteling. Gevrijwaard van collega’s bij het koffiezetapparaat en de hel die bedrijfskantine heet, overgeleverd aan de drive om ’s ochtends zonder enige aansporing op te staan, onder de douche te stappen en iets leukers dan een trainingsbroek aan te doen.

Tenzij je er zelf op uitgaat, is er toch niemand die je ziet.

Likeability of 6

Tess Wester

Foto van 'Lars van der Werf'

Lars van der Werf

GISTEREN

Er zijn tal van nepperds en nono’s waar we allemaal naar moeten kijken in deze tijden van media overvloed. De ene lamstraal met een gefabriceerd imago en een Instagramaccount volgt moeiteloos de ander op. En daarom is het Nederlands handbaldamesteam zo’n ongelofelijke verademing. Echte mensen. Gedreven sportvrouwen die alles opgeven voor dat mooie, pijlsnelle zaalspelletje met de plakkerige bal in die benauwde gymzaaltjes. Ik geniet enorm van ze.

As we speak, voor wie dat nog niet weet, spelen de dames voor de wereldtitel in Duitsland. Hoewel de druk vreselijk hoog is, verloopt het toernooi goed en zijn ze favorieten voor de hoofdprijs. En dat doet mij ontzettend veel deugd. Ik zet er dingen voor opzij om ze te zien beuken in die wedstrijden van ze. Ik word er enorm vrolijk van als ze winnen. Stikzenuwachtig als ze nog moeten. En ik leef met ze mee als het door weet ik veel wat even niet gaat met die ballen.

Waar kláág ik over

Foto van 'Iris van Lunenburg'

Iris van Lunenburg

8 DEC 2017

„Kijk eens uit! Are you blind?!”

Het is twaalf minuten fietsen van mijn appartement in Amsterdam Zuid naar Centraal Station. Volgens Google Maps. In het echt duurt het twee keer zo lang. Als ik geluk heb. De reden: toeristen. Zij verpesten meermaals mijn humeur op hun rode, gele of felgroene fietsen. En zo te zien ook op zwarte omafietsen. Fietsen als de locals. Fun! Maar na elke ergernis denk ik weer: ik moet me niet zo aanstellen, ik woon in Amsterdam, mijn fiets is nog niet gejat. Waar kláág ik over?

Vroeger was aanranding lekker brutaal

Foto van 'Elfie Tromp'

Elfie Tromp

7 DEC 2017

Het is 18 februari 1990 en cabaretduo Waardenberg en De Jong is te gast bij tv-coryfee Sonja Barend. Ze doen een sketchje, worden geïnterviewd en pakken aan het eind van de show Sonja op haar bek. Wilfried de Jong eerst (met tong) en Martin Waardenberg (schuchterder, op de wang) erachter aan. Het betekent hun definitieve doorbraak bij het grote publiek.

„Je zoende écht”, zegt Sonja wat verbouwereerd.

De bedorven nasmaak van gedogen

Foto van 'Elfie Tromp'

Elfie Tromp

5 DEC 2017

Stel je voor: je hebt een goedlopende hamburgertent. Vroeg, laat, het is altijd druk in je zaak. Je hebt vriendelijk personeel, een nette keuken. Je zorgt voor schone tafels en goede stoelen en altijd koele frisdrank om de dorst van de klanten mee weg te spoelen. Het probleem: je mag maar een halve kilo vlees in je keuken hebben, anders voldoet het niet aan de normen van de Keuringsdienst van Waarde. Iets met grotere bederfkans als het te lang in de koelkast ligt.

Als die halve kilo op is, moet je weer naar de groothandel. Maar je bent ook een ondernemer, die netjes belasting betaalt, die omzet en banen creëert. Om precies te zijn: negentig banen. Je bedient op topdagen vijfduizend klanten. En je wil de klant tevreden houden, want wachtende mensen zijn ontevreden mensen. Je besluit een kilo per keer in te slaan en dat netjes, luchtdicht te verpakken tot het verkocht wordt. En die hamburgers van je vliegen eruit. Je zorgt dat je anderhalf kilo, dan twee, vier, negentig, ja, oké, honderdzestig achter klaar hebt liggen. Hamburgers zijn nu eenmaal gewild. Je bent slechts een van de twee hamburgertenten met een vergunning in de wijde omtrek, dus je populariteit is te begrijpen. Lokale politie weet ervan, van je goedlopende hamburgertent, en ze gedogen het. Het OM is het daar ook mee eens. Jarenlang. Want wat geven hamburgereters nu voor overlast? Toch, de hele buurt ruikt nu naar hamburger, iedereen krijgt er trek van. En dan word je opgepakt.

Dit vraagt de Sint zich elk jaar af

Foto van 'Ebru Umar'

Ebru Umar

5 DEC 2017

Elk jaar weer vraagt Sint zich af
Of hij nou ook eens een keer met pensioen mag.
Niet dat de kinderen hem vervelen;
Nee, het zijn de volwassenen die hij wel kan kelen.
En als je naar het Nederlandse trackrecord van 2017 kijkt,
is er maar weinig dat hem nog verblijdt.

Hét event waren de verkiezingen in maart
De uitslag ervan kreeg een 208 dagen durende staart.
Vooraf was de verkiezingsstrijd een gelopen race:
Geert zou ’m winnen, Sint en Pieten maakten zich op voor dat feest.
Natuurlijk moesten de Turken de boel weer verpesten
Ze stuurden een vrouw met hoofddoek om Mark Ruttes fermheid te testen.
Aboutaleb stuurde haar weg;
Rutte werd beloond, Asscher had pech.

Likeability of 5

In andermans hoofd bestaan

Foto van 'Lars van der Werf'

Lars van der Werf

4 DEC 2017

Hoeveel gezichten en namen zou een mens kunnen onthouden? Ik ontmoet heel veel mensen. Meer mensen dan de gemiddelde mens. Dat komt omdat ik boekjes schrijf en mensen die graag gesigneerd willen hebben. Inmiddels heb ik in een jaar of drie zo’n negentig boekhandels door heel het land van binnen gezien. Boekhandels heb je, ben ik achter gekomen, overal. En mensen ook. Veel mensen met allemaal een uniek gezicht en een naam.

Het is niet perse zo dat ik de leukste mensen ook automatisch onthoud. Het is, heb ik gemerkt, behoorlijk willekeurig wie je onthoudt. Zo denk ik soms nog aan Annie in Leeuwarden, die paarse sokken aan had. En vandaag dacht ik zomaar ineens aan ene Bart die in Assen vroeg om een boekje te signeren voor zijn moeder. Allebei zeker meer dan een jaar geleden.