Boomerangst

Foto van 'James Worthy'

James Worthy

25 MAA 2016

Ik word betaald om mijn mening te geven, maar van tijd tot tijd weet ik het ook niet meer. De wereld lijkt te zijn gestopt met draaien. Morgen is een herhaling van gisteren geworden. Als je goed luistert, kun je de echo van de schreeuw eerder horen dan de originele schreeuw zelf. De wereld spoelt zichzelf enkel nog terug als we slapen en als we ontwaken, begint de herhaling.

“Droom zacht”, zeg ik tegen mijn zoon na het voorlezen van zijn favoriete sprookje. “Morgen komt het goed”, vervolg ik, maar mijn neus begint te groeien. Wat moet ik dan zeggen? De waarheid? Dat de wereld langzaam instort en dat er brokstukken op mijn optimisme zijn gevallen en dat mijn optimisme sinds kort dus een dwarslaesie heeft? Ik voel bijna niets meer. Een man overmeesterd door zijn eelt.

Ik zie de bomaanslagen en ik hoor de knallen. Maar na de knallen komt de stilte, na de stilte komen de sirenes, na de sirenes komt het gehuil, na het gehuil komt weer de stilte en na deze stilte beginnen de vogels weer te fluiten. Presidenten en koningen speechen hun medelijden van een briefje. Na hun medelijden komt de stoere praat. Grote woorden, kleine gevolgen. “Wij zijn met meer!” sprak Rutte. Het is oorlogstaal van een man die schoudervullingen draagt. Hij heeft het wederom over wij en zij, en hij begrijpt kennelijk nog steeds niet dat dat juist het hele probleem is. De man poogt saamhorigheid te kweken door een kloof te creëren, maar het enige wat Rutte dus schept is schaamhorigheid. Wij en zij. Onze manier van leven. Europa wordt aangevallen door twintigers die in Europa zijn geboren. We worden aangevallen door onszelf. Door landgenoten. Door soortgenoten. Dit is kannibalisme.

Zelfmoordterrorist. Ik lees het weer overal en ik vind dat zo’n vreemd woord. Ik denk dan meteen aan mensen als Joost Zwagerman. Aan mensen die gewoonweg geen uitweg meer zagen. Zelfmoord is jezelf de dood gunnen. Jezelf opblazen op een vliegveld is geen zelfmoord. Het heeft niets met gunnen te maken. Het draait in zijn geheel om nemen. Ontnemen. Het ontnemen van de uitweg van zo veel mogelijk mensen. Het is valsspelen. Het is eerloos. Noem ze dus geen zelfmoordterrorist, noem ze bowlingbalterrorist, want ze rollen in de richting van kluitjes mensen en proberen er dan zo veel mogelijk mee te nemen. Meer is het niet. Laten we er in godsnaam geen Shakespeariaanse zelfopofferingen meer van maken.

Maar misschien moet ik gewoon de rust bewaren. Optimistisch blijven. Gewoon eventjes wachten tot de vogeltjes weer gaan fluiten.

“NEE! JE MOET NU EEN KANT KIEZEN! JE MOET BOOS ZIJN!”

“Boos op wie?”

“BOOS OP IEDEREEN DIE NIET BOOS IS!”

Het enige wat vaststaat, is dat de wereld losgaat.


Log in om een reactie te plaatsen

Views

0

Code Oranje: Masters of LXRY

Foto van 'Ebru Umar'

Ebru Umar

GISTEREN

Het is een talent, ZZP’er zijn. Je hebt er een schizofrene persoonlijkheid voor nodig. Eenzaamheid is een gegeven, zelfredzaamheid een voorwaarde. Het is balanceren op de rand tussen introverte loony en outgoing enthousiasteling. Gevrijwaard van collega’s bij het koffiezetapparaat en de hel die bedrijfskantine heet, overgeleverd aan de drive om ’s ochtends zonder enige aansporing op te staan, onder de douche te stappen en iets leukers dan een trainingsbroek aan te doen.

Tenzij je er zelf op uitgaat, is er toch niemand die je ziet.

Likeability of 6

Tess Wester

Foto van 'Lars van der Werf'

Lars van der Werf

11 DEC 2017

Er zijn tal van nepperds en nono’s waar we allemaal naar moeten kijken in deze tijden van media overvloed. De ene lamstraal met een gefabriceerd imago en een Instagramaccount volgt moeiteloos de ander op. En daarom is het Nederlands handbaldamesteam zo’n ongelofelijke verademing. Echte mensen. Gedreven sportvrouwen die alles opgeven voor dat mooie, pijlsnelle zaalspelletje met de plakkerige bal in die benauwde gymzaaltjes. Ik geniet enorm van ze.

As we speak, voor wie dat nog niet weet, spelen de dames voor de wereldtitel in Duitsland. Hoewel de druk vreselijk hoog is, verloopt het toernooi goed en zijn ze favorieten voor de hoofdprijs. En dat doet mij ontzettend veel deugd. Ik zet er dingen voor opzij om ze te zien beuken in die wedstrijden van ze. Ik word er enorm vrolijk van als ze winnen. Stikzenuwachtig als ze nog moeten. En ik leef met ze mee als het door weet ik veel wat even niet gaat met die ballen.

Waar kláág ik over

Foto van 'Iris van Lunenburg'

Iris van Lunenburg

8 DEC 2017

„Kijk eens uit! Are you blind?!”

Het is twaalf minuten fietsen van mijn appartement in Amsterdam Zuid naar Centraal Station. Volgens Google Maps. In het echt duurt het twee keer zo lang. Als ik geluk heb. De reden: toeristen. Zij verpesten meermaals mijn humeur op hun rode, gele of felgroene fietsen. En zo te zien ook op zwarte omafietsen. Fietsen als de locals. Fun! Maar na elke ergernis denk ik weer: ik moet me niet zo aanstellen, ik woon in Amsterdam, mijn fiets is nog niet gejat. Waar kláág ik over?

Vroeger was aanranding lekker brutaal

Foto van 'Elfie Tromp'

Elfie Tromp

7 DEC 2017

Het is 18 februari 1990 en cabaretduo Waardenberg en De Jong is te gast bij tv-coryfee Sonja Barend. Ze doen een sketchje, worden geïnterviewd en pakken aan het eind van de show Sonja op haar bek. Wilfried de Jong eerst (met tong) en Martin Waardenberg (schuchterder, op de wang) erachter aan. Het betekent hun definitieve doorbraak bij het grote publiek.

„Je zoende écht”, zegt Sonja wat verbouwereerd.

De bedorven nasmaak van gedogen

Foto van 'Elfie Tromp'

Elfie Tromp

5 DEC 2017

Stel je voor: je hebt een goedlopende hamburgertent. Vroeg, laat, het is altijd druk in je zaak. Je hebt vriendelijk personeel, een nette keuken. Je zorgt voor schone tafels en goede stoelen en altijd koele frisdrank om de dorst van de klanten mee weg te spoelen. Het probleem: je mag maar een halve kilo vlees in je keuken hebben, anders voldoet het niet aan de normen van de Keuringsdienst van Waarde. Iets met grotere bederfkans als het te lang in de koelkast ligt.

Als die halve kilo op is, moet je weer naar de groothandel. Maar je bent ook een ondernemer, die netjes belasting betaalt, die omzet en banen creëert. Om precies te zijn: negentig banen. Je bedient op topdagen vijfduizend klanten. En je wil de klant tevreden houden, want wachtende mensen zijn ontevreden mensen. Je besluit een kilo per keer in te slaan en dat netjes, luchtdicht te verpakken tot het verkocht wordt. En die hamburgers van je vliegen eruit. Je zorgt dat je anderhalf kilo, dan twee, vier, negentig, ja, oké, honderdzestig achter klaar hebt liggen. Hamburgers zijn nu eenmaal gewild. Je bent slechts een van de twee hamburgertenten met een vergunning in de wijde omtrek, dus je populariteit is te begrijpen. Lokale politie weet ervan, van je goedlopende hamburgertent, en ze gedogen het. Het OM is het daar ook mee eens. Jarenlang. Want wat geven hamburgereters nu voor overlast? Toch, de hele buurt ruikt nu naar hamburger, iedereen krijgt er trek van. En dan word je opgepakt.

Dit vraagt de Sint zich elk jaar af

Foto van 'Ebru Umar'

Ebru Umar

5 DEC 2017

Elk jaar weer vraagt Sint zich af
Of hij nou ook eens een keer met pensioen mag.
Niet dat de kinderen hem vervelen;
Nee, het zijn de volwassenen die hij wel kan kelen.
En als je naar het Nederlandse trackrecord van 2017 kijkt,
is er maar weinig dat hem nog verblijdt.

Hét event waren de verkiezingen in maart
De uitslag ervan kreeg een 208 dagen durende staart.
Vooraf was de verkiezingsstrijd een gelopen race:
Geert zou ’m winnen, Sint en Pieten maakten zich op voor dat feest.
Natuurlijk moesten de Turken de boel weer verpesten
Ze stuurden een vrouw met hoofddoek om Mark Ruttes fermheid te testen.
Aboutaleb stuurde haar weg;
Rutte werd beloond, Asscher had pech.

Likeability of 5

In andermans hoofd bestaan

Foto van 'Lars van der Werf'

Lars van der Werf

4 DEC 2017

Hoeveel gezichten en namen zou een mens kunnen onthouden? Ik ontmoet heel veel mensen. Meer mensen dan de gemiddelde mens. Dat komt omdat ik boekjes schrijf en mensen die graag gesigneerd willen hebben. Inmiddels heb ik in een jaar of drie zo’n negentig boekhandels door heel het land van binnen gezien. Boekhandels heb je, ben ik achter gekomen, overal. En mensen ook. Veel mensen met allemaal een uniek gezicht en een naam.

Het is niet perse zo dat ik de leukste mensen ook automatisch onthoud. Het is, heb ik gemerkt, behoorlijk willekeurig wie je onthoudt. Zo denk ik soms nog aan Annie in Leeuwarden, die paarse sokken aan had. En vandaag dacht ik zomaar ineens aan ene Bart die in Assen vroeg om een boekje te signeren voor zijn moeder. Allebei zeker meer dan een jaar geleden.