Columnisten

Single in the City: schamele zomervangst

Foto van 'Iris Hermans'

13 SEP 2017

Metro’s Iris is single. Een kijkje in haar vrijgezelle leven, al gaat het er (helaas) niet altijd even wild aan toe. Overeenkomsten tussen bestaande manspersonen en verhaalpersonages, berusten niet op louter toeval.

Festivalfarces

Het was maar een schamele vangst, deze zomer. Zo was er de halve tongslag met de Servische barman op EXIT, gewoon omdat ik benieuwd was hoe een Balkanman smaakte #nuikertochben. En eentje op Awakenings met een jongen die een zegelring droeg, maar dat zag ik pas daarna.

Zegelringen vind ik altijd een beetje eng. Ik ben altijd bang dat de drager ervan hem transformeert tot een vuurstempel en die in een onbewaakt moment op je kostbare huid drukt, waardoor je voor eeuwig zijn familiewapen in je lichaam hebt staan.

En dat was het. Wel heb ik deze zomer een aantal gasten ontmoet, waarvan ik dacht: ja! Zo was er die ene op Buiten Westen.

We hadden een geanimeerd gesprek over de teloorgang van kliksigaretten, toen hij plotsklaps boven de baslijnen uit schreeuwde: ,,MAG IK M'N HAND OP JE KONT LEGGEN?” De lieverd. Maar nee. Of dóe het gewoon, maar ga het niet zo expliciet vragen. ,,We kunnen wel gewoon gezellig verder kletsen” stelde ik voor, want het was echt een knappe vent en wat ik nu niet wil, kan later misschien nog komen, dacht ik, net als ik en wreef me al verheugd in mijn klamme handjes.

Dus dat deden we. Totdat een vriendin van mij naar me toe kwam en iets in mijn oor fluisterde. Vol ongeloof keek ik haar aan. Wat? Een vriendin, hij?! Ineens had ik geen zin meer om gezellig verder te kletsen, de klik was ook hier teloorgegaan.

En dan was er de man die ik tijdens Gay Pride ontmoette, met wie er instant een beestachtige affectie was en aan wie ik die avond mijn nummer gaf. Hij appte me pas een paar weken erna, op een nacht om veertien over drie met de sympathieke aanhef: ,,Hey, nog wakker?” Gisternacht appte hij welgeteld drie woorden, om zeventien over twee dit keer. ,,Iets te doen?”

Heel gek misschien, maar beide keren sliep ik en beide keren stuurde hij er meteen achteraan: ,,App mij niet terug aub, ik app jou wel weer.” Doe maar niet, de whatsappfoto waar je breedlachend met je vriendin en twee zoontjes opstaat, werkt op mij nou niet echt bepaald libidoverhogend. Maar dat heb ik hem dus maar niet geappt, zo ben ik dan ook wel weer.

Wat is dat toch met die kerels met vriendin die je totaal op het verkeerde been (en je het idee geven jou op zijn derde te willen) zetten? Het zal vast iets met hun eigen marktwaarde willen peilen te maken hebben, maar vrolijk word ik er niet van. Het wordt nog erger.

Op Welcome to the Future kwam ik een bekende tegen. Niet zomaar een bekende: een jongen uit mijn top 10 ‘Amsterdamse gasten die ik nog weleens beter zou willen leren kennen slash doen’. Toen hij voorstelde om daarna nog ‘wat leuks’ te gaan doen, begon mijn hart stiekem een klein beetje harder te kloppen.

We togen naar de after waar we eindeloos dansten en praatten. Ik zweette peentjes en parels en telkens, naar wat ik opvatte als liefkozend, depte hij de zweetdruppels van mijn voorhoofd met zijn shirt en ik zag ons al de ochtend erna knus onder een dekentje liggen, elkaar pizzapunten en blauwe bessen voerend en/of royaal insmeren met truffelmayo... Ieder zo z’n fantasie.

Opeens ging-ie ervandoor. De dag erna besloot ik maar eens apphoogte te nemen en vroeg hem wat er nou was...

Ja hoor, het zal ook eens niet. Hij had dus een vriendin en hoopte dat hij me ‘geen verkeerde verwachtingen’ had gegeven. Au, die had ik echt even niet zien aankomen. Gelukkig heb ik er nog negen over.

BEKIJK OOK


Views

200+

Column Ebru Umar: Vijanden van vrijheid
Likeability of 6

Vijanden van vrijheid

Ebru Umar

Foto van 'Ebru Umar'

VANDAAG, 11:11

Meer dan een halve eeuw geleden kwamen de eerste Turken naar Nederland; meer dan een halve eeuw hebben ze stemrecht in het land waar ze vandaan komen. Maar niet eerder dan zondagavond was er zo’n kakofonie, zo’n intimidatie, zo’n vreugde, zo’n ordeverstoring in Nederlandse steden over een “verkiezingsuitslag” in een land waar de nazaten van gastarbeiders niet meer dan 45 vakantiedagen per jaar doorbrengen.

Hoe heeft het kunnen gebeuren dat onze straten zijn overgenomen door lieden, die Allahu akbar en Bismillah roepen in Rotterdam, Utrecht en Amsterdam, omdat een man die al jaren fraudeert met ‘verkiezingen’, die vrijheden van pers en vrouwen aan banden legt, de absolute macht heeft verkregen in Turkije?

Hoe hebben onze politici, simpelweg aangeduid door ‘partijkartel’ maar in wezen de regeringspartijen van de afgelopen vijftig jaar, zijnde PvdA, VVD, CDA, D66, CU het voor elkaar gekregen dat onze straten bevolkt worden door lieden, die hier zijn voor de lusten als vrijheid, uitkeringen, sociale voorzieningen maar de lasten negeren?


likewowdislike
user_a1bce9c4dd6a713a7f45743c5623bc4eb5a98093_avataruser_e732a29870cf2c7c0629bb45c1ef260bb10100aa_avataruser_b1f17f80bea1ce5508181b288de0906658170700_avatar

+11


Views

2k+

Likeability of 5

Verliefd op Zeeland

Foto van 'Lars van der Werf'

VANDAAG, 08:12

De zomer bracht me Zeeland. Ik was uitgenodigd om op een festival in Wissenkerke, een piepklein dorpje op Noord-Beveland, m’n versjes voor te dragen. Met de trein ging ik naar Goes en vanuit Goes ging er een bus. De bus reed slechts één keer per uur, wat als gevolg had dat ik alleen maar te laat of te vroeg kon komen. Te vroeg zijn vind ik nooit erg. Zeeland lag er die dag schitterend bij. Uitgestrekte weilanden tussen dijken, kerktorens in het groen, kleine dorpjes en haventjes. Wat Duitsers op huurfietsen. Dat alles onder een woeste hemel, hoog en wolkrijk, bombastisch en fris. Ik wist al wel dat Zeeland mooi is, ergens in m’n achterhoofd, maar pas nu zag ik het.

In de lucht tuimelden meeuwen achter elkaar aan. Van achter het raam in de bus dacht ik een balans te herkennen. Land, zee en lucht in een wonderlijke harmonieuze formatie. Waar onder de wolken mensen enkel dwergen zijn, zoals Jacques Brel ooit zong in zijn lied over Vlaanderen, ‘Mijn Vlakke Land’. De zomer is in Zeeland een ander seizoen dan in mijn stad Rotterdam. In Zeeland leeft een mens meer met de seizoenen mee, vermoed ik. Men deint er op de grillen van het weer, want het weer is er meer aanwezig dan tussen de glazen torens en in de metrostations waar ik zo aan gewend ben. Een niet te ontkennen vriend en soms ook vijand.

De bus bracht me naar de halte die ik moest hebben. Van daar was het nog een half uur lopen naar het festivalterrein. Daar had ik me al op verheugd. Zomaar een wandeling cadeau krijgen, daar geniet ik van. De Dorpsweg in Wissenkerke. Het was er doodstil, ik keek de bus na. Wat bomen ruisten in de wind. Ik zag keurige huizen met keurige heggen. Ineens kwam er een oudere dame omhoog vanachter één van de heggen. Haar handen in tuinhandschoenen omhoog gestoken. ‘Kijk nou,’ riep ze naar me, ‘een heer in de straat! Dat zien we hier nóóóóit!’. Ik besloot terstond glimlachend dat ik later als ik oud ben in Zeeland zou gaan wonen.


like
user_239995d5d1376ce3041800952dbe69b2ec35b97f_avatar

Views

700+

Likeability of 6

Klant trakteert spontaan in elektronicazaak

In samenwerking met BCC

20 JUN 2018

Nederlanders komen gemiddeld 1,2 keer per jaar in een elektronicawinkel, zo wijst onderzoek uit. Maar er zijn bijzondere uitzonderingen. Sommige mensen komen er zelfs vaker dan in de supermarkt.

Met de opkomst van het online shoppen wordt het weleens vergeten, maar fysieke winkels hebben nog wel degelijk een belangrijke functie in onze maatschappij. Ze vormen ontmoetingsplekken waar klanten terechtkunnen voor service, maar ook voor een gezellig praatje. Het filiaal van BCC in het Limburgse Beek is zo’n winkel die meer is dan een plek voor aan- en verkopen.

Functie in de buurt


like
user_ea54b30544394f14d8c1bd9b380c7cf0ff182d02_avataruser_bf470001daf785496b4aeccda54e415471fe8219_avatar

Views

4k+

Boeken, nagellak en selfcare

Foto van 'Iris van Lunenburg'

22 JUN 2018

„Spend your feelings, babe!”, adviseert mijn favoriete modeblog deze week. En dat is precies wat ik doe. De sale is begonnen bij een boekhandel in de buurt en twee uur nadat ik er over de drempel stap, ga ik er met tassen vol weer weg. Fijn gevoel. Al is het maar voor even.

Want laten we eerlijk zijn: we leven in totaal krankzinnige tijden. Bij een nachtmerrie - zo eentje waarin je naakt op straat loopt, achtervolgd wordt door een enge schurk en je voeten betonblokken zijn- ontwaak je tenminste nog net voor het moment suprême. Maar in het echte leven zou je het liefst nog even in bed willen blijven.

Neem alleen deze week al.


Views

900+

Maak een festivalselfie en win de nieuwe ZenFone!
Likeability of 5

Camera videoMaak een festivalselfie en win de nieuwe ZenFone 5!

Nathan met roze bril en een vrolijke Pinkpopbezoeker.

In samenwerking met Asus

22 JUN 2018

Even een selfie op een festival schieten en posten om te laten zien wat voor tofs je nu weer aan het doen bent: doen we dat niet allemaal? Misschien gebeurt het deze zomer nog wel vaker als je weet dat je de ZenFone 5 - de nieuwste uit de serie - ermee kunt winnen…

#festivalselfie en #ZenFone

Metro en ASUS, de producent van de ZenFone, hebben samen een selfiewedstrijd opgezet. Meedoen is simpel. Ben jij op een festival en maak je er een selfie? Post de foto dan op social media, sowieso op Instagram, en zet er de hashtags #festivalselfie en #ZenFone bij. Wie weet sporen we je op en heb jij straks die coole smartphone in je handen om nog meer selfies te schieten.


love
user_bb7eca804598a35db9118cc282c6ffd6cf1c3eb7_avatar

Views

1k+

'De moeder, de vrouw' is er nu alleen voor de man.

'De moeder, de vrouw' is er nu alleen voor de man

Foto van 'Elfie Tromp'

20 JUN 2018

Deze week presenteerde CPNB, de organisatie ter promotie van het Nederlandse boek, het boekenweekthema van komend jaar. Voor wie het heeft gemist; de kritiek was niet van de lucht. 'De moeder, de vrouw' was het thema, naar het wat belegen gedicht van Nijhoff, waarin de moeder als sturende kracht wordt bewierookt. Rolbevestigend, kun je zeggen. Braafjes, maar soit. Ik vraag me af hoeveel lezers, die geprikkeld moeten raken om meer boeken te kopen, voor Nijhoff nog uit hun bed komen. Tussen ons gezegd en gezwegen; ik niet.

Maar goed, moeders dus, met dat onderwerp kunnen we op zich wel uit de voeten; we hebben er allemaal één of meerderen, veel van ons zijn het, willen het wel of liever niet worden. Waar CPNB daarentegen echt de mist mee inging, was niet het vrouwelijke thema per se, maar de keuze om het boekenweekgeschenk én -essay door twee mannen te laten schrijven. Want vrouwen zijn natuurlijk alleen interessant als mannen er een mening over hebben.

Een kleine kijk in de cijfers; in de afgelopen twintig jaar zijn slechts vier vrouwen door CPNB gekozen om het geschenk te schrijven, terwijl ons land zóveel vrouwelijke auteurs rijk is die waanzinnig zijn om te lezen.


Views

2k+

Likeability of 6

'De vader de man'

Foto van 'Ebru Umar'

19 JUN 2018

Op de één of andere manier is feminisme in Nederland verworden tot het janken om alles, iedereen én z’n moeder – hoewel je dat laatste sinds de bekendmaking van het boekenweekthema ‘De Moeder De Vrouw’ óók al niet meer mag zeggen. De hele deugbrigade van jankfeministen roept al dagen dat vrouwen meer zijn dan moeder – ondanks dat het moederschap nog steeds met stip de nummer één ambitie én hobby van vrouwen is.

Ieder zijn ding natuurlijk.

Terwijl de feminazi’s boos zijn dat twee mannen het boekenweekgeschenk en – essay mogen schrijven in plaats van twee vrouwen, vraag ik mij maar één ding af: zou iemand bij het CPNB – de stichting Collectieve Propaganda voor het Nederlandse Boek – het lef hebben gehad om een ode aan de man te brengen in plaats van aan de vrouw? ‘De Vader De Man’? Of was dat bij voorbaat onmogelijk, gelet op de commotie die dat met zich mee zou brengen? Hoe zo een ode aan de man? Nee, dan aan de vrouw!


likedislike
user_8cf4c93bbec83098321ff84e4c94b9d4815749e9_avataruser_9473348dab69503cd8acdbd5a0ce0fd6644a4918_avataruser_48e35435a07dbfbeb5eef2280126bbaba92f7b39_avatar

+3


Views

4k+

Exclusief hotel voor criminelen opent deze zomer z’n deurenvideo icon
00:00

In samenwerking met Dutch FilmWorks

22 JUN 2018

Exclusief hotel voor criminelen opent deze zomer z’n deuren

Géén wapens, géén politie en géén moorden. Dat zijn de drie regels die keihard gelden binnen een exclusief ziekenhuis voor criminelen in Los Angeles. Deze zomer gaat dat hotel open en de manager is Jodie Foster. Huh?

Members only

Natuurlijk speelt wereldster Foster een personage, in dit geval Jean ‘The Nurse’ Thomas. Haar geheime en exclusief ‘members only’-ziekenhuis vol gewonde huurmoordenaars, bankovervallers, gangsters en andere misdadigers heet Hotel Artemis. En zo heet de superspannende actiefilm met Foster ook.

Vanaf donderdag 28 juni draait Hotel Artemis in de Nederlandse bioscopen. Hierboven zie je alvast de trailer van wat de komende maanden dé verrassing van deze blockbusterzomer kan worden.

Sterrencast

Naast Jodie Foster heeft Hotel Artemis een bijzondere cast, vol boeiende namen. Zo zijn onder meer Guardians of the Galaxy’s Dave Bautista, Sterling K. Brown uit Black Panther, femme fatale Sofia Boutella uit Kingsman: The Secret Service en good old Jeff Goldblum (Jurassic Park) in de film te zien.

Filmliefhebbers kijken bovendien naar deze actiethriller uit vanwege de schrijver, Drew Pearce. Hij was ook verantwoordelijk voor Iron Man 3, Mission Impossible: Rogue Nation en Sherlock Holmes 3. Vette actie gegarandeerd!

Bloederige rellen

Géén wapens, géén politie en géén moorden dus. Maar ja, dan barsten in de straten van LA bloederige rellen los en betreedt een legendarische maffiabaas Hotel Artemis. De veiligste plek voor criminelen op aarde is in één klap de gevaarlijkste geworden…

BEKIJK OOK


Views

1k+

Likeability of 5

Help, columnist Lars zoekt de liefde van zijn leven

Foto van 'Lars van der Werf'

18 JUN 2018

Ik ben eenzaam. Soms zelfs op het vreselijke af. Het is niet dat ik geen familie of vrienden heb. Die heb ik. Ik heb een hele wijze, mooie en lieve moeder. Ik heb een grote, sterke en slimme vader. In combinatie zijn ze zelfs een dreamteam. Ze zijn geweldig. Ik heb ook nog een broer en z'n vrouw, die fantastisch zijn. En die hebben dan weer twee hele lieve dochtertjes, waar ik meer van hou dan van het leven zelf. Maar ik ben alleen. Op begrafenissen en trouwerijen merk ik dat het beste. Dan heb ik geen 'date'. Dan ben ik alleen. Ook wel eens als ik moet optreden ergens, dan hebben ze rekening gehouden qua consumptiebonnen en armbandjes met een partner. Ik heb altijd een extra bandje en twee keer zoveel bier.

Ik heb in elk geval nog goeie vrienden. M'n beste vriend heeft alles voor me over. Ik was getuige op zijn bruiloft en hij was getuige van mijn succes. Ik heb vrienden voor het leven op afstand, vrienden waarvan ik sowieso op aan kan. M'n liefste woont helemaal in Hilversum. Het is een geweldige Groninger met de behendigheid van een spits.

Maar goed. Familie, goeie vrienden. Ik ben evenzogoed eenzaam. Ik ga alleen naar bed. Op een enkele one-night-stand na. Ik word alleen weer wakker, ik ga alleen boodschappen doen, ik steek alleen de zebrapaden over. Alleen ga ik naar optredens, alleen kom ik weer thuis. Alleen.


love
user_239995d5d1376ce3041800952dbe69b2ec35b97f_avatar

Views

1k+

Dennis Rodman brengt geen wereldvrede, wel spektakel

Foto van 'Elfie Tromp'

14 JUN 2018

Ik hou niet per se van sport of sporters, maar ik hou wel van Dennis Rodman. ‘De Worm’ was zijn bijnaam op het basketbalveld, maar dat zou ook kunnen slaan op de belachelijke wendbaarheid van zijn geest. Hoe hij als zwarte basketballer van supersterniveau met roemruchte drugs- en seksschandalen aan zijn broek, zich naar brave Republikein wist om te toveren. Een rode pet met ‘Make America Great Again’ erop op zijn kop én gaan! Zo wist hij wereldpolitiek te beïnvloeden en zorgde voor de eerste stap naar een ontmoeting tussen Trump en Kim Jong-un. En dat alles zonder ook maar één piercing uit zijn gezicht te halen.

Mijn favoriete beeld van Rodman is gemaakt medio jaren 90; in een cocktailjurk, met een scheefgezakte pruik op zijn hoofd, een dikke sigaar tussen de lippen, de cocaïneresten aangekoekt aan zijn neusranden. De ongrijpbare antiheld die nergens anders voor opkwam dan zijn eigen gekte. Niemand wilde hem echt als held claimen. Niet de zwarte gemeenschap, niet de queergemeenschap, niet de sportgemeenschap. Daar was hij te gek en te onberekenbaar voor.

Het is misschien mijn cynisme, gevoed door één blik op de geschiedenis van Noord-Korea, om vrijwel zeker te weten dat dit op nucleair gebied een tijdelijke stap terug is voor het communistische regime. Zo kunnen ze hulpgoederen weer de landsgrenzen binnen krijgen, nét genoeg om de opkomende revolte in te dammen, om daarna vrolijk verder te bouwen aan hun wapenarsenaal en opgelegde sancties aan hun laars te lappen. Deze tactiek is door hen keer op keer in onderhandelingen gebruikt. Wat wij nu zien is een spektakel waar de NBA niet aan kan tippen.


Views

2k+

Likeability of 5

Principes

Foto van 'Ebru Umar'

12 JUN 2018

Als er opeens een hijskraan in je achtertuin staat, kun je gerust concluderen dat je in Rotterdam woont. Weer eens wat anders dan een islamitische basisschool in je achtertuin – al maakt die laatste minder herrie, eerlijk is eerlijk.

Niet dat ik ze mis, die stille buren. Islamitische kindjes kunnen er ook niets aan doen dat hun ouders ingepakte vleermuizen zijn met middeleeuwse ideeën en dat ik de voorkeur geef aan hijskranen. Onze overheid kan er álles aan doen om te voorkomen dat die kindjes vergiftigd worden door middeleeuwse ideeën, maar laat dat keurig na. Politici, heeft iemand ze ooit op visie kunnen betrappen? Het gaat slechts om de toekomst van Nederland.

Toch is het altijd fijn om er even te zijn, in Amsterdam. Voor zolang het duurt tenminste. Kun je nooit een peil op trekken. Wennen aan een betere situatie gaat pijnloos maar wist een verleden van achttien jaar niet uit. En zittend op het terras bij Bar Spek kan ik genieten van de verhalen van mijn vriendin Patries die ik al eeuwen niet gezien heb – zoals zoveel Amsterdamse vriendinnen. Wat ‘vroeger’ normaal was, is niet meer, dat beseft is nooit ver weg als ik mij binnen de stadsgrenzen van Amsterdam begeef. ‘Vroeger’ zaten we hier vaker. Tegenwoordig zit ik aan de Kralingse plas, met andere vriendinnen. “Dat is goed,” zegt Patries. “Fijn dat je je leven op orde hebt daar.” Om vervolgens los te barsten als er twee vrouwen in een burka voorbijlopen. “Dit is toch niet normaal, ik kan er steeds minder tolerantie voor opbrengen.”


likedislike
user_8cf4c93bbec83098321ff84e4c94b9d4815749e9_avataruser_a60d01606c7152f873ee5c0dd20b041fce6a31cf_avataruser_9473348dab69503cd8acdbd5a0ce0fd6644a4918_avatar

+1


Views

4k+

Een vervelend toneelstukje dat 'historisch' is

Foto van 'Lars van der Werf'

11 JUN 2018

Dinsdag ontmoet de Amerikaanse president Trump zijn Noord-Koreaanse ambtgenoot Kim Jung-Un ergens in Singapore. Althans, als het doorgaat. Bij die twee heren weet je het nooit. Wat me ontzettend ergert aan het hele gedoe met die twee, is dat maar heel weinig van de berichtgeving rondom de ontmoeting gaat over wat voor een vreselijk regime de Koreaanse dictator daadwerkelijk in stand houdt. Hoe ongelofelijk veel mensen er al generaties lang gegijzeld worden in hun eigen land. Hoe ontzettend veel mensen, mensen zoals jij en ik, met dromen, hoop en originele gedachtes, hun eigen leven niet kunnen leiden omdat ze toevallig op de verkeerde plek geboren zijn.

Dinsdag, maar ook elke andere dag, zou een dag moeten zijn waarop wij hier in ons buitengewoon vrije en gefortuneerde Nederland, nog maar eens stil zouden moeten staan bij dat het helemaal niet vanzelfsprekend is dat ik bijvoorbeeld in deze krant mag schrijven wat ik wil, of dat jij daar in de trein of metro mag zeggen wat je denkt, denken mag wat je wil denken en mag reizen naar waar je maar wilt, zonder dat er iemand is die op je let of zegt wat je moet denken, zeggen of waar je heen moet.

Vrijheid is nog zo veel meer dan dat, overigens. Vrijheid is rust. Geen angst. Vrijheid is dat je je geen zorgen hoeft te maken over hele banale dingen. Het is een gevoel dat je misschien wel heel slecht uit kunt leggen aan iemand die het niet heeft. Zoals Nina Simone, de zangeres, het eens in een interview uitlegde; het is net als verliefdheid, iemand die het niet geweest is, kan niet weten hoe het écht voelt.


Views

1k+

Likeability of 5

Zomervagina's en Toblerone tunneltjes

Foto van 'Iris van Lunenburg'

8 JUN 2018

Neem je ‘body’ en ga naar ‘the beach’. Voila: een beachbody. Klopt. Maar in de praktijk sleep ik mijn maatje 34 toch nog vier keer per week naar de sportschool. Het kan tenslotte altijd strakker. En met ‘het’ bedoel ik mijn buikje. Maar volgens Teen Vogue is dat niet het enige dat zomerklaar moet zijn. Het Amerikaanse magazine, normaliter geroemd om haar inhoudelijke, maatschappijkritische artikelen, gaat compleet viral vanwege hun laatste bijdrage: How To Get Your Best Summer Vagina Ever.

De beste. Ooit. Zoveel vragen.

Is er voor elk seizoen een andere vagina? Wat als het lente-exemplaar het nog prima doet? En voelt zij zich na de kerst ook schuldig over de extra kilo’s?


like
user_5db446a102671e998f03d489f0d363ca8dce515f_avatar

Views

3k+

Likeability of 5

De wrange waarheid van de reality show

Foto van 'Elfie Tromp'

7 JUN 2018

Opdat wij nooit mogen vergeten: Patty Brard die een klysma kreeg op nationale televisie. Het was 2005 en Nederland had het wekenlang over niets anders. Ach, wat waren we toen nog lieve, onschuldige kijkbuiskinderen. Inmiddels hebben we wat meer eelt gekweekt op onze netvliezen en zijn we niet zo snel meer gechoqueerd. Patty klopt zich deze dagen trots op de borst als voorloper van het realityshow-format dat daarna zo vaak en in de meest bizarre vormen werd herhaald. Wie had er nog het budget nodig voor een kwaliteitsdramaserie, als je dezelfde kijkcijfers kon halen én ophef veroorzaken met gewone mensen? Pik een willekeurig schaap met sterallures van straat, betaal die een fractie van wat je zou betalen aan acteurs, decorbouwers, scriptschrijvers en je zit gebakken als tv-maker. Wat er gebeurt als reality-sterren niet goed meer kunnen dealen met de schaduwkant van een publiek bestaan, hebben we helaas ook kunnen zien bij Barbie.

Het is een illusie om te denken dat het dagelijkse leven échter is dan een goed gemaakt verhaal. Sterker nog, het gewone leven is vaak te saai. We hebben nu eenmaal niet om het uur slaande ruzie. Groot geluk overvalt ons niet op gezette tijden. Het is een algemeen bekend feit dat de meeste ‘realityshows’ gescript zijn om aan de sensatiezucht van de afgematte kijker te voldoen. En als ze dat niet zijn, worden de argeloze deelnemers naar hartelust gemanipuleerd door redacteurs. Kijk maar naar de tienermoeders in de realityshow Vier handen op één buik, dat, oh verrassing, dit seizoen wordt gepresenteerd door onze hysterische rots van realiteit, Patty.

NRC onthulde deze week dat BNN-VARA een schamele fooi van 750 euro geeft aan zijn deelnemers. In ruil daarvoor filmen ze maandenlang deze jonge, kwetsbare mensen in de meest heftige periode van hun leven. 750 euro, de snelle jongens van BNN snuiven dat er op één omroepborrel doorheen, maar voor de gefilmden, die vrijwel allemaal aan de onderkant van de samenleving opgroeien, is het godsgruwelijk veel geld. In ruil daarvoor hebben ze geen inspraak in de edit, wordt ze van alles beloofd - van nieuwe appartementen die niet komen, tot aan therapie, die vooral uit Patty bestaat die ‘kop op, meid’ zegt - en krijgen ze een dwangsom van 5000 euro opgelegd als ze uit het project willen stappen. Soms is de realiteit niet te saai om te filmen, maar te schrijnend. Hadden ze bij de redactie maar het lef om de camera op zichzelf te zetten om te laten zien hoe het er écht aan toe gaat.


like
user_9473348dab69503cd8acdbd5a0ce0fd6644a4918_avatar

Views

3k+

Likeability of 5

Met de groeten van Volkert

Foto van 'Ebru Umar'

5 JUN 2018

De leegte die voor me ligt, vraagt om woorden om de pagina mee te vullen, maar ze zijn er niet. Dat wil zeggen: ze zijn er in overvloed, ze struikelen over elkaar heen om mijn aandacht. Allemaal tegelijkertijd, het is een kakofonie waar ik hoofdpijn van krijg, wanhopig van word en waardoor ik mijn interesse verlies.

Overvloed boeit me niet, het is de schaarste die intrigeert. En ondanks dat de leegte domineert, kent schaarste vandaag geen woorden.

Andere woorden eisen aandacht.


likelovedislike
user_9dd8a5b1755e3718445343849331ed3e8e7f4a24_avataruser_9c94bdb8e835ac4cf5a3ec2c1717fe5b6f8807da_avataruser_2545f7fa1700c0b8964baab5198aa8c478db23b0_avatar

+1


Views

6k+

Likeability of 5

Bij gebrek aan een vrouw: neem een plant

Foto van 'Lars van der Werf'

4 JUN 2018

Bij een gebrek aan een vrouw of een huisdier, heb ik planten in huis. Dat klinkt minder treurig dan het is. Tussen mijn groene vrinden ben ik aardig tevreden. Ze praten dan wel niet terug, maar ik hoef ook niet tegen hun te praten. Ik raak soms de bladeren aan, de grond in hun potten bevoel ik op vochtigheid. Ik benevel met een klein kapperssproeiertje zo nu en dan de bladeren. De gordijnen doe ik vroeg open, ik gun ze zon. Elke dag kijk ik hoe de groei vordert, of er al knoppen zijn, pogingen tot nieuwe bladeren. Het is rustgevend tussen planten te leven.

Nu het zomer is en de ramen soms tegenover elkaar open staan, waait het in huis. Dan luister ik naar het zacht ruisen van de plantenbladeren en meen ik daar een zeker genoegen van de kant van de plant in te horen. Net zoals wij mensen is een windje door de haren genoeglijk.

Mijn planten doen het goed. Vanochtend zag ik dat mijn grootste plant twee nieuwe bladeren is begonnen. Twee maar liefst. Een uiting van tevredenheid. De plant groeit naar het plafond, zonder te weten dat daar geen hemel is. Maar wat niet weet, wat niet deert. Mijn kleinste plant is een vetplant. Ook die groeit. De uiteindes produceren lichtgroene, lichter dan de rest van de plant, puntjes. Het oogt vrolijk.


lovewow
user_73ca3a0d1151d3b27dfc743fbbc4c2a94e29c180_avataruser_da344f1ca31b849160d52127d8bb3be2ef252c57_avataruser_239995d5d1376ce3041800952dbe69b2ec35b97f_avatar

Views

3k+

Haringverbod, hangmatverbod
Likeability of 5

Haringverbod, hangmatverbod

Iris van Lunenberg

Foto van 'Iris van Lunenburg'

1 JUN 2018

Je kan me voor twee dingen wakker maken: oesters en champagne. Vooruit, ook voor magnetronpopcorn en spareribs. Maar zeevruchten en bubbels hebben een speciale plek in mijn hart. Voor mijn maandelijkse fix ga ik vaak naar Brut de Mer in de Amsterdamse Pijp en Café-Restaurant Amsterdam in Westerpark. Of breng ik een bezoekje aan The Seafood Bar. Daar bestel ik allerhande kibbeling en broodjes haring. Om me vervolgens vol te laten lopen op het Leidseplein, mijn blaas en maag te legen tegen grachtenpanden, gooi een Nutelladonut in mijn mik, en ik sluit de avond af met een rondje schreeuwen over de Wallen. Geintje natuurlijk. Maar de Gemeente Amsterdam associeert een mooie, authentieke tent als The Seafood Shop blijkbaar vooral met toeristen. Onbegrijpelijk.

Wat is er aan de hand? De viswinkel van de familie de Visscher moest aanvankelijk volgende week vrijdag de deuren sluiten. Sinds oktober vorig jaar is er een stop op toeristenwinkels in het centrum, zo legt de gemeente uit. Nu kan ik in de Leidsepleinbuurt zo tien laagkwalitatieve en weinig inspirerende toeristentoko’s opnoemen die niets toevoegen aan de stad, maar blijkbaar zijn de Engelse benaming van het sympathieke zaakje en de verkochte kibbeling ty-pisch toeristisch, en daarmee een doorn in het oog. “Achter de ramen is een houten plank bevestigd, die als tafel wordt gebruikt. Vier klanten zitten hieraan consumpties te nuttigen. Op de tafel staan menukaarten,' schrijft de gemeente in een rapportage. Ook wordt op dat moment gebakken vis verkocht en liggen belegde panini-broodjes in de vitrine.”, lees ik in Het Parool. Heftig! Op de Facebookpagina van de viswinkel reageren inmiddels duizenden klanten met hun postcode. 1017 ZL. 1057 VZ. 1072 BB. Amsterdammers dus. Goh.

Ik ben dól op Amsterdam, laat dat duidelijk zijn, maar steeds vaker vraag ik me af: Waar komt die overdreven regelzucht en betutteling toch vandaan?


like
user_23e6af6a350ab783f4f8f0c29e016ff2c79d2a2e_avatar

Views

3k+

Likeability of 6

Schaam je, betuttelend stadsbestuur

Foto van 'Elfie Tromp'

31 MEI 2018

Er zijn twee dingen die me momenteel woedend maken en ze gaan over precies hetzelfde, namelijk betuttelend stadsbestuur, bestaande uit engnekken die niet kunnen kijken naar wat werkt in een stad, maar zich doodstaren op futloze regeltjes.

In Rotterdam werd dit weekend de galeriehouder van Gallery Untitled gearresteerd. Ik kom er graag, dus ken de ontstaansgeschiedenis; de eigenaar werd door lokaal bestuur gevraagd of hij zijn galerie in het leegstaande schoolpand op de Koningsveldestraat wilde hervestigen om de wijk veiliger en aantrekkelijk te maken. Gallery Untitled organiseert middagjes met lezingen, muziek en kunst. Beter dan junks of hangjongeren. Er moest behoorlijk wat vertimmerd worden aan het verloederde gebouw, maar het resultaat is er naar; een prachtgalerie die niet onder doet voor een modern museum. De voormalig lokalen van het schoolgebouw zijn netjes verdeeld; vier voor de galerie en de vijfde is voor een cateraar. De laatste heeft een drankvergunning, maar de galerie officieel niet, want dat mag niet volgens de regeltjes van stadsbeleid. Geen probleem in feite; de bezoekers kopen gewoon hun biertje bij de cateraar en gaan dan de schilderijen langs, zou je denken. Maar nee, van Aboutaleb en co. mag de bezoeker de drankjes alléén drinken in dat ene lokaal. God verhoede dat ze bewegen of zich in de gemeenschappelijke tuin begeven in deze tropische temperaturen. Handhaving vond het nodig om tijdens een zondagmiddagevenement van gitaarmuziek en poëzie binnen te komen alsof het een Hells Angels-hol betrof. Vier uur cel én boete voor de organisator. Wat een manier om iemand die zijn nek uitsteekt voor de wijk te bedanken.

In Amsterdam sluit deze week The Seafood Shop. In de hel van Nutella-winkels en mixed grill-tenten rondom het Leidseplein heeft een ondernemer eindelijk iets nieuws weten toe te voegen aan het diarreevoer dat alle wc’s van de omringende hostels verstopt. Je kunt bij de Seafood Shop terecht voor kraakverse moten zalm, chique koningskrabbenpoten en coquilles om van te watertanden. En ook fijn; een portie perfect gebakken kibbeling achterin. Maar omdat ze drie stoeltjes hebben staan is dit volgens gemeente Amsterdam een fastfoodzaak. En daar zijn er al te veel van in het gebied. Komen ze van de gemeente überhaupt weleens in het centrum, vraag ik me af. Wéten ze wel wat een verademing die viswinkel is in dat gebied van inwisselbare pikkepoelietenten? En wie heeft die klotezaken ooit wél een vergunning gegeven?


like
user_547131fde8aa6dc282bfcc6423b09371e3dedcf9_avataruser_86aaf8485b6a080f45e6bf6741cd550c1573f10b_avataruser_5db446a102671e998f03d489f0d363ca8dce515f_avatar

Views

5k+

Likeability of 6

De stad waar ik ben opgegroeid

Foto van 'Ebru Umar'

29 MEI 2018

„Bent u hier weleens eerder geweest?”

Even denk ik dat de man een grap maakt maar ik besef dat de vraag oprecht is bedoeld.

„Ik ben opgegroeid in het Oogziekenhuis!” bevestig ik. „Ik heb hier nog op de crèche gezeten, ik denk dat die zelfs op deze etage zat.” Het is niet het antwoord waar de oogheelkundige op gerekend had, maar leuk vindt hij het wel. „Mijn moeder is oogarts”, verduidelijk ik.


like
user_395ce8748b8449805a4d0e8c3d9eaa1b1b72e76d_avataruser_a478e593b3f19c3bf2eedfab41467f6691fc79d7_avatar

Views

4k+