Rotterdam is het beste wat me is overkomen

Foto van 'Ebru Umar'

Rotterdammers zijn trots op hun stad.

Ze omarmen hun stad en maken de stad.

Ze pronken ermee, zijn bereid ‘m delen.

Ze zijn nuchter en lachen om de hype dat iedereen opeens in hun stad wil wonen.

Lees verder na deze advertentieAdd Arrow

Ze wijzen naar hun voorhoofd als je het over de huizenprijzen hebt.

Ze vinden het stiekem stoer dat de wereld Rotterdam ontdekt heeft, maar het moet wel normaal blijven. Rolkoffers kunnen ze missen als kiespijn.

Waar ‘de Nederlandse identiteit’ niet schijnt te bestaan, is de Rotterdamse identiteit een gegeven. Recht voor zijn raap – je kunt maar beter duidelijk zijn. Het cliché van aanpakkers is meer dan een cliché; de daden zijn een gegeven. Rotterdammers doen niet moeilijk, die ‘regelen’ de boel. De vrouwen houden van bling (love it, eerlijk is eerlijk), de mannen zijn zelfs op leeftijd nog redelijk strak (er is hoop). Rotterdam is normaal. Rotterdam is het beste dat me het afgelopen jaar is overkomen.

En dan precies in de enige week van het jaar dat ik werk, een volle week lang met ‘echte’ werktijden die ik niet per se aanwezig hoef te zijn maar met alle liefde op het stand in Almere doorbreng, wordt Feyenoord gehuldigd op de Coolsingel. Landskampioen voor het eerst in achttien jaar. Sinds zondag zijn niet alleen alle Rotterdamse vrouwen, maar ook alle Rotterdamse mannen verliefd op Dirk Kuyt. Oh Dirk. Wat heb je mij gelukkig gemaakt. Wat heb je ons gelukkig gemaakt. Het team van kampioenen, in een stad van kampioenen. Ik gun de stad alles wat deze stad mij gunt – en dat is veel. Heel veel.

En toch was ik afgelopen zaterdag blonder dan ik ooit in mij leven geweest ben. Ik belde persvoorlichting van de aanstaande landskampioen met een briljant plan. ‘Zeg Gido, waarom doen jullie maandag niet de aftrap van de Libelle Zomerweek? Je weet wel: “aftrap”, ballen, Feyenoord, mijn hoofdredacteur is ook Rotterdamse dus wij vinden het wel superstoer als het elftal maandag rond 12 uur in Almere kan zijn.’ De reactie kon niet droger: ‘Goed plan Ebru, alleen komt de timing niet echt goed uit.’ Nee natuurlijk komt de timing niet echt goed uit Umar! Maandag. 12 uur. Coolsingel! What was I thinking?! Puntje voor Feyenoord. Het zoveelste. O Feyenoord. O Rotterdam. Genoten heb ik van de beelden. Gehuild heb ik bij de beelden. Gedanst heb ik bij de beelden. Gefeest heb ik bij de beelden.

Het thema van de Libelle Zomerweek dit jaar is ‘Het Grote Geluk’.

Geluk is werken met de leukste collega’s van Nederland.

Geluk is wonen in de tofste stad van Nederland.

Geluk is de huldiging van Feyenoord op de Coolsingel.

Wat gun ik Rotterdam en alle Rotterdammers dit festijn.

Wat ben ik blij om weer thuis te zijn.


Views

7

Een beetje feministisch?

Foto van 'Iris van Lunenburg'

Ik heb een vast zondagavondritueel, een guilty pleasure. Ik steek in mijn hele huis kaarsjes aan, schenk een glas rode wijn in, eet de beste sushi van Amsterdam-Zuid en kijk dan, in serene setting, de wekelijkse vlog van Josh V. Van wie? Modeondernemer Josh Veldhuizen en ik zouden beste vriendinnen kunnen zijn. We houden allebei schaamteloos van mooie dingen, fijne huizen en knappe mannen. Het enige verschil is dat ik slechts presentator en columnist ben, en zij nog voor haar dertigste een succesvol, internationaal miljoenenimperium uit de grond heeft gestampt. Details.

In het doorklikken, kom ik een oude vlog tegen. Josh staat met haar vlogcamera voor de spiegel en laat haar ‘hele lookje’ zien. Een sjaal met het woord ‘Féministe’ erop ‘en een hele mooie slangenprint’ plus een gemêleerd V-hals T-shirt met op het zakje ‘Féministe’ geborduurd - „op z’n Frans”, legt Josh nog even uit. Dat alles afgemaakt met een goud lakleren rokje en zandkleurige laarsjes. „Dit is best een feministische collectie”, zegt ze. „I love it!”

Waar we in 2017 een overvloed aan weinig verfijnde logo’s zagen, vraag ik me ineens af: Wordt 2018 het jaar waarin we meer dan ooit een maatschappelijke en actuele boodschap uitdragen via onze kleding? Want Josh V is niet de enige. Op de rode loper van de Golden Globes droegen actrices louter zwart om een statement te maken over #metoo. En in de week waarin Donald Trump zijn bespottelijke Fake News Awards uitreikt, komt modemerk Topshop met hernieuwde aandacht voor zijn Fake News Jeans. Echt waar. Een middenblauwe spijkerbroek, waarop in witte hoofdletters tegen een rode achtergrond FAKE NEWS FAKE NEWS FAKE NEWS staat. Slechts 64 euro en semi-stretch - dus voor iedereen flatteus. The New York Times heeft er stijladvies bij: „Stel je ze voor met een mooi tuxedo jasje en hoge hakken, en bingo!” De broek is dan ook sinds eergisteren uitverkocht. En dat is geen verrassing. Ook de Kalverstraat hangt vol met maatschappelijke slogans. Bij Mango scoor je een wit T-shirt met kekke mouwen en ‘I’M A FEMINIST’ erop en Stradivarius verkoopt ‘Everybody should be feminist’-shirtjes. Losjes gebaseerd op het T-shirt van modehuis Dior en de TED Talk van de fantastische Chimamanda Ngozi Adichie. Al is niet iedereen positief. ‘Deze uitbuiting door de mode-industrie van iets dat ook maar een beetje iconisch of zeitgeist-achtig is, is te vulgair en te veelvoorkomend’, klinkt het boos op Twitter. Natuurlijk kan je je afvragen of een Dior T-shirt van 710 dollar (een deel ging naar het goede doel) of een Fake News Jeans nou echt zoden aan de dijk zet. Maar, zo merkt The New York Times terecht op, „Kleding is altijd al een populaire uitlaatklep geweest om een politieke standpunt te uiten, en steeds meer sinds Trump president is.”

Een mooie ontwikkeling. Al hoop ik ooit nog het beste statement bij Topshop, Mango en Stradivarius in de rekken te zien hangen: als die o zo geëngageerde kleding niet meer wordt gemaakt in derdewereldlanden.


Views

7

'Van een rat in m'n bed tot Q-hotel in de sneeuw'
Likeability of 5

'Van een rat in m'n bed tot Q-hotel in de sneeuw'

De feestgangers van 'Qhotel in de sneeuw'. / Foto's: Heidi Rijsdijk

Foto van 'Lisa Vermeij'

(In samenwerking met Qmusic)

Oostenrijkse bergen, sneeuw maar ook veel zon, après-ski, schnitzels, glühwein en liveoptredens van OG3NE, Jax Jones en Gavin James. Klinkt als muziek in de oren, toch?

Het Oostenrijkse Zell Am See was de afgelopen dagen het decor voor het Q-hotel in de sneeuw. Radiostation Qmusic organiseerde het festijn tot en met dinsdag voor de dertiende keer. Zelfs als je nog nooit op de latten hebt gestaan, was er genoeg te doen. Zangtrio OG3NE, singer-songwriter Gavin James en dj Jax Jones waren ingevlogen om er voor de live aanwezige luisteraars, Qmusic-dj’s en zakenrelaties van het station een muzikaal festijn van te maken. Dj Jax Jones kwam zelfs eerder van zijn huwelijksreis terug om bij het sneeuwtripje aanwezig te zijn.

'Van een rat in m'n bed tot Q-hotel in de sneeuw'

Après-ski: 'Het is vanaf de eerste minuut al een en al gezelligheid.'

Keileuke reis gewonnen

Luisteraars konden in de maand december een winterse reis winnen door een bijzonder kerstverhaal in te sturen. Lieke (25) uit Nijmegen was een van de gelukkigen. „Vorig jaar lag er op kerstavond een rat in mijn bed, doodeng! Maar wel een goed verhaal. En ik heb er nu wel een keileuke reis mee gewonnen. Het is vanaf de eerste minuut al een en al gezelligheid.” Voor luisteraars Alenka (39) en Ilona (40) was het helemaal een bijzondere trip. Ilona heeft afgelopen jaar voor het eerst kerst gevierd. Eerder kon dat nooit, omdat ze altijd Jehovagetuige was. ,,Er gaat een hele nieuwe wereld voor ons open, omdat we altijd heel streng hebben geleefd.”

Natuurtalentjes op de latten

Naast alle optredens en gezellige activiteiten zoals rodelen, een winterbarbecue en hilarische lunchquizzen, wordt er nog echt wel wat geskied. Een team van Nederlandse leraren stond elke ochtend weer te springen om Metro en alle Q-hotelgangers van de blauwe, rode of zelfs zwarte piste te begeleiden. Dennis (34) draait al heel wat jaren mee en kijkt er elk jaar weer naar uit om de Qmusic-dj’s en luisteraars les te geven. Soms zitten er echte natuurtalenten tussen. Zoals YouTuber Nanne Meijer die nog nooit eerder op ski’s had gestaan, maar na twee uurtjes als een volleerd wintersporter van de berg zoefde. Ondergetekende had er iets meer moeite mee en hield er na een stukje snowboarden op de rode piste welgeteld zestien blauwe plekken aan over. Mooi souvenir, zullen we maar zeggen.

'Van een rat in m'n bed tot Q-hotel in de sneeuw'

De zusjes OG3NE genoten met volle teugen.

Teterreteterre

s’ Avonds werd het Q-hotel omgetoverd tot een concertzaal, waar de dj’s van Q-music het publiek op heerlijke foute après-skinummertjes trakteerden. ,,Er is zo veel gezelligheid, je vergeet dan eigenlijk dat je staat te hossen op muziek die je normaal nooit luistert. En ook al sta je in zo’n warme hut te zweten in je dikke coltrui, dat maakt op dat moment allemaal niets uit. Ik vind het enig!”, aldus YouTuber Nienke Plas. En net op het moment dat je dacht ‘ik kan geen ‘teterreteterre’ meer horen’, kwam er een artiest met een spetterend optreden. De meiden van OG3NE zorgden ondanks de warme skikleding door hun prachtige performance meerdere keren voor kippenvelmomentjes. De zusjes vermaakte zich de rest van de avond trouwens prima en dansten vrolijk mee op après-skihits als Schatje Mag Ik Je Foto en Vrouwke.

'Van een rat in m'n bed tot Q-hotel in de sneeuw'

Skiën en snowboarden maakt dorstig.

Jägerbombs en water

De dansvloer is de plek waar artiesten samen staan te dansen met de luisteraars, waar Jägerbombs worden afgewisseld met water (er moet ook nog een beetje gewerkt worden). En de plek waar ‘je dansjes doet die je eigenlijk niet op je werk zou moeten doen’, aldus een luisteraar.

Het zijn Qmusic-feestdagen waar je muzikale hoogtepunten beleeft, nieuwe vrienden maakt en waar je nog jaren op kunt teren. Wanneer mogen we weer?

Binnenkort zie je op deze site een video van de reis.

'Van een rat in m'n bed tot Q-hotel in de sneeuw'

DJ Joep Roelofsen met Marieke Elsinga, die verslag deed voor RTL Boulevard.

Foutje gezien? Mail ons, we zijn je dankbaar


likelovedislike
user_7773621565689246c2f6d156935675e7e4bf47d1_avataruser_897b6947eed5a5c9f795673f14eb1c721f9b8737_avataruser_8cc99793708d42dfc8e8251235ad93e8def9c702_avatar

Views

300+

Likeability of 5

Geschiedenis moet genuanceerd worden

Foto van 'Elfie Tromp'

Met stille trom heeft het Mauritshuis de buste van Johan Maurits verhuisd. Van zijn oorspronkelijke plek als pronkstuk in de ontvangsthal naar het depot waar het publiek niet kan komen. Daar kraaide vier maanden lang geen haan naar en de wereld leek nauwelijks veranderd; gasboringen in Groningen gingen door, zwartepieten-betogers kregen te maken met illegale en gevaarlijke wegversperringen en iedereen op Twitter was nog steeds kwaad.

Niemand had zich er ooit nog druk om gemaakt, behalve kunsthistorica Imara Limon, die de verhuizing van de buste aanstipte in een interview met de Volkskrant. Ze noemde de verhuizing van het beeld een afkeur van het slavernijverleden waar handelaar Maurits met de bestuurlijke vingers ook in de pap had gezeten.

Beelden worden vaker omgetrokken, als een regime is uitgediend en overwonnen, als een religie zijn dominante positie kwijtraakt. Het is een symbolische wraakactie; niet langer zul jij ons onderdrukken. Uit ervaring weet ik dat dingen stuk gooien enorm kan opluchten. De toekomst lijkt open te liggen. Toch moeten we voortborduren op het verleden. Dat kan nu eenmaal niet herschreven worden.

Afgelopen jaar werkte ik geruime tijd in New Orleans, precies ten tijde van het onttakelen van de omstreden beelden van de generaals van het Zuiden. Dit was nog voor Charlottesville, waar de protesten om dezelfde beelden uitmonden in gevechten tussen protesteerders en de dood van een activiste. Het schijnt dat de gemeente New Orleans scherpschutters paraat had staan, voor het geval er onlusten zouden uitbreken. Geen enkele protesteerder had zin om te sterven voor dode generaals.

Aanvankelijk vond ik dat de beelden moesten verdwijnen. Verliezers horen geen standbeelden te krijgen. Ik sprak met de protesteerders en leerde dat de geschiedenis niet letterlijk zo zwart-wit was. Zo stond er een zwarte oud-militair om zijn militaire verleden te eren. Een witte moeder met een zwart kind wiens voorouders hadden gestreden in de oorlog aan de Zuidelijke kant. Ook de generaals waren niet in- en inslecht. Zo adopteerde generaal Beauregard na de oorlog een zwart kind. En maakte generaal Jefferson al de slaven die hij had geërfd vrij.

Wat wrong en wat ook nu ongemakkelijk voelt bij de verwijdering van Johan Maurits, is het gevoel dat de geschiedenis monddood wordt gemaakt. Had een duidelijk informatieplakkaat, waarbij ook de omstreden daden staan vermeld, niet volstaan? Was een minder prominente plek voor de beelden niet prima geweest? Met het verdwijnen van de beelden verdwijnt ook de kans om de geschiedenis te nuanceren in plaats van krampachtig te wijzigen.


likedislike
user_b5e61cd276d2818027a1a01123a1e11750a1e878_avataruser_20afbd9672dd2a1fff6fe2030416b6d9dad19453_avataruser_68e7459261367b4ec9ce19c83eee16fe9b34efce_avatar

Views

100+

Likeability of 6

Verdienen met het lezen van Metro-artikelen!

Foto van 'Metro'

In samenwerking met: Pabbl

Artikelen lezen op onze telefoons, dat doen we maar al te graag. De Pabbl-app plaatst, gebaseerd op jouw verkeuren, artikelen op je vergrendelscherm, en beloont je ervoor!

Eind vorig jaar bereikte Pabbl de mijlpaal van 75.000 installs. 75.000 gebruikers die kunnen verdienen aan het ontvangen van relevante advertenties op hun vergrendelscherm. Sinds kort is er ook een feature uitgerold waarmee je in plaats van advertenties, vooral artikelen ontvangt en hier ook gewoon mee kan verdienen!

Artikelen en verdienen – hoe werkt dat?
Je ontvangt een mix van content op je vergrendelscherm, het scherm waar je ongemerkt 150 keer per dag langs swiped. Nu ontvang je op dat scherm feilloos artikelen, gesponsorde wallpapers en normale wallpapers. Elke keer dat je je telefoon ontgrendelt je punten. Deze punten kun je inruilen voor leuke cadeaus in de Pabbl shop. Sinds deze feature kortgeleden is uitgerold, sluiten steeds meer nieuwssites aan voor nog betere toegespitste content, waaronder ook content van Metro dus.

Gebruikers waren sceptisch
Natuurlijk ben je sceptisch over een app waar je door het simpelweg gebruiken van je telefoon, makkelijk kunt verdienen. Maar bezoek de pagina van Pabbl in de Playstore en je ziet dat de app 50.000-100.000 installs en 4,6 sterren uit meer dan 10.000+ reviews heeft; blijkbaar doet Pabbl echt wel wat goed. Pabbl is een vergrendelscherm app, die elke keer als je je telefoon aandoet, mooie en relevante content zoals artikelen en wallpapers toont. Omdat een boel van deze content ‘gesponsord’ is, geeft Pabbl punten in ruil voor bijna elke keer dat je je telefoon ontgrendelt. Alleen bij artikelen en gesponsorde content ontvang je punten en er zitten limieten op zodat er geen bots aan worden gehangen die het scherm 24/7 wegswipen.

Installeren die hap
Het ziet er dus allemaal legit uit, installeren dan maar. Je belandt op de landingspagina en vult wat basisgegevens in en je interesses. Hierdoor wordt de content die je krijgt afgestemd op jouw persoonlijke voorkeuren. Het vergrendelscherm verschijnt, die je ontgrendelt met een soepele swipe. Vervolgens word je geleid naar de Pabbl-app waarin wordt uitgelegd wat je met je punten kan doen. Het aanbod is vrij divers: Een boel kortingen (soms tot wel 100%!!) op eten & drinken, kleding, elektronica en nog veel meer!

Lege voorraden
Kijkend naar de reviews blijkt dat je niet alles kan aanschaffen wanneer je dat wilt. De voorraden zijn vaak op. Dat komt doordat de app erg hard groeit en mensen sneller punten bij elkaar sparen dan dat ze aan producten kunnen weggeven. Het verkopen van advertenties blijkt lastiger voor Pabbl dan verwacht waardoor het lastig is om producten te financieren en komt het af en toe zelfs uit eigen zak. Maar dat kan niet voor altijd doorgaan natuurlijk. Pabbl moet nog minimaal 2x zo hard groeien willen ze de grote vraag en gespaarde punten kunnen bijbenen met nieuw aanbod.

Feiten over Pabbl:

- Pabbl is te installeren in de Playstore

- De app is Android exclusive.


like
user_5a58c6cc654b4931505d8ae3dd819f4ca6fb90ce_avataruser_384fadd091eec9bdd937419d5996ce3c53ee436a_avatar

Views

53

Lees verder na deze advertentieAdd Arrow
Likeability of 6

Help, koester en voed dit talent!

Foto van 'Ebru Umar'

Telefoontjes uit Turkije voorspellen zelden goed nieuws en ook deze is er een uit de categorie drama met een gouden randje. De Turkse braindrain is gaande en vrienden hebben nog maar één doel in het leven: hun kinderen het land uit krijgen naar een land waar ze wél vrij kunnen leven. Maar ja: terwijl half Afrika migreert naar Europa en geld toe krijgt, kom je met een Turks paspoort niet ver. Ook niet als je een vak beheerst, ontwikkelde hersenen hebt en zelfs nog wel wat vermogen, blijven de grenzen potdicht. Er zal ergens logica inzitten, maar de mijne is het niet.

De dochter van mijn vriendin is slim. Niet special snowflake slim maar gewoon, rocket scientist slim. Ze studeert aan een van de beste universiteiten van Turkije, eindigt standaard als beste van haar jaar en is nu toegelaten aan Delft om daar iets te studeren wat ik amper kan spellen. Ik heb haar anderhalf jaar geleden ontmoet en het enige wat ik kon denken was: die moet weg uit Turkije. Zoveel brains, zoveel potentie met daaropvolgend ‘en dat voor een meisje’. Hey, je bent bevooroordeeld of niet. Maar ja, niet mijn kind. Ze zoeken het maar uit.

En dat is precies wat haar ouders nu doen: ze zoeken uit hoe ze hun dochter twee jaar in Delft kunnen laten studeren. Hoe ze dat kunnen financieren want tja, als ingezetene van een niet EU-land, is het collegegeld 15.575 euro. Per jaar. „Dat is iets meer dan dat we begroot hebben”, concludeert mijn vriendin droog. „Kun je ons helpen, Ebru? We hadden gerekend op iets van 2500 euro collegegeld, maar die Turkse nationaliteit zit niet alleen jou in de weg. Weet jij of er bij jullie beurzen zijn, fondsen, iets waarmee we het voor elkaar kunnen krijgen dat ze naar Delft kan? Ze wil dit, ze kan dit, ze verdient dit.”

Ik weet dat ze het kan. Maar degenen die het verdienen zijn wij: zij is een aanwinst voor Nederland, zeg maar de kaakchirurg uit Syrië maar dan de real deal, uit Turkije, die Chemical Engineering wil studeren in Delft. Ik wil best helpen, zeg ik. Maar onder een voorwaarde: als ik zorg dat er Nederlands geld in dit meisje gestopt wordt, verdwijnt ze niet na twee jaar naar Turkije. Mijn vriendin lacht: Terug naar Turkije?! Dit is haar ticket naar vrijheid, terug gaat niet gebeuren.

Talent moet je koesteren, voeden en uitdagen. En als je talent geen vrijheid geeft omdat je een land in een islamitische heilstaat wil veranderen waarbij vrouwen nog minder rechten hebben dan mannen, dan zal ik zorgen dat die braindrain plaatsvindt ook. Prima projectje voor 2018: het opzetten van een studiefonds voor slimme meisjes uit den islamitischen vreemde. Uit mijn vriendenkring heeft de eerste sponsor zich al gemeld – wow, maar echt: WOW. En nu doorpakken: alle hulp, organisatorisch dan wel financieel is welkom. Mail me: ebru.umar@gmail.com


likelovedislike
user_68d101e3e49daaf864d05179a76783ea8a8bf2d1_avataruser_8cf4c93bbec83098321ff84e4c94b9d4815749e9_avataruser_083a91cbb0d2203047a775f94ce62347fc7b25aa_avatar

+4


Views

400+

Likeability of 5

Vieze, ongewenste zoenen

Foto van 'Iris van Lunenburg'

„Ik zag hem al aankomen”, vertelt mijn goede vriendin Sophie vol walging. Oh god, zeg ik. „Net iets te zelfverzekerd. Duidelijk al een slok op.” Ugh. „Ik steek extra assertief mijn hand uit, maar hij pakt me vast. Drie van die natte, muffe zoenen.” Ieuw. „En hij probeerde nog te smokkelen ook.” Gadver! „Ik dacht dat hij wel beter zou weten na #metoo.”

De eerste week van het nieuwe jaar is voor het goede voornemen, de tweede week voor de nieuwjaarsborrel. Een mooi moment om gezamenlijk vooruit te kijken. Het is helaas ook het moment van de nieuwjaarszoen. Meestal drie. En meestal door een oudere, mannelijke collega die net iets te graag wil. Hij heeft er al naar uitgekeken sinds het kerstfeest. Toen durfde hij nog niet, maar nu gaat hij ervoor: 2018 wordt tenslotte ook zíjn jaar. Hij gaat recht op zijn doel af. En dat doel, dat ben jij. Natuurlijk, je wijkt naar achter. Krijgt bijkans een nekhernia van de schijnbewegingen. Maar helaas, hij is sterker en plant drie vieze, ongewenste zoenen op je wang. En perongelukexpres bijna op je mond. „Gelukkig *smak* nieuw *smak* jaar *smak*!” Brrr.

Eén op de vijf mensen zou bewust tijdens de nieuwjaarsborrel op jacht gaan om een zoen van een specifieke, aantrekkelijke collega te scoren, meldde RTL Z in 2016 naar aanleiding van een onderzoek van Tempo Team. En: meer dan de helft van alle werknemers vindt kussen met collega’s vervelend of ongemakkelijk (...) vrouwen voelen zich daar ongemakkelijker bij dan mannen: 61 vs 51 procent.

En dat was nog pre-#metoo. Sinds oktober 2017 is er fors meer aandacht voor seksueel geweld en lastigvallen - vooral in combinatie met professioneel machtsmisbruik. Vrouwen spreken zich uit én worden serieus genomen. Nu het nieuwe jaar begonnen is en iedereen weer aan het werk gaat, vraag ik me af: hoeveel is er bij de mannelijke collega’s blijven hangen van de achterliggende gedachte van #metoo? Houden ze het netjes en staat het woord consent vanaf nu in het mannelijke brein gegrift? Ook tijdens de vrijdagmiddagborrel?

De Volkskrant onderzocht deze week of de #metoo-schandalen mannen zo bang maken dat ze hun vrouwelijke collega’s gaan ontwijken. Organisatieadviseur Peter Fijbes beaamt dat: „Mannen kunnen zo bang zijn de verkeerde indruk te wekken dat ze heel rigoreus reageren: dan maar ver bij vrouwen uit de buurt blijven. Collega’s kunnen een uitnodiging om mee een biertje te drinken al verkeerd uitleggen.” Jeetje. Dit is ook de diepe, diepe angst van actrice Catherine Deneuve, bleek woensdag. Verkrachting en een seksueel getinte opmerking worden op één hoop gegooid, volgens de honderd protesterende Françaises. Straks durven die arme mannen niet meer te flirten, klinkt het angstig. Ze weten zometeen niet meer wat wél en wat niet geoorloofd is. Heftig hoor. En dat terwijl het heel simpel is. Nee is niet alleen nee, ja is ook echt pas ja. Punt.

Vanavond is mijn laatste nieuwjaarsborrel. Ik heb mijn schijnbewegingen geoefend, neem mijn extra ferme handdruk mee, maar misschien volg ik wel dé nieuwjaarszoenontwijktip van etiquettedeskundigen: bij binnenkomst heel hard ‘Gelukkig nieuwjaar!’ roepen. En dan snel door naar de bar.


lovedislike
user_0c300af3674cff2a35a0212488cf4ac01ecebd04_avataruser_86cdc1bbf593291f3a1de766388ee55e2920dc45_avatar

Views

800+

Likeability of 5

Oh Oh Amsterdam: Alles oké of toch gevalletje GHB?

Foto van 'Iris Hermans'

Metro's Iris neemt je mee in haar Amsterdam, waar van alles in voorbijkomt. Van Chinese massagesalon tot het stiekem begraven van cavia’s en spannende afters. En alles ertussenin.

Bijzonder trio in Vondelpark

Groen is oké, stelt de doktersassistent me aan de telefoon gerust wanneer ik haar vraag of het kwaad kan dat mijn slijm dat ik sinds een dag, en vooral nacht of twee ophoest steeds verschillende, inclusief Metrogroen, tinten aanneemt. Geen antibiotica dus? Nee, geen antibiotica, spreekt ze de magische woorden uit en ik slaak een zucht van verlichting, nadat ik hoest als een halfdood geknuppelde zeehond die er nog wat van probeert te maken, want ik hoef nu dus niet verplicht mee te doen aan die debiele Dry January hype.

Wat niet zo oké is, was het schouwspel dat ik vorige week aantrof in het Vondelpark, rond een uurtje of tien ’s avonds. Ik was net naar een film van Woody Allen geweest en vroeg mezelf af wat het toch precies was dat die film me een beetje ergerde en net op het moment dat ik het antwoord wist - mensen die tegen de camera en dus tegen jou praten, daarom heb ik ook al na minuut 1 van S01/E01 House of Cards afgezet -, zie ik een meisje midden op de weg zitten.

Om haar heen staat een Foodora-bezorger die, naar later blijkt, bezorgd zijn fiets heeft neergesmeten toen hij haar zag en zijn roze rugdoos/box, in elk geval dat reusachtige ding waarvan ik altijd hoop dat-ie minder zwaar is dan dat het eruitziet, op de grond heeft gegooid en een jongen met een alleraardigst gezicht en hipsterbril op, waarachter twee hulp vragende ogen fonkelen. Dan gaat ze er zelfs bij liggen, haar tas halfopen naast zich geslingerd en ze maakt rare, kronkelende bewegingen.

Gevalletje GHB is mijn eerste ingeving en draai me om naar dit bijzondere trio, waarvan ik al meteen het gevoel had dat hier iets niet helemaal klopte, al kon ik toen nog niet weten hoe de vork in de steel zat. „Kan ik jullie helpen?”

Oh gelukkig, een vrouw! roepen de jongens uit en ik beaam dat, stiekem best content dat ze dat zien in het donker van 8 meter afstand en terwijl ik mezelf heb ingebouwd met grote muts en sjaal, al kan mijn met bloemen en vlinders bestickerde damesfiets dit ook hebben prijsgegeven. „We hebben net de politie gebeld omdat we dit meisje hier op de grond zagen liggen, maar waren al bang dat ze zouden denken dat wij verkeerde bedoelingen met haar hadden.”

Ik ga op m’n hurken tegenover haar zitten, geef haar m'n flesje water en probeer haar in de ogen te kijken, maar die draaien telkens weg. Ze heeft diamantjes in haar oren en schudt haar hoofd als ik vraag of ze drugs heeft gebruikt of alcohol heeft gedronken. Ze heet Kirsten, antwoordt ze met dubbele tong als ik vraag hoe ze heet en oké, ze heeft toch wel wat wodka gedronken, verklapt ze wanneer ik zeg dat we allemaal weleens te diep in het glaasje hebben gekeken.

Ze blijkt in Stayokay te logeren en ik moet even lachen om de naamironie van deze situatie. We tillen haar op van de grond en begeleiden haar naar het hostel. Ik houd haar tas vast en loop met m’n arm om haar heen omdat ze anders omvalt met haar mee naar binnen op zoek naar haar kamer. En dan wordt ze ineens vijandig. Ze denkt dat ik haar wil beroven (zij: „geef m'n telefoon terug!” ik: „die heb je in je hand”), wil niet meer verder lopen en begint me uit te schelden. Ik geef het na een paar minuten op en loop naar buiten, waar ik de jongen met het alleraardigste gezicht nog zie staan.

Met twee politiemensen naast hem. „We zijn toch even gekomen”, legt de politievrouw uit die met haar grote lach en perfect vallende blonde paardenstaart zo knap is dat ik hoop dat Ellie haar kent. Ze gaan even poolshoogte nemen en voordat ze naar binnen gaan, draait de vrouw zich nog even om. „Amsterdam mag blij zijn met zulke bezorgde inwoners als jullie.”

Die heb ik dus in m’n zak gestoken, net als de portemonnee van het meisje. Grapje natuurlijk. De dag erna heb ik nog even gebeld met het hostel. Ze wisten niet precies waar het over ging, maar hadden in elk geval geen dood lichaam in een bed aangetroffen, dus alles was oké.


like
user_1c83c9b630d19306e20aa526ea9578a1e06be8b4_avatar

Views

500+