Columnisten

Giro 555 – gaan we weer

Foto van 'Ebru Umar'

6 JUN 2017

Twee vrouwen die door Linda de Mol als ‘gazelles’ worden aangeduid staren me serieus aan vanaf het beeldscherm. De ene heeft bloedrode lippen, de ander ziet eruit alsof de visagist haar is vergeten. Allebei bewijzen ze dat zwart geen enkele vrouw staat – ook al heet je Chantal Janzen of Wendy van Dijk. Wat hebben deze vrouwen, die de lieveling zijn van eindredacteuren, programmabazen en productiehuizen te melden? Ik luister geïnteresseerd. Totdat ik doorkrijg dat ze sympathie proberen op te roepen door te spreken over hongersnood, geweld en milieurampen in Afrika.

Ik haak af.

Niet weer. Kan deze onzin ‘ns ophouden? Hoeveel duizenden miljarden euro’s, dollars, guldens en marken is er sinds Live Aid – de eerste keer in mijn leven dat ik mij bewust werd van de enorme omvang van armoede, hongersnood en geweld in andere delen van de wereld –niet naar Afrika gegaan? Naar de arme kindjes?

Live Aid. 1985. De bakvis die ik was zat aan de buis gekluisterd. Twee concerten op twee continenten, een megahappening die wereldwijd werd uitgezonden en waarbij sommige artiesten het vliegtuig namen om op beide podia te kunnen staan. Respect. Er werden honderden miljoenen opgehaald met de hits van Bob Geldof, Michael Jackson en hun vriendjes. Als de honger in Afrika nu niet voorbij zou zijn, zou het nooit meer lukken. Ik was vijftien en wist zeker dat het zou lukken. Inmiddels ben ik dertig jaar wijzer, ben ik -tig keer in Afrika geweest, heb ik een miljoenmiljard hulpacties overleefd en is er nog steeds hongersnood, armoe en geweld. Ondanks de duizenden miljarden guldens, marken, dollars en euro’s die er in de afgelopen decennia heen zijn gevloeid. Het is schandalig, het gaat door merg en been. Ja we moeten er wat aan doen maar zeg mij: waarom heeft al dat geld er nog steeds niet voor gezorgd dat die mensen daar gezond kunnen leven? Waarom moet ik voor de zoveelste keer medelijden hebben en geld storten? Waarom financiert de wereld warlords en corrupte politici, terwijl hun bevolking afsterft? Waarom raakt het die lui niet, en moet het mij wel raken?

Dat doet het ook niet. Ik reis niet meer naar Afrika. Ik heb te veel “hulp” projecten mogen bezoeken waar mijn haren recht overeind van gingen staan. Er gebeurt veel met het geld, maar het komt zelden in de vertrekkende hoeveelheid aan daar waar het nodig is. Nee, ik was niet van plan om geld in de bodemloze put die Afrika heet te storten. Totdat ik hoor dat Linda de Mol het wél doet: zij is bezig met afvallen en doneert 5000 euro per afgevallen kilo aan giro 555. Wow. Respect. Leuke koppeling met wat ze doet bovendien. En dus vooruit: ik doneer het saldo van elke boze min elke bijval reactie tot een maximum van 500 euro aan giro 555. Weggegooid geld. Variant op weggegooid eten.


Likeability of6

Op Urk

Foto van 'Lars van der Werf'

GISTEREN

‘Zullen we even naar Urk?’, zegt ze, terwijl ik de afslag aangekondigd op een bord voorbij zie schieten. We hebben ongeveer een half uur speling op de doorreis tussen twee optredens en dus slaan we af, want soms moet je gewoon ergens heengaan als je dat toevallig ineens kan. Een lange, rechte weg brengt ons langs een hoge dijk naar het kleine Urk.

Ik weet eigenlijk weinig van Urk. Ik ken alle clichés, dat wel. Dat het zogezegd een achtergestelde, zwaar christelijke gemeenschap is waar de jeugd hevig aan de drugs zit. Zoiets. Ik ken ook een heel klein beetje geschiedenis. Dat het een eiland was, voordat de massale inpoldering van de Zuiderzee daar een einde aan maakte. En dat het van oudsher een vroom vissersdorp is met enorm veel vissersboten.

Aan het haventje parkeren we de auto. Het IJsselmeer schittert in de zon en als we de auto uitstappen ruikt het meteen naar vis. Oude en nieuwe vissersboten liggen langs de kades. Vissermannen, nog half in werkkleding, draaien sjekkies tussen netten op het achterdek. De bankjes rondom de haven zijn bezet door oude mannen die duidelijk sterke verhalen vertellen. Ze kijken ons na alsof ze een tennisbal volgen tijdens een tenniswedstrijd.


love
user_239995d5d1376ce3041800952dbe69b2ec35b97f_avataruser_faf9d3eccccc284fb84a94c6278eaaaf2a29e036_avatar

Likeability of7

'Onder de grens van het redelijke'

Foto van 'Ebru Umar'

18 JUN 2019

Minister van Binnenlandse Zaken Kajsa Ollongren vraagt zich af of de salarissen van politici en overheidsfunctionarissen niet omhoog moeten. De overheid zou ervoor moeten waken dat de beloning van haar medewerkers ‘onder de grens van het redelijke’ komt.

Een Tweede Kamerlid krijgt 120.000 euro schadeloosstelling.

Een staatssecretaris krijgt 155.000 euro.


likelovelol
user_9d139e5a9211d7e960aa47ead6a0a5638b56849d_avataruser_b5c4111ff93a4b44fa415bbc00d0f471491cabe6_avataruser_00d5e94013ca6b60af486ac7c9ac63f64e6cadfb_avatar

+15


Likeability of6

Het komt wel goed

Foto van 'Lars van der Werf'

17 JUN 2019

Het komt wel goed. Voor hoe lang en hoe vaak kun je dat zeggen? Als je het te vaak zegt, dan is op een bepaald moment de waarde ervan verdwenen, er vanaf gesleten. Als je het nooit zegt, zal het ook nooit goed komen.

‘Het komt wel goed’, zeg ik tegen haar. We hebben ruzie. We weten allebei eigenlijk niet eens meer waarom. Of nouja, dat weten we misschien wel, maar we durven het niet uit te spreken. De beerput zou open moeten, maar we houden ’m allebei dicht. Het zal ook echt wel goed komen, want we houden nou eenmaal van elkaar, maar nu is het even niet goed. Dus we zeggen dat het wel goed komt, daar geloven we dan maar in.

Ik spreek er met een vriend over op een terras. ‘We hebben ruzie om niks’, zeg ik. ‘Maak het dan goed’, zegt hij terug. Alsof dat zo makkelijk gaat als dat je het zeggen kan. ‘Ik durf soms niet te zeggen dat ik haar vreselijk vind, dat ik haar niet kan uitstaan’, leg ik uit. ‘Dan is het duidelijk dat je om haar geeft’, zegt de vriend. Ik knik zonder echt te begrijpen wat hij zegt.


like
user_00d5e94013ca6b60af486ac7c9ac63f64e6cadfb_avataruser_239995d5d1376ce3041800952dbe69b2ec35b97f_avataruser_faf9d3eccccc284fb84a94c6278eaaaf2a29e036_avatar

Likeability of7

Meer of minder?

Foto van 'Ebru Umar'

11 JUN 2019

Willen we meer of minder IS-strijders – man, vrouw, kind – terug laten keren naar Nederland?

Willen we meer of minder uitgeprocedeerde asielzoekers onderdak bieden?

Willen we meer of minder ‘vluchtelingen’ opvangen?


likelove
user_b5c4111ff93a4b44fa415bbc00d0f471491cabe6_avataruser_e2db55c561522df7c5479ce3d892af4d0e5424c1_avataruser_39929f0cab9eec268be9d1192963308b62ed140f_avatar

+18


Toeristenbruid

Foto van 'Iris van Lunenburg'

7 JUN 2019

„Echt. Rot. Op.”

Als er iets is dat heftige reacties oproept, is het toerisme wel. The New York Times waarschuwt dat het aantal toeristen in Nederland tegen 2030 kan oplopen tot maximaal 42 miljoen. Afgelopen jaar kwamen er al acht miljoen naar Amsterdam. Dus dan helpt een wervende tweet van stadsdeel Centrum niet echt. „Trouw met een toerist voor één dag!”, klinkt het. „Na de ceremonie kan je samen wat leuks gaan doen. Zo kunnen toeristen een echte verbinding maken met Amsterdam en haar bewoners.”

Hmm.


Likeability of6

Home sweet home

Foto van 'Ebru Umar'

4 JUN 2019

Mijn buurvrouw weet niet dat ik verhuisd ben.

Niemand weet dat ik verhuisd ben.

Ik hou het ook geheim.


likelove
user_00d5e94013ca6b60af486ac7c9ac63f64e6cadfb_avataruser_40edc386c137dfed679f5187d40ba92bf816653f_avataruser_72674f9aa37b1ade0c8257363a2213addabd7350_avatar

+3


Afsluitdijk
Likeability of6

Afsluitdijk

Lars van der Werf.

Foto van 'Lars van der Werf'

3 JUN 2019

Op weg naar een bruiloft in Friesland reden we met 130 kilometer per uur over de Afsluitdijk. De zon schitterde tussen wat flarden wolken over het water. Hoge luchten, rechte lijnen. Een door mensen gemaakt aangezicht. Links de zee, rechts het meer. Cornelis Lely, de man die op de kaart van Nederland ergens in 1891 deze lijn dwars door het water tekende, moet een gekke man geweest zijn, want het is een vreemd ding, die Afsluitdijk. Het voelt heel onnatuurlijk aan. Verlost van de onvoorspelbaarheid van het water door een rechte lijn in zee. Geen onverwachte watersnoodrampen meer. Ik bewonder de mannen en vrouwen van die tijd om hun ‘fuck it, we gaan het gewoon doen’-mentaliteit. Het bijna heilige geloof in de complete maakbaarheid van de wereld. Kan ons die zee wat schelen, we zorgen gewoon zelf wel even dat we er geen last meer van hebben.

De dijk zelf nooit 'af' gezien

Lely heeft zelf nooit de voltooide dijk gezien. Hij stierf kort voor de voltooiing. Dat vind ik jammer voor die man. Ergens in het midden tussen Noord-Holland en Friesland staat wel een flink standbeeld van ‘m, dat uitkijkt over zijn dijk. Wapperende lange jas, blik op oneindig. Een figuur van on-Nederlandse statigheid. Het is meer de statigheid van een Amerikaanse president van vroeger.


like
user_5db446a102671e998f03d489f0d363ca8dce515f_avataruser_239995d5d1376ce3041800952dbe69b2ec35b97f_avataruser_faf9d3eccccc284fb84a94c6278eaaaf2a29e036_avatar

Likeability of7

Alleen in Nederland

Foto van 'Ebru Umar'

29 MEI 2019

Het is een vraag die binnenskamers – gewoon in de kroeg dus – gesteld wordt: hoe kan het dat Volkert van der G. nog leeft? De vraag die erop volgt is: hoe kan het dat die moordenaar van Pim Fortuyn als vrij man rondloopt, meedoet aan marathons en geen meldingsplicht heeft? Hoe bestaat het dat je een politieke moord kunt plegen en kunt doorgaan met je leven? Het antwoord moet haast wel zijn: alleen in Nederland.

Het ‘nieuws’ van deze week was dat Volkert niet is geëmigreerd. Emigratie was de reden dat hij van zijn meldplicht af mocht. Uiteraard werd er één Nederlander gevonden die geloofde dat hij zou emigreren: de rechter die hem van z’n meldplicht afhielp. Inmiddels blijkt dat hij geen concrete plannen tot emigratie heeft. Goh. Verrassend. Wat minder verrassend is, is dat Volkert opnieuw een beroep op zijn advocaat doet omdat zijn ‘goede naam’ wordt aangetast. Tegen Tweede Kamerleden Van Toorenburg en Ten Broeke heeft de moordenaar van Pim Fortuyn aangifte van smaad en laster gedaan. Zij stelden dat Van der G. misbruik maakt van zijn rechtstatelijke vrijheden en niet is geëmigreerd, wat toch wel een argument was om van de meldplicht af te komen.

Voor het eerst dat politici iets concluderen waar iedereen in Nederland – behalve dan die ene rechter – het mee eens zal zijn. Volkert is vrij. Pim is dood. Volkert is vrij. Pims nabestaanden hebben levenslang. Volkert is vrij. Nederland heeft levenslang.


likelove
user_4c3f21216dfdeeb6bc3ca83693d2268fe79741ab_avataruser_e0b8868886a4f9bdbdee267c05013c8e98e6753c_avataruser_c1e2fc262b109a971b9167742837c2a09c040578_avatar

+11


Likeability of6

Wij, samen tegen de wereld

Foto van 'Lars van der Werf'

27 MEI 2019

Ik ken haar nu bijna een jaar en ik kan haar niet meer wegdenken van de aarde. De kosmos heeft bepaald dat we bij elkaar horen en we hebben het daar maar mee te doen. Een groots gevoel. Alsof het in de sterren staat en de zon op en onder gaat, omdat we vrienden zijn geworden.

Ik dacht dat ik nooit meer nieuwe vrienden zou gaan maken. Ik dacht dat het wereldje wel rond was. Hoe naïef van me, want het gebeurde toch.

Een nieuwe vriendschap is een intense aangelegenheid. Het is als verliefd worden. Ontzettend spannend. Aftasten, wantrouwen durven te vergeten, je openstellen en hopen op het beste.


like
user_72674f9aa37b1ade0c8257363a2213addabd7350_avataruser_faf9d3eccccc284fb84a94c6278eaaaf2a29e036_avataruser_239995d5d1376ce3041800952dbe69b2ec35b97f_avatar

Likeability of2

Ik vind deze verkiezingen niet leuk

Foto van 'Iris van Lunenburg'

24 MEI 2019

„Wat is er donderdag dan?”, vroeg hij. Hij had mijn verkiezingsselfie op Instagram gezien. Stuurde mij een DM - die ik wegens #nsfw niet zal herhalen. Djeeeezus. Ik weet niet waarom, maar dit was de druppel. Ik wist niet of ik moest huilen of lachen, dus zuchtte ik maar. Heel lang en heel diep.

De afgelopen tijd heb ik de edele taak op me genomen om het belang van stemmen tijdens de Europese verkiezingen te promoten. Fotoshoot hier, sexy selfie daar. Na elke Instagrampost slidede er standaard een zooitje mannen in mijn DM’s. Normaliter blokkeer ik die meteen, maar als, jawel, political influencer pakte ik het zorgvuldiger aan. Slalommend door de avances en toespelingen antwoordde ik keurig opgewekt dat het ja, wéér een verkiezing was en ja, de EU is een ver-van-je-bedshow, maar toe, ga toch maar stemmen. Tot begin deze week dus. Wat is er donderdag dan? Echt?!

Ik ben er klaar mee.


saddislike
user_72674f9aa37b1ade0c8257363a2213addabd7350_avataruser_48e35435a07dbfbeb5eef2280126bbaba92f7b39_avatar

Likeability of6

De nieuwe tijd

Foto van 'Lars van der Werf'

20 MEI 2019

Mijn kapper op Rotterdam-Zuid was er nog eentje van de ouwe stempel. Niks bijzonders. Knippen en wassen, permanentjes en watergolven, haren verven als het moet.

De clientèle was vooral bejaard. De omliggende seniorenflats de grootste klantenbasis. Grijze duiven die hun weinige haar overgaven aan de handen van praatgrage dames die het vak al jaren prima in de vingers hadden.

Maar goed. De nieuwe tijd. Het moest anders. Althans, dat vond de nieuwe eigenaar. De ouwe ging met pensioen en de zaak werd verkocht. Een nieuwe hippe naam kwam er en de jaren ’80 inrichting met de droogkappen en het witte plastic moest plaatsmaken voor een inrichting die je meer in het centrum van de stad verwacht, waar de hippe kappers zitten. Ik wist niet wat ik zag toen ik binnenkwam van de week. ‘Jajoh, alles nieuw!’, riep mijn vaste kapster, enthousiast als een autoverkoper.


likelove
user_00d5e94013ca6b60af486ac7c9ac63f64e6cadfb_avataruser_72674f9aa37b1ade0c8257363a2213addabd7350_avataruser_faf9d3eccccc284fb84a94c6278eaaaf2a29e036_avatar

+1


Likeability of6

De dief Daan Heerma van Voss

Foto van 'Ebru Umar'

14 MEI 2019

In de Volkskrant, een krant die niemand leest, zelfs in het weekend niet, openbaart Daan Heerma van Voss (32) dat hij naast schrijver nog een ander beroep heeft: hij is professioneel dief. Sinds dat hij kind was, steelt hij. Van speelgoed tot spijkerbroek. Een van zijn diefstalhoogtepunten is dat de volwassen Daan zijn ouders een diner voorzet waarvan niet alleen alle ingrediënten bij elkaar zijn gestolen, maar ook het serviesgoed.

In plaats van dat zijn ouders hem veroordelen, hem dwingen alles terug te betalen en waar mogelijk terug te brengen, schudden ze hun hoofd en eten ze hun bordjes leeg. Het verhaal vertelt niet of het lekker was, wél dat Daan Heerma van Voss tot op de dag van vandaag steelt. Hij zou er een einde aan moeten maken, maar ja, kleptomanie is een ziekte. Schrijft hij.

De dief Daan Heerma van Voss komt uit een gezin waarvan moeders hoogleraar is (Christien Brinkgreve) en vaders omroepbaas is geweest (Arend Jan Heerma van Voss); ze zijn niet echt van de straat. Geen wonder dat drie van de vier kinderen het zich kunnen permitteren om ‘auteur’ te worden, een vak waarin geen droog brood is te verdienen. Sommige mensen nemen daarom een baan. Anderen, zoals Daan Heerma van Voss, gaan uit stelen.


likelovedislike
user_5b3a94e9bb90b3e12411311161063b81141191c6_avataruser_e2db55c561522df7c5479ce3d892af4d0e5424c1_avataruser_e8092583a7221901a581b01b2391bd3b51864ef2_avatar

+7


Likeability of6

Winnen is een keuze

Foto van 'Lars van der Werf'

13 MEI 2019

Meneer Alcohol en ik, we hebben een haat-liefdeverhouding. Het vaakst is hij mijn beste vriend, op een lentemiddag in de zon op een terras naast haar. En soms, heel soms, is hij mijn allergrootste vijand, tijdens een nacht waarop ik mezelf verlies.

Het komt gelukkig weinig voor. Maar als het gebeurt, dan is het chaos, dan balanceer ik op de rand van de afgrond. En als je gedronken hebt, is dat balanceren juist zo moeilijk.

Ingegeven door een onterechte eenzaamheid, angst voor iets of gewoon door moeheid en niet scherp zijn, bestel ik een eerste glas.


likelove
user_239995d5d1376ce3041800952dbe69b2ec35b97f_avataruser_faf9d3eccccc284fb84a94c6278eaaaf2a29e036_avatar

Likeability of3

Gekaapte jongensboeken

Lucas Moura viert feest na de beslissende 2-3/ANP

Foto van 'Kasper Hermans'

10 MEI 2019

Ongeloof. Vol verslagenheid staar ik naar de televisie, waar mannen in witte shirts feest vieren in een Nederlands stadion. Op een juichend vak ergens in een verre hoek na is het muisstil. De ogen van duizenden anderen staren glazig naar het veld. De mensen zoeken hun handen en stembanden voor een eervol applaus en emotioneel gezang. Een laatste saluut. Een dikke 24 uur later herhaalt 150 kilometer verderop zich hetzelfde scenario. Dit keer hebben de feestvierende mensen horizontale groene strepen op hun shirt. Verslagen kijk ik andermaal naar de televisie.

Het voelt bijna alsof mij als Nederlandse voetballiefhebber persoonlijk onrecht is aangedaan. Eerst gaat PSV er in de laatste minuut van de halve finale van Champions League af tegen AC Milan. Een dag later overkomt in de UEFA Cup AZ hetzelfde tegen Sporting Lissabon. Het zijn gruwelijke dagen voor het Nederlands voetbal, maar wel dagen om trots op te zijn. Er volgen veertien jaar vol hoogte- en dieptepunten, maar nooit was de desillusie van een fatale negentigste minuut zo groot. Tot woensdagavond het gevoel van die twee wedstrijden uit 2005 in een klap terugkomt.

Er werd al maanden gewerkt aan een groot jongensboek. Niet het jongensboek van Frenkie óf Matthijs. Maar het jongensboek van Frenkie én Matthijs. Én Donny. Én Daley. Én Hakim. Én Dusan. Een grote co-productie. Net zoals dat veertien jaar geleden het team van Mark, Phillip, Jan en Ji-Sung aan een verhaal werkte. Of zoals Kenneth, Barry, Denny, Stein en hun vrienden er destijds lustig op los penden. Het waren stuk voor stuk onwaarschijnlijke voetbalverhalen, die stuk voor stuk de grenzen van de fantasie overschreden. Geschreven met flair, bravoure en passie. Het publiek werd betoverd en meegesleept in hun avontuur, steeds weer reikhalzend uitkijkend naar een nieuwe episode. Uitverkochte druk na uitverkochte druk vloog de toonbank over. De schrijvers werden helden, op handen gedragen door scharen aan nieuwe fans.


sad
user_007cbecd5bde995ed0d8cee5cce0f362a09d1cc0_avatar

Likeability of5

Bagdad Bob

Foto van 'Iris van Lunenburg'

10 MEI 2019

Ineens besef ik het me: Ik ben veranderd in Bagdad Bob. Nou ja, figuurlijk dan. Met hoge hakken in plaats van gestoken in een groen legeruniform. En alleen wanneer het me uitkomt, hoor.

Bagdad Bob, of Muhammad Saeed al-Sahhaf zoals hij echt heet, was minister van Informatie onder Saddam Hussein. Hij legde een welhaast jaloersmakende mate van ontkenning aan de dag toen hij in 2003 tijdens de Tweede Golfoorlog op een persconferentie vol zelfvertrouwen - ogen wijd open, druk gebarend - stelde dat Amerikaanse tanks helemaal niet dichtbij waren - en dat allemaal terwijl we de bommen op de achtergrond konden horen vallen.

Heerlijk. Als je de daadwerkelijke oorlog niet meetelt, natuurlijk.


like
user_00d5e94013ca6b60af486ac7c9ac63f64e6cadfb_avatar

Likeability of7

Ik mis mijn Nederland

Foto van 'Ebru Umar'

7 MEI 2019

In het Nederland waarin ik opgroeide, was het totaal niet interessant hoe ‘de moslim’ het vasten verbrak. Of dat de moslim überhaupt aan de Ramadan deed. In het Nederland waarin ik opgroeide, vond iedereen het wel prima, dat geramadan. Elk huis zijn kruis, elke gek z’n gebrek en verder gewoon normaal doen. Wil jij vasten, ga jij lekker vasten. Moet jij weten, val me er niet mee lastig. In het Nederland waarin ik opgroeide, stond de krant niet vol van wat moslims deden tijdens de Ramadan en in het Nederland waarin ik opgroeide, werd de Ramadan niemand door de keel geduwd. Noch door een islamitische, noch door een goddeloze keel.

Het begrip goddeloos kenden we trouwens niet in het Nederland waarin ik opgroeide. Je had Nederlanders en mensen met een kleurtje, die met het vliegtuig, de boot, auto of trein naar Nederland waren gekomen: buitenlanders. Die kregen weer kinderen in Nederland, zoals ik. Wij kregen te horen dat we in Nederland woonden en dus moesten doen zoals de Nederlanders. Nederlands spreken – nou ja vooral dat, Nederlands spreken. En verder normaal doen.

In het Nederland waarin ik opgroeide, kende niemand het begrip iftar.


likelovedislike
user_4cf5a3a6c67454b62ed7d08205fbcd1d86254d20_avataruser_66dfb6e1ccbb1b3b71acfdd281c92beaa6add19a_avataruser_cc7910a0ce1139916db1f9b0faa654e3ad38701d_avatar

+66


Likeability of6

Naar morgen, waar alles kan

Foto van 'Lars van der Werf'

6 MEI 2019

Het was al nacht, de straten het domein van de opgeschoten boefjes, de trambanen leeg tot de vroege morgen. Ik liep haar naar huis en hoopte op geen afscheid, op de ’kom je anders nog wat drinken boven?’, waarvan iedere boerenlul weet wat dat eigenlijk betekent. Maar ze vroeg het niet, want er moest weer gewerkt worden morgen, zei ze. Ze gaf me een kus en ze glimlachte en beloofde dat we elkaar snel weer zouden zien.

In een portiek zoenen heeft de romantiek van dronkenschap. Het lijkt fijn, maar eigenlijk is het net niks.

Alleen liep ik naar mijn eigen huis, langs de lege straat, langs de lantaarnpalen, langs het water en langs de bomen van de stad. Er floot al ergens een merel.


lovelike
user_00d5e94013ca6b60af486ac7c9ac63f64e6cadfb_avataruser_239995d5d1376ce3041800952dbe69b2ec35b97f_avataruser_faf9d3eccccc284fb84a94c6278eaaaf2a29e036_avatar

Likeability of5

Venetië aan het IJ

Foto van 'Iris van Lunenburg'

3 MEI 2019

Het begon allemaal met slippers. Althans, mijn fascinatie voor het toerismeprobleem begon ermee. Toen ik in de krant las dat de het prachtige Cinque Terre in Italië een boete van tussen de 50 en 2500 euro aan toeristen wil geven die - echt waar - slippers dragen in het gebied. Weliswaar om ongelukken (en de daaraan verbonden kosten voor de stad) te voorkomen, maar het zegt toch wat over de hoeveelheid toeristen die er jaar in jaar komen. Want dat zijn er veel. En niet alleen daar. Ook Venetië gaat gebukt onder de bezoekers.

Ik denk dat het begin jaren 90 was, toen ik met mijn ouders voor het eerst naar Venetië ging. Ik kan me de gondel waarin we zaten nog goed herinneren. Mijn moeder had me speciaal voor die gelegenheid een rood met wit gestreept jurkje aangetrokken, met rode schoentjes en een in een toeristenwinkel gekocht strohoedje. Outfit on fleek - ik heb het niet van een vreemde, zullen we maar zeggen. In de boot vertelde ze dat deze stad extra bijzonder was omdat-ie zou zinken in de zee. Inmiddels verzuipt Venetië eerder in het toerisme.

Dus is er sinds woensdag een nieuwe maatregel van kracht. Elke toerist die Venetië in wil, moet maar liefst drie hele euro’s entreegeld betalen. De verpretparkisering is compleet. Want net als in een pretpark blijven de mensen die Venetië aandoen vaak maar één dag. Geen inkomsten voor hotels, geen mooie omzet voor restaurants. Niet de lusten, alleen de lasten dus. Vorig jaar was het er al verboden om op straat te zitten; ook eten en drinken mag niet meer.


like
user_e2a3a35ce788a580d8b1ee10b4aae41f1cae7f5f_avatar

Likeability of7

Bitchfight bij Forum Voor Democratie

Foto van 'Ebru Umar'

30 APR 2019

De ruzie binnen het Forum voor Democratie toont één ding aan: dat de Nederlandse bevolking geen reet geeft om de verslaggeving over die ruzie (pardon my French #reet). Dat het wantrouwen in MainStreamMedia en alles wat vanuit Hilversum wordt uitgezonden zó groot is, dat het bij voorbaat weggezet wordt als onjuist, partijdig en rancune.

Als media mag je je dat aanrekenen.

Als media mag je je daarvoor schamen.


likelove
user_66dfb6e1ccbb1b3b71acfdd281c92beaa6add19a_avataruser_699b2e4e13b4bc7652d2dae74afe7e48487bf161_avataruser_40edc386c137dfed679f5187d40ba92bf816653f_avatar

+12