Zaankanter van het jaar

Zaankanter van het jaar

Ebru Umar

Foto van 'Ebru Umar'

Ebru Umar

6 JUN 2017

Officieel is het pas volgende week Blue Monday, de derde maandag van het nieuwe jaar, de maandag waarop alle goede voornemens sneuvelen. Er is echter een voornemen dat niet snel genoeg kan sneuvelen: het op het podium hijsen van tuigvloggers. En laten we dit beest gewoon bij de naam noemen: het op het podium hijsen van Ismail Ilgün. Aanvoerder van het tuig uit Zaandam, om precies te zijn Poelenburg.

Tuig op het schild hijsen.

Tuig.

Ruud Lubbers zei het vorige eeuw al en Geert Wilders herhaalde het afgelopen maand nog maar eens een keer: Nederland is ziek. En nee, je kunt niet alle Nederlanders over een kam scheren, voor je het weet krijg je weer een aanklacht wegens beledigen. Ik spaar ze niet, hè? Just saying. Wie wél ziek zijn, zijn de mensen die het in hun hersens halen dat tussen de verkiezing van Zaankanter van het jaar Ismail Ilgün zit. Niet verkeerd voor tuig van de richel - gejat van Mark Rutte - hoeveel aangiftes wegens belediging lopen er eigenlijk tegen hem? Ja, je terroriseert je buurt, je zet politie te kakken (hey Aard van der Steur, je kunt nog iets goedmaken), mishandelt mensen die voorbijfietsen en je wordt genomineerd voor Zaankanter van het jaar.

Laten we er geen doekjes om winden: die gast gaat die verkiezing gewoon winnen. Dat gedrocht wél en Juliette Rot niet. Want zo gaat dat in Nederland. Ten eerste moet je altijd begrip hebben voor de mislukte onderkant van de samenleving. Vooral als ze uit een mislukte cultuur stammen. En een niet Nederlandse naam dragen. Dat hoort. Dat heet tolerantie. Dat heet weg met ons. Ten tweede heeft dat tuig meer (online) aanhang dan ik en wie dan ook bij elkaar. Een internetverkiezing kapen, ik kan dat een paar uur, maar meer ook niet. Vandaar dat Zaans gemeenteraadslid Juliette Rot, die niet alleen de titel Zaankanter van het jaar verdient maar überhaupt Nederlander van het jaar omdat ze weigert tuig hun gang te laten gaan, op zondag even de verkiezingen aanvoerde. Een oproep op Twitter kan dat maar ja, het is inmiddels dinsdag en ik heb weinig hoop dat ze daar blijft staan. Laat staan dat ze het redt tot 21 januari de poll aan te voeren; de dag dat-ie sluit.

Ismail en zijn tuig-van-de-richel-bende hebben een groot bereik. Zoals Topnotchbaas Kees de Koning tevreden concludeerde voordat hij hem een contract aanbood: „Ismaïl heeft in vijf weken meer bereik gehaald dan de Publieke Omroep in heel 2016.” Dat zegt natuurlijk meer over de Publieke Omroep dan over Ismail maar toch: bereik bereik bereik is een variant op het makelaarsmantra locatie locatie locatie.

Ismail komt er wel.

Maar niet in mijn Nederland.

En in jouw Nederland?


Log in om een reactie te plaatsen

Views

0

Code Oranje: Masters of LXRY

Foto van 'Ebru Umar'

Ebru Umar

GISTEREN

Het is een talent, ZZP’er zijn. Je hebt er een schizofrene persoonlijkheid voor nodig. Eenzaamheid is een gegeven, zelfredzaamheid een voorwaarde. Het is balanceren op de rand tussen introverte loony en outgoing enthousiasteling. Gevrijwaard van collega’s bij het koffiezetapparaat en de hel die bedrijfskantine heet, overgeleverd aan de drive om ’s ochtends zonder enige aansporing op te staan, onder de douche te stappen en iets leukers dan een trainingsbroek aan te doen.

Tenzij je er zelf op uitgaat, is er toch niemand die je ziet.

Likeability of 6

Tess Wester

Foto van 'Lars van der Werf'

Lars van der Werf

11 DEC 2017

Er zijn tal van nepperds en nono’s waar we allemaal naar moeten kijken in deze tijden van media overvloed. De ene lamstraal met een gefabriceerd imago en een Instagramaccount volgt moeiteloos de ander op. En daarom is het Nederlands handbaldamesteam zo’n ongelofelijke verademing. Echte mensen. Gedreven sportvrouwen die alles opgeven voor dat mooie, pijlsnelle zaalspelletje met de plakkerige bal in die benauwde gymzaaltjes. Ik geniet enorm van ze.

As we speak, voor wie dat nog niet weet, spelen de dames voor de wereldtitel in Duitsland. Hoewel de druk vreselijk hoog is, verloopt het toernooi goed en zijn ze favorieten voor de hoofdprijs. En dat doet mij ontzettend veel deugd. Ik zet er dingen voor opzij om ze te zien beuken in die wedstrijden van ze. Ik word er enorm vrolijk van als ze winnen. Stikzenuwachtig als ze nog moeten. En ik leef met ze mee als het door weet ik veel wat even niet gaat met die ballen.

Waar kláág ik over

Foto van 'Iris van Lunenburg'

Iris van Lunenburg

8 DEC 2017

„Kijk eens uit! Are you blind?!”

Het is twaalf minuten fietsen van mijn appartement in Amsterdam Zuid naar Centraal Station. Volgens Google Maps. In het echt duurt het twee keer zo lang. Als ik geluk heb. De reden: toeristen. Zij verpesten meermaals mijn humeur op hun rode, gele of felgroene fietsen. En zo te zien ook op zwarte omafietsen. Fietsen als de locals. Fun! Maar na elke ergernis denk ik weer: ik moet me niet zo aanstellen, ik woon in Amsterdam, mijn fiets is nog niet gejat. Waar kláág ik over?

Vroeger was aanranding lekker brutaal

Foto van 'Elfie Tromp'

Elfie Tromp

7 DEC 2017

Het is 18 februari 1990 en cabaretduo Waardenberg en De Jong is te gast bij tv-coryfee Sonja Barend. Ze doen een sketchje, worden geïnterviewd en pakken aan het eind van de show Sonja op haar bek. Wilfried de Jong eerst (met tong) en Martin Waardenberg (schuchterder, op de wang) erachter aan. Het betekent hun definitieve doorbraak bij het grote publiek.

„Je zoende écht”, zegt Sonja wat verbouwereerd.

De bedorven nasmaak van gedogen

Foto van 'Elfie Tromp'

Elfie Tromp

5 DEC 2017

Stel je voor: je hebt een goedlopende hamburgertent. Vroeg, laat, het is altijd druk in je zaak. Je hebt vriendelijk personeel, een nette keuken. Je zorgt voor schone tafels en goede stoelen en altijd koele frisdrank om de dorst van de klanten mee weg te spoelen. Het probleem: je mag maar een halve kilo vlees in je keuken hebben, anders voldoet het niet aan de normen van de Keuringsdienst van Waarde. Iets met grotere bederfkans als het te lang in de koelkast ligt.

Als die halve kilo op is, moet je weer naar de groothandel. Maar je bent ook een ondernemer, die netjes belasting betaalt, die omzet en banen creëert. Om precies te zijn: negentig banen. Je bedient op topdagen vijfduizend klanten. En je wil de klant tevreden houden, want wachtende mensen zijn ontevreden mensen. Je besluit een kilo per keer in te slaan en dat netjes, luchtdicht te verpakken tot het verkocht wordt. En die hamburgers van je vliegen eruit. Je zorgt dat je anderhalf kilo, dan twee, vier, negentig, ja, oké, honderdzestig achter klaar hebt liggen. Hamburgers zijn nu eenmaal gewild. Je bent slechts een van de twee hamburgertenten met een vergunning in de wijde omtrek, dus je populariteit is te begrijpen. Lokale politie weet ervan, van je goedlopende hamburgertent, en ze gedogen het. Het OM is het daar ook mee eens. Jarenlang. Want wat geven hamburgereters nu voor overlast? Toch, de hele buurt ruikt nu naar hamburger, iedereen krijgt er trek van. En dan word je opgepakt.

Dit vraagt de Sint zich elk jaar af

Foto van 'Ebru Umar'

Ebru Umar

5 DEC 2017

Elk jaar weer vraagt Sint zich af
Of hij nou ook eens een keer met pensioen mag.
Niet dat de kinderen hem vervelen;
Nee, het zijn de volwassenen die hij wel kan kelen.
En als je naar het Nederlandse trackrecord van 2017 kijkt,
is er maar weinig dat hem nog verblijdt.

Hét event waren de verkiezingen in maart
De uitslag ervan kreeg een 208 dagen durende staart.
Vooraf was de verkiezingsstrijd een gelopen race:
Geert zou ’m winnen, Sint en Pieten maakten zich op voor dat feest.
Natuurlijk moesten de Turken de boel weer verpesten
Ze stuurden een vrouw met hoofddoek om Mark Ruttes fermheid te testen.
Aboutaleb stuurde haar weg;
Rutte werd beloond, Asscher had pech.

Likeability of 5

In andermans hoofd bestaan

Foto van 'Lars van der Werf'

Lars van der Werf

4 DEC 2017

Hoeveel gezichten en namen zou een mens kunnen onthouden? Ik ontmoet heel veel mensen. Meer mensen dan de gemiddelde mens. Dat komt omdat ik boekjes schrijf en mensen die graag gesigneerd willen hebben. Inmiddels heb ik in een jaar of drie zo’n negentig boekhandels door heel het land van binnen gezien. Boekhandels heb je, ben ik achter gekomen, overal. En mensen ook. Veel mensen met allemaal een uniek gezicht en een naam.

Het is niet perse zo dat ik de leukste mensen ook automatisch onthoud. Het is, heb ik gemerkt, behoorlijk willekeurig wie je onthoudt. Zo denk ik soms nog aan Annie in Leeuwarden, die paarse sokken aan had. En vandaag dacht ik zomaar ineens aan ene Bart die in Assen vroeg om een boekje te signeren voor zijn moeder. Allebei zeker meer dan een jaar geleden.