Columnisten

Viezerik

Foto van 'James Worthy'

9 JUN 2017

Afgelopen dinsdagavond zag ik de best uitgevoerde knipoog allertijden. Douwe Bob Posthuma keek in de camera en deed iets wat miljarden mannen op deze wereld al sinds hun geboorte proberen te doen: hij knipoogde zonder op een complete viezerik te lijken. Als ik knipoog, lijk ik op een bewoner van een tbs-kliniek, die op de wekelijkse playbackavond een liedje van Enrique Iglesias playbackt. Mijn knipoog is eerder zorgwekkend dan zwoel. En als mijn vader knipoogt, lijkt hij op iemand die beste vrienden zou kunnen worden met een aubergine.

Tien jaar geleden ging ik, een doorsnee man die gewoon een keer de perfecte knipoog wilde knipogen, op zoek naar de oorsprong van de knipoog en uiteindelijk belandde ik in het Italiaanse dorpje Casabona. Hier kwam ik de vierentachtigjarige Pierluigi tegen. Pierluigi beweerde dat hij de zoon van de bedenker van de knipoog was. Ik geloofde hem niet, totdat hij naar me knipoogde. Zijn knipoog bracht mij precies naar de plek en de tijd waar en wanneer ik altijd al had willen zijn. Op de set van Baywatch. In het jaar 1992. Wat volgde was een acht weken tellende knipoogtraining. De training was meedogenloos en na een paar dagen wist ik echt niet meer wat ik moest doen, maar dat had ook te maken met het feit dat Pierluigi drie dagen na onze kennismaking stierf.

Je leest steeds vaker over bucketlists, lijsten waarop de dingen staan die je nog wilt doen voordat je het tijdelijke voor het eeuwige verwisselt. De bucketlist van een man bestaat vrijwel altijd uit twee dingen. Vrijen met een zeemeermin en de perfecte knipoog knipogen. Als je het heel sec bekijkt, zijn dat de twee grootste dromen van een man. Douwe Bob is dus gewoon al op de helft.

De knipoog van de zanger was volmaakt. Alles klopte. Zijn glimlachje lag precies op de grens tussen innemend en arrogant. En het oneven aantal wimpers rondom zijn linkeroog zorgde voor een bepaalde speelsheid die veel mannen missen als ze knipogen. Maar het belangrijkste element van Douwe Bob zijn fenomenale knipoog was dat het ons geruststelde. Zijn ene oog ging dicht en wij zagen dat het goed was. De buit was binnen.

Ook mijn vrouw was bijzonder onder de indruk van de knipoog. Douwe Bob liet haar giechelen en nadat ze klaar was met giechelen, vroeg ze aan mij waarom ik nooit zo naar haar knipoogde. Dus knipoogde ik naar haar. Wat volgde was een fluitconcert in de vorm van twee middelvingers.

“Ik doe echt mijn best hoor.”

“Niet.”

“Weet je wel hoe moeilijk dit is? 1 milliseconde te kort en ik lijk op iemand die opgewonden raakt als hij aan de fietstassen van wildvreemde vrouwen ruikt en als ik 1 milliseconde te lang knipoog, liggen er naar alle waarschijnlijkheid wat lijken in de tuin begraven.”

“Waarom kan Douwe Bob het wel dan?”

“Douwe Bob is de Zoon van God. Daarom. Douwe Bob is de Zoon van God.”


Likeability of6

De laatste

Foto van 'Ebru Umar'

3 SEP 2019

Nee natuurlijk wil ik niet dood maar om de één of andere reden schijnt iedereen te denken dat ik door deze plek te accepteren mijn doodvonnis getekend heb. Of tenminste mijn mond zal houden. Mijn mond houden? Waarover? Waarom? Niet meer zeggen of schrijven wat ik denk?

Met voorgaande alinea begon ik op 5 november 2005 als columnist bij Metro, de krant met het hoogste aantal lezers on- én offline. Waar Theo van Gogh mijn leven redde door me de kans te geven om te ontsnappen aan een corporate carrière, redde Metro mijn leven door me de kans te geven mijn schrijftalent te ontwikkelen en me te mengen in het maatschappelijke en publieke debat.

Veertien jaar heb ik kunnen zeggen en schrijven wat ik denk. Veertien jaar heb ik mogen genieten van alle ups (jullie) en downs (Nederturken, kut-Mocro’s, haatdragend en middelmatig Hilversum) die het columnistenschap met zich meebrengt. Alleen blonde meisjes met blauwe ogen geloven dat uppers altijd komen in de vorm van applaus. De ware columnist weet dat juist de downers de reden zijn om elke dag weer op te staan en te doen wat je intrinsiek moet doen: columns schrijven.


lovelikesad
user_6f42bdb3a2b614b14202d5c20c1b69a78718b322_avataruser_c48a545ab9b58be22cac00c0f8f89f9a987a9c29_avataruser_00d5e94013ca6b60af486ac7c9ac63f64e6cadfb_avatar

+12


Likeability of7

Einstein of Bin Laden?

Foto van 'Ebru Umar'

18 JUL 2019

Er is nog nooit iets goeds uit het islamitisch onderwijs gekomen en daarom gaan we natuurlijk door met islamitische scholen in Nederland. Als je er maar genoeg neerzet, moet er uiteindelijk toch ooit een Einsteintje bovendrijven. Dat de kans groter is op een Bin Ladentje (of meerdere Bin Ladentjes), wordt natuurlijk in alle toonaarden genegeerd. Want discriminatie. Want racisme.

Islamitische scholen zijn een cultuurverrijking van ons polderland (#not). Het toonbeeld van ons liberalisme. Geen hond die er op zit te wachten, behalve politici. Maar wat voor goeds kan er komen uit scholen die kindertjes scheiden – behalve welgeteld niets? Binnen de schoolmuren vindt de segregatie van jongetjes en meisjes plaats, buiten de schoolmuren die van moslimkindjes van Nederlanders. Nederlandse kindjes zijn sowieso haram, ze geloven niet in Allah en eten varkensvlees. De meisjes zijn voorbestemd te hoereren, de jongens zijn watjes. Homo, zo je wil. Islamitische ouders die niet willen integreren, die alleen maar willen profiteren van onze samenleving – inclusief rechten en uitkeringen – sturen hun kindjes naar deze scholen. Scholen waarop kinderen geïndoctrineerd worden in hun wereldbeeld. Alleen al omdat ze zien dat jongens in jurken rondlopen en meisjes een hoofddoek dragen. Scholen waar ze leren dat ‘zij’ anders zijn. Scholen die buiten de Nederlandse samenleving staan – omdat ook dat een recht is volgens onze vrije rechtsstaat.

Dat door recht op vrijheid van onderwijs een angstaanjagende islamitische parallelle samenleving wordt gecreëerd in ons Nederland, raakt politici niet. Waarom zou het ook, zij en hun kinderen wonen ver weg van deze werkelijkheid; als je het niet ziet, bestaat het niet. Dat we door die islamitische scholen onze eigen vijanden voeden, groot maken en ook nog financieren, wordt ontkend.


likelovedislike
user_fb2a1b5dab4b7dacf46235664aac2a104c3b0c3c_avataruser_e264d587fc09a74dbc8c6ffecd502834f03e6f3c_avataruser_5c2d35699686a280ddb42d925594835805d5eff3_avatar

+27


Likeability of6

De dierenarts

Foto van 'Lars van der Werf'

15 JUL 2019

Ik ken een dierenarts die in zekere mate wereldvreemd is. De dierenarts kijkt nooit televisie en volgt het nieuws niet. Contactloos betalen doet hij niet aan en toen we eens in Barcelona tegenover de Sagrada Familia stonden, vroeg hij zich af waarom iedereen toch kwam kijken naar een kerk die nog niet af is.

De dierenarts woont ergens in het oosten van het land in een kleine boerderij met een veldje ernaast waarop hij een paard houdt. Aldaar is de dierenarts een autoriteit op het gebied van kippen. Hij bezoekt boerderijen en hij weet hoe boeren praten of juist niet praten. De dierenarts is al heel lang een vriend van me. We zijn ontzettend verschillend en leiden compleet andere levens, maar we hebben veel meegemaakt samen. Je zou haast kunnen zeggen dat we een beetje zijn opgegroeid samen. Toen we door een speling van het lot (hij was de enige die op kwam dagen op de hospiteeravond in het studentenhuis in Utrecht waar ik woonde) huisgenoten werden, is het allemaal begonnen, zo’n twaalf jaar geleden. Nu kwam hij van de week bij mij thuis in Rotterdam langs in zijn Saab om te vertellen dat hij zijn vriendin zwanger heeft gemaakt.

Ik dacht aan Utrecht. We gingen vaak naar de stad op één fiets, hij trappen, ik achterop, naar de studentenavond in de Tivoli. Allebei nooit heel veel meer dan tien euro op zak. Veelal het statiegeld van de ingeleverde kratten die we konden vinden in huis. Maar we deden het er mee. Nu had de dierenarts een hypotheek en een Saab.


likelove
user_ad1a2de0eee3bcaba2ab545e2da062d701ed1ac2_avataruser_72674f9aa37b1ade0c8257363a2213addabd7350_avataruser_239995d5d1376ce3041800952dbe69b2ec35b97f_avatar

+1


Huseyin,  Ertugrul, Mehmet en Kahriman: klikturken
Likeability of7

Huseyin, Ertugrul, Mehmet en Kahriman: klikturken

Foto van 'Ebru Umar'

11 JUL 2019

Mijn Turkse advocaat appte gisteren.

Met nieuws.

Uit Turkije.


likelovelol
user_b5c4111ff93a4b44fa415bbc00d0f471491cabe6_avataruser_32ae724d2a6155d30c2f02c70751fcf709458c27_avataruser_72a5f6c3b294d660a770401001c4516386d4b292_avatar

+24


Likeability of6

Zeevrouw

Foto van 'Lars van der Werf'

8 JUL 2019

Ze had de wilde haren van een strandbewoner en de donkerbruine ogen van iemand die vaak naar de horizon heeft gestaard. Ik was meteen verliefd, want ik word altijd meteen verliefd op vrouwen die compleet onbereikbaar zijn.

‘Ik werk op een zeilboot’, zei ze. Ze legde uit dat ze met die zeilboot een soort pleziercruises maakte, dwars over de oceaan en weer terug. Dagenlang zee, springende dolfijnen en de zon, de maan, de wind en de sterren als raadgevers en handlangers. Het klonk romantisch, maar de zee heeft, weet ik, een keerzijde. Storm, eenzaamheid en gevaar. Maar zij leek daar allemaal boven te staan. Een vrouw die de elementen tot haar voordeel weet te gebruiken. Een mooie eigenschap. Iemand die zo vrij is, dat ze niet te vangen is. Als een vogel hoog in de lucht.

Een paar dagen later op het strand van Hoek van Holland in de zon vroeg ik me af wat ons mensen er uiteindelijk toe zet de zee op te gaan. Een naar het lijkt - voor een klein mens - onneembare watermassa, met allerlei geheimen onder de oppervlakte en gevaren in de lucht erboven. Ik zag de grote containerschepen de haven van Rotterdam in varen. De opvarenden veelal bonkige mannen in doorwerkpakken en met mutsen op. Zeemannen. In het geheel niet zoals zij. Misschien vraagt een zeilboot een wat delicatere opvarende, bedacht ik me. De wind vang je niet met staal, maar met zacht doek. De zee doorklief je met staal, maar je zweeft erop met een zeilboot.


likelove
user_e2db55c561522df7c5479ce3d892af4d0e5424c1_avataruser_ab76581cec43a6ff5e17f508e4e3b6ff1d27b6d6_avataruser_80c66550f59707ea6c5250a0975abb6edbd2f242_avatar

+3


Boekenrubriek: de perfecte boeken voor aan 't strand

Foto van 'Metro'

4 JUL 2019

Tekst: Thomas Heerma van Voss

Thomas Rueb – Laura H.

De zomer is begonnen, ook uw vaste boekencolumnist gaat met vakantie. Daarom drie boekentips voor aan zee of op de camping, in het vliegtuig of in een afgelegen Airbnb.


Likeability of7

Europa is een meisje!

Foto van 'Ebru Umar'

4 JUL 2019

Iedereen is boos omdat een vrouw, door vriend en vijand omschreven als incapabele vrouw, de baas van de Europese Unie is geworden. In plaats van onze eigen eurofiele Hans Brusselmans. Een man die wijvengedrag vertoont door zich nergens te vertonen en geheel tegen zijn principes in mediastilte houdt – in alle talen die hij spreekt. Ja, Frans Timmermans is van zijn troon gestoten en doet een Hillary’tje, mokkend op zijn hotelkamer dat hij heeft verloren. Van een vrouw nota bene.

Tijd om de roze olifant in de politiek te benoemen: politiek is een verzamelplek voor brandhout. Een soort TBS-kliniek waar mensen werken die maar één belang voor ogen hebben: hun eigenbelang. Een eigenbelang dat zich het beste laat omschrijven door het vergaren van macht, het uitoefenen van macht en het schijt hebben aan alles en iedereen die het vullen van de eigen zakken in de weg staat: de belastingbetaler.

Zelden kom je mensen in de politiek tegen die er zitten voor de modaal verdienende Nederlander. En als je ze al tegenkomt, krijgen ze een cordon sanitaire en wil niemand met ze samenwerken omdat ze tegen alle afspraken in wél benoemen wat er mis is met ons Nederland. De handlangers van deze mensen heten politiek journalisten. Vandaar dat nu overal te lezen valt dat Ursula von der Leyen een vrouw is met een politiek vastgelopen carrière die overal waar ze voet zette, een puinhoop achterliet.


likelovesad
user_6f42bdb3a2b614b14202d5c20c1b69a78718b322_avataruser_e78b702bb52f3f302cbccdb7e8341929b0142916_avataruser_4c3f21216dfdeeb6bc3ca83693d2268fe79741ab_avatar

+9


Likeability of6

CLAUS

Foto van 'Lars van der Werf'

1 JUL 2019

Sinds ik aan doorgaand vaarwater woon, zou ik graag een boot bezitten. Met de gearriveerde zomer en de zonnige dagen zit ik vaak aan de kade en zie ik de pensionado’s in hun plezierboten voorbij tuffen. Achterover leunend of wat ongemakkelijk op een kussen. Want een boot is nooit echt comfortabel. De mannen hebben standaard een ontbloot bovenlijf en een sjofel petje, de vrouwen vrijwel altijd een te grote rieten zonnehoed. Allebei steevast met een glas van het één of ander aan alcohol in de hand. Dat leek mij allemaal ook wel wat.

En als iets je wel wat lijkt, dan moet je eens gaan kijken of het ook binnen jouw handbereik ligt. Het leek me ook mooi om te zeggen tegen mensen: ‘Kom je zaterdag mee een stukje varen op mijn boot?’ Na een kleine zoektocht op de gebruikelijke tweedehands websites, vond ik een gammel exemplaar dat dicht bij mij in de buurt te koop stond. Een gammel exemplaar ja, want ik was er al snel achter dat schitterende sloepen en prachtige jachtjes alleen voor de pensionado’s zijn weggelegd, met zogezegd bergen aan liggende gelden, een vakantiehuis in Frankrijk en een huis in Nederland met overwaarde. Voor mensen zoals ik zijn er de gammele exemplaren.

‘Hij drijft momenteel niet’, zei de man van de boot aan de telefoon, ‘als je ’m nu in het water legt, zinkt ’ie meteen.’ De droom van een boot dreef verder weg. Maar goed, ik zag mezelf nog steeds met een glas wijn over het water tuffen, dus ik maakte een afspraak voor een bezichtiging.


lovelike
user_00d5e94013ca6b60af486ac7c9ac63f64e6cadfb_avataruser_faf9d3eccccc284fb84a94c6278eaaaf2a29e036_avataruser_239995d5d1376ce3041800952dbe69b2ec35b97f_avatar

Likeability of7

Terroristenechtpaar

Foto van 'Ebru Umar'

25 JUN 2019

Ik zie ze in mijn achteruitkijkspiegel. Zij heeft een fronsrimpel die haar hele gezicht heeft overgenomen. Hij een ringbaard die als een stralenkrans zijn gezicht omsluit. Zij frommelt, frunnikt aan haar hoofddoek die eruitziet als een kaasdoek. (Kap met dat onschuldige hoofddoek’je’, Nederland. Het is een hoofddoek, een symbool van ongelijkwaardigheid en onderdrukking). Hij achter het stuur, afbuigend naar de parkeergarage van de Markthal.

Ze raken me. De vrouw heeft het gezicht waarmee je islamitische vrouwen van een zeker leeftijd (60+) kunt uittekenen. Boos. Grimmig. Hard. Vrouwen die hun hele leven lang niet vrij waren en dat compenseerden door thuis hun macht te doen gelden – niets vrouwelijks is deze mensen vreemd. Islamitische vrouwen onderdrukken hun soortgenoten misschien wel met een groter fanatisme dan mannen doen. Die wetenschap alleen al rechtvaardigt het weigeren van terug willende IS-vrouwen. Sympathie en medelijden steken tegelijkertijd hun kop op, onmiddellijk gevolgd door dankbaarheid voor mijn eigen afkomst en leven. Elke vrouw, ook de moslimvrouw, is sterker dan een man. Als je ervoor kiest jezelf en andere vrouwen te onderdrukken, faal je als mens. Haar getrek aan de hoofddoek maakt de vrouw niet sympathieker.

De man zit ernaast; ze praten niet. Ik categoriseer ze als een typisch terroristenechtpaar. En constateer dat ik dat doe. Ik schaam me niet voor mijn vooroordeel – ik weet dat het een vooroordeel is.


likelove
user_6f42bdb3a2b614b14202d5c20c1b69a78718b322_avataruser_339b49ca92af9af3522cb8d4c6d34652700152c9_avataruser_5c2d35699686a280ddb42d925594835805d5eff3_avatar

+15


Likeability of6

Op Urk

Foto van 'Lars van der Werf'

24 JUN 2019

‘Zullen we even naar Urk?’, zegt ze, terwijl ik de afslag aangekondigd op een bord voorbij zie schieten. We hebben ongeveer een half uur speling op de doorreis tussen twee optredens en dus slaan we af, want soms moet je gewoon ergens heengaan als je dat toevallig ineens kan. Een lange, rechte weg brengt ons langs een hoge dijk naar het kleine Urk.

Ik weet eigenlijk weinig van Urk. Ik ken alle clichés, dat wel. Dat het zogezegd een achtergestelde, zwaar christelijke gemeenschap is waar de jeugd hevig aan de drugs zit. Zoiets. Ik ken ook een heel klein beetje geschiedenis. Dat het een eiland was, voordat de massale inpoldering van de Zuiderzee daar een einde aan maakte. En dat het van oudsher een vroom vissersdorp is met enorm veel vissersboten.

Aan het haventje parkeren we de auto. Het IJsselmeer schittert in de zon en als we de auto uitstappen ruikt het meteen naar vis. Oude en nieuwe vissersboten liggen langs de kades. Vissermannen, nog half in werkkleding, draaien sjekkies tussen netten op het achterdek. De bankjes rondom de haven zijn bezet door oude mannen die duidelijk sterke verhalen vertellen. Ze kijken ons na alsof ze een tennisbal volgen tijdens een tenniswedstrijd.


lovelike
user_e2db55c561522df7c5479ce3d892af4d0e5424c1_avataruser_239995d5d1376ce3041800952dbe69b2ec35b97f_avataruser_faf9d3eccccc284fb84a94c6278eaaaf2a29e036_avatar

Likeability of7

'Onder de grens van het redelijke'

Foto van 'Ebru Umar'

18 JUN 2019

Minister van Binnenlandse Zaken Kajsa Ollongren vraagt zich af of de salarissen van politici en overheidsfunctionarissen niet omhoog moeten. De overheid zou ervoor moeten waken dat de beloning van haar medewerkers ‘onder de grens van het redelijke’ komt.

Een Tweede Kamerlid krijgt 120.000 euro schadeloosstelling.

Een staatssecretaris krijgt 155.000 euro.


likelovelol
user_e8092583a7221901a581b01b2391bd3b51864ef2_avataruser_9d139e5a9211d7e960aa47ead6a0a5638b56849d_avataruser_b5c4111ff93a4b44fa415bbc00d0f471491cabe6_avatar

+16


Likeability of6

Het komt wel goed

Foto van 'Lars van der Werf'

17 JUN 2019

Het komt wel goed. Voor hoe lang en hoe vaak kun je dat zeggen? Als je het te vaak zegt, dan is op een bepaald moment de waarde ervan verdwenen, er vanaf gesleten. Als je het nooit zegt, zal het ook nooit goed komen.

‘Het komt wel goed’, zeg ik tegen haar. We hebben ruzie. We weten allebei eigenlijk niet eens meer waarom. Of nouja, dat weten we misschien wel, maar we durven het niet uit te spreken. De beerput zou open moeten, maar we houden ’m allebei dicht. Het zal ook echt wel goed komen, want we houden nou eenmaal van elkaar, maar nu is het even niet goed. Dus we zeggen dat het wel goed komt, daar geloven we dan maar in.

Ik spreek er met een vriend over op een terras. ‘We hebben ruzie om niks’, zeg ik. ‘Maak het dan goed’, zegt hij terug. Alsof dat zo makkelijk gaat als dat je het zeggen kan. ‘Ik durf soms niet te zeggen dat ik haar vreselijk vind, dat ik haar niet kan uitstaan’, leg ik uit. ‘Dan is het duidelijk dat je om haar geeft’, zegt de vriend. Ik knik zonder echt te begrijpen wat hij zegt.


like
user_00d5e94013ca6b60af486ac7c9ac63f64e6cadfb_avataruser_239995d5d1376ce3041800952dbe69b2ec35b97f_avataruser_faf9d3eccccc284fb84a94c6278eaaaf2a29e036_avatar

Likeability of7

Meer of minder?

Foto van 'Ebru Umar'

11 JUN 2019

Willen we meer of minder IS-strijders – man, vrouw, kind – terug laten keren naar Nederland?

Willen we meer of minder uitgeprocedeerde asielzoekers onderdak bieden?

Willen we meer of minder ‘vluchtelingen’ opvangen?


likelove
user_e3d60270cc66ca0b82dc32f3fe4d8ac1d08f51f5_avataruser_0d342efef828cfe1e8c0d3c2d2c65479c250639a_avataruser_accc0e0fffe405f0e902e43444a1e081666207ad_avatar

+21


Toeristenbruid

Foto van 'Iris van Lunenburg'

7 JUN 2019

„Echt. Rot. Op.”

Als er iets is dat heftige reacties oproept, is het toerisme wel. The New York Times waarschuwt dat het aantal toeristen in Nederland tegen 2030 kan oplopen tot maximaal 42 miljoen. Afgelopen jaar kwamen er al acht miljoen naar Amsterdam. Dus dan helpt een wervende tweet van stadsdeel Centrum niet echt. „Trouw met een toerist voor één dag!”, klinkt het. „Na de ceremonie kan je samen wat leuks gaan doen. Zo kunnen toeristen een echte verbinding maken met Amsterdam en haar bewoners.”

Hmm.


Likeability of6

Home sweet home

Foto van 'Ebru Umar'

4 JUN 2019

Mijn buurvrouw weet niet dat ik verhuisd ben.

Niemand weet dat ik verhuisd ben.

Ik hou het ook geheim.


likelove
user_00d5e94013ca6b60af486ac7c9ac63f64e6cadfb_avataruser_40edc386c137dfed679f5187d40ba92bf816653f_avataruser_72674f9aa37b1ade0c8257363a2213addabd7350_avatar

+3


Afsluitdijk
Likeability of6

Afsluitdijk

Lars van der Werf.

Foto van 'Lars van der Werf'

3 JUN 2019

Op weg naar een bruiloft in Friesland reden we met 130 kilometer per uur over de Afsluitdijk. De zon schitterde tussen wat flarden wolken over het water. Hoge luchten, rechte lijnen. Een door mensen gemaakt aangezicht. Links de zee, rechts het meer. Cornelis Lely, de man die op de kaart van Nederland ergens in 1891 deze lijn dwars door het water tekende, moet een gekke man geweest zijn, want het is een vreemd ding, die Afsluitdijk. Het voelt heel onnatuurlijk aan. Verlost van de onvoorspelbaarheid van het water door een rechte lijn in zee. Geen onverwachte watersnoodrampen meer. Ik bewonder de mannen en vrouwen van die tijd om hun ‘fuck it, we gaan het gewoon doen’-mentaliteit. Het bijna heilige geloof in de complete maakbaarheid van de wereld. Kan ons die zee wat schelen, we zorgen gewoon zelf wel even dat we er geen last meer van hebben.

De dijk zelf nooit 'af' gezien

Lely heeft zelf nooit de voltooide dijk gezien. Hij stierf kort voor de voltooiing. Dat vind ik jammer voor die man. Ergens in het midden tussen Noord-Holland en Friesland staat wel een flink standbeeld van ‘m, dat uitkijkt over zijn dijk. Wapperende lange jas, blik op oneindig. Een figuur van on-Nederlandse statigheid. Het is meer de statigheid van een Amerikaanse president van vroeger.


like
user_5db446a102671e998f03d489f0d363ca8dce515f_avataruser_239995d5d1376ce3041800952dbe69b2ec35b97f_avataruser_faf9d3eccccc284fb84a94c6278eaaaf2a29e036_avatar

Likeability of7

Alleen in Nederland

Foto van 'Ebru Umar'

29 MEI 2019

Het is een vraag die binnenskamers – gewoon in de kroeg dus – gesteld wordt: hoe kan het dat Volkert van der G. nog leeft? De vraag die erop volgt is: hoe kan het dat die moordenaar van Pim Fortuyn als vrij man rondloopt, meedoet aan marathons en geen meldingsplicht heeft? Hoe bestaat het dat je een politieke moord kunt plegen en kunt doorgaan met je leven? Het antwoord moet haast wel zijn: alleen in Nederland.

Het ‘nieuws’ van deze week was dat Volkert niet is geëmigreerd. Emigratie was de reden dat hij van zijn meldplicht af mocht. Uiteraard werd er één Nederlander gevonden die geloofde dat hij zou emigreren: de rechter die hem van z’n meldplicht afhielp. Inmiddels blijkt dat hij geen concrete plannen tot emigratie heeft. Goh. Verrassend. Wat minder verrassend is, is dat Volkert opnieuw een beroep op zijn advocaat doet omdat zijn ‘goede naam’ wordt aangetast. Tegen Tweede Kamerleden Van Toorenburg en Ten Broeke heeft de moordenaar van Pim Fortuyn aangifte van smaad en laster gedaan. Zij stelden dat Van der G. misbruik maakt van zijn rechtstatelijke vrijheden en niet is geëmigreerd, wat toch wel een argument was om van de meldplicht af te komen.

Voor het eerst dat politici iets concluderen waar iedereen in Nederland – behalve dan die ene rechter – het mee eens zal zijn. Volkert is vrij. Pim is dood. Volkert is vrij. Pims nabestaanden hebben levenslang. Volkert is vrij. Nederland heeft levenslang.


likelove
user_accc0e0fffe405f0e902e43444a1e081666207ad_avataruser_4c3f21216dfdeeb6bc3ca83693d2268fe79741ab_avataruser_e0b8868886a4f9bdbdee267c05013c8e98e6753c_avatar

+12


Likeability of6

Wij, samen tegen de wereld

Foto van 'Lars van der Werf'

27 MEI 2019

Ik ken haar nu bijna een jaar en ik kan haar niet meer wegdenken van de aarde. De kosmos heeft bepaald dat we bij elkaar horen en we hebben het daar maar mee te doen. Een groots gevoel. Alsof het in de sterren staat en de zon op en onder gaat, omdat we vrienden zijn geworden.

Ik dacht dat ik nooit meer nieuwe vrienden zou gaan maken. Ik dacht dat het wereldje wel rond was. Hoe naïef van me, want het gebeurde toch.

Een nieuwe vriendschap is een intense aangelegenheid. Het is als verliefd worden. Ontzettend spannend. Aftasten, wantrouwen durven te vergeten, je openstellen en hopen op het beste.


like
user_72674f9aa37b1ade0c8257363a2213addabd7350_avataruser_faf9d3eccccc284fb84a94c6278eaaaf2a29e036_avataruser_239995d5d1376ce3041800952dbe69b2ec35b97f_avatar

Likeability of2

Ik vind deze verkiezingen niet leuk

Foto van 'Iris van Lunenburg'

24 MEI 2019

„Wat is er donderdag dan?”, vroeg hij. Hij had mijn verkiezingsselfie op Instagram gezien. Stuurde mij een DM - die ik wegens #nsfw niet zal herhalen. Djeeeezus. Ik weet niet waarom, maar dit was de druppel. Ik wist niet of ik moest huilen of lachen, dus zuchtte ik maar. Heel lang en heel diep.

De afgelopen tijd heb ik de edele taak op me genomen om het belang van stemmen tijdens de Europese verkiezingen te promoten. Fotoshoot hier, sexy selfie daar. Na elke Instagrampost slidede er standaard een zooitje mannen in mijn DM’s. Normaliter blokkeer ik die meteen, maar als, jawel, political influencer pakte ik het zorgvuldiger aan. Slalommend door de avances en toespelingen antwoordde ik keurig opgewekt dat het ja, wéér een verkiezing was en ja, de EU is een ver-van-je-bedshow, maar toe, ga toch maar stemmen. Tot begin deze week dus. Wat is er donderdag dan? Echt?!

Ik ben er klaar mee.


saddislike
user_72674f9aa37b1ade0c8257363a2213addabd7350_avataruser_48e35435a07dbfbeb5eef2280126bbaba92f7b39_avatar