Papieren vliegtuigjes

Foto van 'James Worthy'

James Worthy

1 APR 2016

“Ik ga even plassen,” zeg ik tegen mijn vrouw. Een paar tellen later maak ik een kommetje van mijn handen en met behulp van dit vleeskommetje gooi ik kraanwater in mijn gezicht. Ik moet wakker worden, of juist niet wakker worden, ik weet het niet meer. Op televisie hoor ik mensen zeggen dat ik niet bang moet zijn, dat ik niet bang mag zijn, maar de angst groeit als kool in het moestuintje binnenin mijn schedel. “Angst is precies wat ze willen. Dan winnen ze.” Maar ik ben niet bang voor ‘ze’, ik ben bang voor iedereen. Voor suïcidale vliegtuigpiloten, voor schietgrage politieagenten, voor nonchalante monstertruckbestuurders, voor terroristen, voor bioscoopschutters, voor lone wolves en voor massale hondsdolheid. Ik ben bang voor iedereen. Voor politici die naar de top vliegen op vliegende tapijten die ze van lijkzakken hebben gemaakt. Voor de kranten die alleen nog maar drukken wat hun abonnees willen lezen; leugens verpakt in de meest gunstige versie van hun waarheid. En ik ben bang voor mezelf, want het enige wat mijn angst in feite doet, is andere mensen bang maken. Het is een besmettelijke ziekte. Mentale hepatitis. Mijn vrees fluistert spookverhalen in de oren van iedereen die bij het vuur zit. En het vuur is overal.

“We moeten weg, schat,” zeg ik tegen mijn vrouw.

“Waarom?”

“Ik voel me niet veilig in deze bioscoopzaal. Het is te donker. Ik weet niet wie hier allemaal zitten. We zitten in een met wildvreemde mensen gevulde grabbelton.”

“Wil je de film niet afkijken?”

“Ik moet hier nu weg. En ik weet dat angst een slechte raadgever is. En dat mijn hoofd momenteel in een bankschroef van waanbeelden zit, maar angst is zo af en toe alles wat ik heb.”

Mijn vrouw en ik zitten op een bankje in het park. We kijken op haar telefoon naar foto’s van onze zoon. Ik zit ernaast, en kijk naar alles wat ik te verliezen heb. Misschien is dat het wel. Vroeger was ik nooit bang. Je kunt je fietssleutels welbeschouwd alleen verliezen als je een fiets hebt.

Ik ben voornamelijk bang voor dat zelfdestructieve in de mens. En iedereen is zo boos. We lijden allemaal aan morbide oboositas. Iedereen is namelijk vet boos. Maar we zijn enkel boos omdat we bang zijn. Omdat we erachter zijn gekomen dat wereldvrede niets meer dan een krekel is. We horen de krekel al eeuwenlang, maar we gaan de krekel nooit vinden. Daarom ben ik zo bang voor dat zelfdestructieve in de mens. Dat zelfvernietigende. Dat zaaddodende. We maken alles kapot, omdat alles al kapot was toen we het maakten. Het lijkt haast wel alsof we voorgeprogrammeerd zijn om onszelf kapot te maken.

De mensheid is een papierversnipperaar die van papier is gemaakt.


Log in om een reactie te plaatsen

Views

0

Likeability of 6

Tess Wester

Foto van 'Lars van der Werf'

Lars van der Werf

VANDAAG, 08:31

Er zijn tal van nepperds en nono’s waar we allemaal naar moeten kijken in deze tijden van media overvloed. De ene lamstraal met een gefabriceerd imago en een Instagramaccount volgt moeiteloos de ander op. En daarom is het Nederlands handbaldamesteam zo’n ongelofelijke verademing. Echte mensen. Gedreven sportvrouwen die alles opgeven voor dat mooie, pijlsnelle zaalspelletje met de plakkerige bal in die benauwde gymzaaltjes. Ik geniet enorm van ze.

As we speak, voor wie dat nog niet weet, spelen de dames voor de wereldtitel in Duitsland. Hoewel de druk vreselijk hoog is, verloopt het toernooi goed en zijn ze favorieten voor de hoofdprijs. En dat doet mij ontzettend veel deugd. Ik zet er dingen voor opzij om ze te zien beuken in die wedstrijden van ze. Ik word er enorm vrolijk van als ze winnen. Stikzenuwachtig als ze nog moeten. En ik leef met ze mee als het door weet ik veel wat even niet gaat met die ballen.

Waar kláág ik over

Foto van 'Iris van Lunenburg'

Iris van Lunenburg

8 DEC 2017

„Kijk eens uit! Are you blind?!”

Het is twaalf minuten fietsen van mijn appartement in Amsterdam Zuid naar Centraal Station. Volgens Google Maps. In het echt duurt het twee keer zo lang. Als ik geluk heb. De reden: toeristen. Zij verpesten meermaals mijn humeur op hun rode, gele of felgroene fietsen. En zo te zien ook op zwarte omafietsen. Fietsen als de locals. Fun! Maar na elke ergernis denk ik weer: ik moet me niet zo aanstellen, ik woon in Amsterdam, mijn fiets is nog niet gejat. Waar kláág ik over?

Vroeger was aanranding lekker brutaal

Foto van 'Elfie Tromp'

Elfie Tromp

7 DEC 2017

Het is 18 februari 1990 en cabaretduo Waardenberg en De Jong is te gast bij tv-coryfee Sonja Barend. Ze doen een sketchje, worden geïnterviewd en pakken aan het eind van de show Sonja op haar bek. Wilfried de Jong eerst (met tong) en Martin Waardenberg (schuchterder, op de wang) erachter aan. Het betekent hun definitieve doorbraak bij het grote publiek.

„Je zoende écht”, zegt Sonja wat verbouwereerd.

De bedorven nasmaak van gedogen

Foto van 'Elfie Tromp'

Elfie Tromp

5 DEC 2017

Stel je voor: je hebt een goedlopende hamburgertent. Vroeg, laat, het is altijd druk in je zaak. Je hebt vriendelijk personeel, een nette keuken. Je zorgt voor schone tafels en goede stoelen en altijd koele frisdrank om de dorst van de klanten mee weg te spoelen. Het probleem: je mag maar een halve kilo vlees in je keuken hebben, anders voldoet het niet aan de normen van de Keuringsdienst van Waarde. Iets met grotere bederfkans als het te lang in de koelkast ligt.

Als die halve kilo op is, moet je weer naar de groothandel. Maar je bent ook een ondernemer, die netjes belasting betaalt, die omzet en banen creëert. Om precies te zijn: negentig banen. Je bedient op topdagen vijfduizend klanten. En je wil de klant tevreden houden, want wachtende mensen zijn ontevreden mensen. Je besluit een kilo per keer in te slaan en dat netjes, luchtdicht te verpakken tot het verkocht wordt. En die hamburgers van je vliegen eruit. Je zorgt dat je anderhalf kilo, dan twee, vier, negentig, ja, oké, honderdzestig achter klaar hebt liggen. Hamburgers zijn nu eenmaal gewild. Je bent slechts een van de twee hamburgertenten met een vergunning in de wijde omtrek, dus je populariteit is te begrijpen. Lokale politie weet ervan, van je goedlopende hamburgertent, en ze gedogen het. Het OM is het daar ook mee eens. Jarenlang. Want wat geven hamburgereters nu voor overlast? Toch, de hele buurt ruikt nu naar hamburger, iedereen krijgt er trek van. En dan word je opgepakt.

Dit vraagt de Sint zich elk jaar af

Foto van 'Ebru Umar'

Ebru Umar

5 DEC 2017

Elk jaar weer vraagt Sint zich af
Of hij nou ook eens een keer met pensioen mag.
Niet dat de kinderen hem vervelen;
Nee, het zijn de volwassenen die hij wel kan kelen.
En als je naar het Nederlandse trackrecord van 2017 kijkt,
is er maar weinig dat hem nog verblijdt.

Hét event waren de verkiezingen in maart
De uitslag ervan kreeg een 208 dagen durende staart.
Vooraf was de verkiezingsstrijd een gelopen race:
Geert zou ’m winnen, Sint en Pieten maakten zich op voor dat feest.
Natuurlijk moesten de Turken de boel weer verpesten
Ze stuurden een vrouw met hoofddoek om Mark Ruttes fermheid te testen.
Aboutaleb stuurde haar weg;
Rutte werd beloond, Asscher had pech.

Likeability of 5

In andermans hoofd bestaan

Foto van 'Lars van der Werf'

Lars van der Werf

4 DEC 2017

Hoeveel gezichten en namen zou een mens kunnen onthouden? Ik ontmoet heel veel mensen. Meer mensen dan de gemiddelde mens. Dat komt omdat ik boekjes schrijf en mensen die graag gesigneerd willen hebben. Inmiddels heb ik in een jaar of drie zo’n negentig boekhandels door heel het land van binnen gezien. Boekhandels heb je, ben ik achter gekomen, overal. En mensen ook. Veel mensen met allemaal een uniek gezicht en een naam.

Het is niet perse zo dat ik de leukste mensen ook automatisch onthoud. Het is, heb ik gemerkt, behoorlijk willekeurig wie je onthoudt. Zo denk ik soms nog aan Annie in Leeuwarden, die paarse sokken aan had. En vandaag dacht ik zomaar ineens aan ene Bart die in Assen vroeg om een boekje te signeren voor zijn moeder. Allebei zeker meer dan een jaar geleden.

Een sprookje

Foto van 'Iris van Lunenburg'

Iris van Lunenburg

2 DEC 2017

“Ik ben geloof ik nog blijer voor jou dan voor henzelf ;)”, stuurde een vriend mij maandag. Logisch.

Maandag gebeurde waar ik al langer op hoopte: Prins Harry en de bloedmooie actrice en VN Vrouwen-ambassadeur Meghan Markle gaan trouwen. De twee hadden een blind date, vierden Meghan's 36ste verjaardag in Afrika, kampeerden onder de sterren en nu, achttien maanden later, zijn ze verloofd. In hun eerste, officiële interview vertellen ze - dolverliefd en superschattig- waar het aanzoek was (tijdens het roosteren van een kippetje) en hoe De Ring eruit ziet (een diamant uit Botswana en twee van prinses Diana). Prachtig! En ja, “hij ging op één knie”, zegt Meghan glunderend. Ahhh. Een sprookje wordt realiteit.