Papieren vliegtuigjes

1 april 2016 om 07:15 door James Worthy
Papieren vliegtuigjes

“Ik ga even plassen,” zeg ik tegen mijn vrouw. Een paar tellen later maak ik een kommetje van mijn handen en met behulp van dit vleeskommetje gooi ik kraanwater in mijn gezicht. Ik moet wakker worden, of juist niet wakker worden, ik weet het niet meer. Op televisie hoor ik mensen zeggen dat ik niet bang moet zijn, dat ik niet bang mag zijn, maar de angst groeit als kool in het moestuintje binnenin mijn schedel. “Angst is precies wat ze willen. Dan winnen ze.” Maar ik ben niet bang voor ‘ze’, ik ben bang voor iedereen. Voor suïcidale vliegtuigpiloten, voor schietgrage politieagenten, voor nonchalante monstertruckbestuurders, voor terroristen, voor bioscoopschutters, voor lone wolves en voor massale hondsdolheid. Ik ben bang voor iedereen. Voor politici die naar de top vliegen op vliegende tapijten die ze van lijkzakken hebben gemaakt. Voor de kranten die alleen nog maar drukken wat hun abonnees willen lezen; leugens verpakt in de meest gunstige versie van hun waarheid. En ik ben bang voor mezelf, want het enige wat mijn angst in feite doet, is andere mensen bang maken. Het is een besmettelijke ziekte. Mentale hepatitis. Mijn vrees fluistert spookverhalen in de oren van iedereen die bij het vuur zit. En het vuur is overal.

 

“We moeten weg, schat,” zeg ik tegen mijn vrouw.

“Waarom?”

“Ik voel me niet veilig in deze bioscoopzaal. Het is te donker. Ik weet niet wie hier allemaal zitten. We zitten in een met wildvreemde mensen gevulde grabbelton.”

“Wil je de film niet afkijken?”

“Ik moet hier nu weg. En ik weet dat angst een slechte raadgever is. En dat mijn hoofd momenteel in een bankschroef van waanbeelden zit, maar angst is zo af en toe alles wat ik heb.”

 

Mijn vrouw en ik zitten op een bankje in het park. We kijken op haar telefoon naar foto’s van onze zoon. Ik zit ernaast, en kijk naar alles wat ik te verliezen heb. Misschien is dat het wel. Vroeger was ik nooit bang. Je kunt je fietssleutels welbeschouwd alleen verliezen als je een fiets hebt.

Ik ben voornamelijk bang voor dat zelfdestructieve in de mens. En iedereen is zo boos. We lijden allemaal aan morbide oboositas. Iedereen is namelijk vet boos. Maar we zijn enkel boos omdat we bang zijn. Omdat we erachter zijn gekomen dat wereldvrede niets meer dan een krekel is. We horen de krekel al eeuwenlang, maar we gaan de krekel nooit vinden. Daarom ben ik zo bang voor dat zelfdestructieve in de mens. Dat zelfvernietigende. Dat zaaddodende. We maken alles kapot, omdat alles al kapot was toen we het maakten. Het lijkt haast wel alsof we voorgeprogrammeerd zijn om onszelf kapot te maken.

De mensheid is een papierversnipperaar die van papier is gemaakt.

Wil je op de hoogte blijven van de belangrijkste en leukste nieuwtjes?
Like ons dan even op Facebook. Dat is zo gepiept!