Islam: indoctrinatie, pedofilie en strafbaar

Foto van 'Ebru Umar'

Ebru Umar

19 JAN 2016

Ze zitten er vrijwel elke avond. Een groep van drie, vier mannen. In jurken. Met baarden. En mutsjes. In de verlichting zijn ze duidelijk te zien, ze steken af tegen het zwart van de nacht.

Ik zie ze vanuit mijn keuken. Elke avond weer – misselijk word ik ervan. Van de boodschap die ze uitstralen.

De mannen vergaderen in de islamitische school die aan mijn achtertuin grenst. Overdag zie ik de kinderen op het schoolplein. Redelijk normale jongetjes die herrie maken en voetballen. Na jaren van ballen over de schutting trappen, hebben ze inmiddels geleerd dat een bal niet vanzelf terugkomt én dat mevrouw Umar je terug over de schutting gebiedt als je het zelfs maar in je hoofd haalt een poging te doen erover heen te klimmen. Terúg! Zonder bal! Omlopen. Aanbellen. Excuses aanbieden. En vragen of je de bal terug mag: dát zijn de spelregels. Er zijn ook meisjes op het schoolplein. Negen van de tien dragen een hoofddoek; een enkeling voetbalt mee.

Vroeger, ooit, toen Theo van Gogh nog niet vermoord was en de islamisering zo’n vaart niet zou lopen volgens theedrinkende gutmenschen, werd lacherig gedaan over die hoofddoek. Het was ‘een eigen keuze’. Het moest ‘pas’ in de puberteit. Tegenwoordig praten we er niet over, de seksualisering van kinderen binnen de islam is de gelegaliseerde variant op pedofilie maar ach, geloof hé? Het kan allemaal. Een hele generatie kinderen wordt létterlijk in mijn achtertuin, van kinds af aan geïndoctrineerd over de vermeend onderdanige en seksueel afwijkende positie van de vrouw, van meisjes. Hoe kan het dat wij in Nederland bestuurders en politici hebben, die hier laconiek over doen? Hoe kan het dat wij in Nederland bestuurders en politici hebben, die instemmend kijken bij de indoctrinatie van kleine kinderen dat zij, dat hun geloof superieur is? Dat zij gescheiden van blanke blondharige kindjes die thuis Nederlands spreken kunnen opgroeien en gedoemd zijn tot een gebrekkig taalbeheersing en dientengevolge een non-carriere?

Afgelopen weekend zaten de mutsjes er niet maar was de ruimte in beslag genomen door hoofddoeken. Door islamitische vrouwen in vormeloze gewaden. Mijn hart brak. Dat die volwassen vrouwen zichzelf zo toetakelen, geen zelfrespect hebben en menen dat dit hoort, is tot daar aan toe. Maar dat dit soort figuren, samen met mannen in jurken voor de klas staan, jonge kinderen die informatie als een spons opzuigen, wijsmaken dat jongetjes van alles mogen en meisjes niets; dat zij superieur zijn aan die blanke kindertjes en dat het gebed tot Allah ze beter maakt, maakt me misselijk. Droevig. En depressief.

Ik maakte een foto van die vrouwen.

Ik zette die foto op Twitter.

Ik bleek een strafbare daad gepleegd te hebben.

Maar is de enige strafbare instantie hier niet de overheid, ónze overheid, die het toestaat dat jonge, in Nederland geboren en opgroeiende kinderen geïndoctrineerd mogen worden door mensen, die onze samenleving, onze manier van zijn verwerpen en verachten?


Log in om een reactie te plaatsen

Views

1

Code Oranje: Masters of LXRY

Foto van 'Ebru Umar'

Ebru Umar

GISTEREN

Het is een talent, ZZP’er zijn. Je hebt er een schizofrene persoonlijkheid voor nodig. Eenzaamheid is een gegeven, zelfredzaamheid een voorwaarde. Het is balanceren op de rand tussen introverte loony en outgoing enthousiasteling. Gevrijwaard van collega’s bij het koffiezetapparaat en de hel die bedrijfskantine heet, overgeleverd aan de drive om ’s ochtends zonder enige aansporing op te staan, onder de douche te stappen en iets leukers dan een trainingsbroek aan te doen.

Tenzij je er zelf op uitgaat, is er toch niemand die je ziet.

Likeability of 6

Tess Wester

Foto van 'Lars van der Werf'

Lars van der Werf

11 DEC 2017

Er zijn tal van nepperds en nono’s waar we allemaal naar moeten kijken in deze tijden van media overvloed. De ene lamstraal met een gefabriceerd imago en een Instagramaccount volgt moeiteloos de ander op. En daarom is het Nederlands handbaldamesteam zo’n ongelofelijke verademing. Echte mensen. Gedreven sportvrouwen die alles opgeven voor dat mooie, pijlsnelle zaalspelletje met de plakkerige bal in die benauwde gymzaaltjes. Ik geniet enorm van ze.

As we speak, voor wie dat nog niet weet, spelen de dames voor de wereldtitel in Duitsland. Hoewel de druk vreselijk hoog is, verloopt het toernooi goed en zijn ze favorieten voor de hoofdprijs. En dat doet mij ontzettend veel deugd. Ik zet er dingen voor opzij om ze te zien beuken in die wedstrijden van ze. Ik word er enorm vrolijk van als ze winnen. Stikzenuwachtig als ze nog moeten. En ik leef met ze mee als het door weet ik veel wat even niet gaat met die ballen.

Waar kláág ik over

Foto van 'Iris van Lunenburg'

Iris van Lunenburg

8 DEC 2017

„Kijk eens uit! Are you blind?!”

Het is twaalf minuten fietsen van mijn appartement in Amsterdam Zuid naar Centraal Station. Volgens Google Maps. In het echt duurt het twee keer zo lang. Als ik geluk heb. De reden: toeristen. Zij verpesten meermaals mijn humeur op hun rode, gele of felgroene fietsen. En zo te zien ook op zwarte omafietsen. Fietsen als de locals. Fun! Maar na elke ergernis denk ik weer: ik moet me niet zo aanstellen, ik woon in Amsterdam, mijn fiets is nog niet gejat. Waar kláág ik over?

Vroeger was aanranding lekker brutaal

Foto van 'Elfie Tromp'

Elfie Tromp

7 DEC 2017

Het is 18 februari 1990 en cabaretduo Waardenberg en De Jong is te gast bij tv-coryfee Sonja Barend. Ze doen een sketchje, worden geïnterviewd en pakken aan het eind van de show Sonja op haar bek. Wilfried de Jong eerst (met tong) en Martin Waardenberg (schuchterder, op de wang) erachter aan. Het betekent hun definitieve doorbraak bij het grote publiek.

„Je zoende écht”, zegt Sonja wat verbouwereerd.

De bedorven nasmaak van gedogen

Foto van 'Elfie Tromp'

Elfie Tromp

5 DEC 2017

Stel je voor: je hebt een goedlopende hamburgertent. Vroeg, laat, het is altijd druk in je zaak. Je hebt vriendelijk personeel, een nette keuken. Je zorgt voor schone tafels en goede stoelen en altijd koele frisdrank om de dorst van de klanten mee weg te spoelen. Het probleem: je mag maar een halve kilo vlees in je keuken hebben, anders voldoet het niet aan de normen van de Keuringsdienst van Waarde. Iets met grotere bederfkans als het te lang in de koelkast ligt.

Als die halve kilo op is, moet je weer naar de groothandel. Maar je bent ook een ondernemer, die netjes belasting betaalt, die omzet en banen creëert. Om precies te zijn: negentig banen. Je bedient op topdagen vijfduizend klanten. En je wil de klant tevreden houden, want wachtende mensen zijn ontevreden mensen. Je besluit een kilo per keer in te slaan en dat netjes, luchtdicht te verpakken tot het verkocht wordt. En die hamburgers van je vliegen eruit. Je zorgt dat je anderhalf kilo, dan twee, vier, negentig, ja, oké, honderdzestig achter klaar hebt liggen. Hamburgers zijn nu eenmaal gewild. Je bent slechts een van de twee hamburgertenten met een vergunning in de wijde omtrek, dus je populariteit is te begrijpen. Lokale politie weet ervan, van je goedlopende hamburgertent, en ze gedogen het. Het OM is het daar ook mee eens. Jarenlang. Want wat geven hamburgereters nu voor overlast? Toch, de hele buurt ruikt nu naar hamburger, iedereen krijgt er trek van. En dan word je opgepakt.

Dit vraagt de Sint zich elk jaar af

Foto van 'Ebru Umar'

Ebru Umar

5 DEC 2017

Elk jaar weer vraagt Sint zich af
Of hij nou ook eens een keer met pensioen mag.
Niet dat de kinderen hem vervelen;
Nee, het zijn de volwassenen die hij wel kan kelen.
En als je naar het Nederlandse trackrecord van 2017 kijkt,
is er maar weinig dat hem nog verblijdt.

Hét event waren de verkiezingen in maart
De uitslag ervan kreeg een 208 dagen durende staart.
Vooraf was de verkiezingsstrijd een gelopen race:
Geert zou ’m winnen, Sint en Pieten maakten zich op voor dat feest.
Natuurlijk moesten de Turken de boel weer verpesten
Ze stuurden een vrouw met hoofddoek om Mark Ruttes fermheid te testen.
Aboutaleb stuurde haar weg;
Rutte werd beloond, Asscher had pech.

Likeability of 5

In andermans hoofd bestaan

Foto van 'Lars van der Werf'

Lars van der Werf

4 DEC 2017

Hoeveel gezichten en namen zou een mens kunnen onthouden? Ik ontmoet heel veel mensen. Meer mensen dan de gemiddelde mens. Dat komt omdat ik boekjes schrijf en mensen die graag gesigneerd willen hebben. Inmiddels heb ik in een jaar of drie zo’n negentig boekhandels door heel het land van binnen gezien. Boekhandels heb je, ben ik achter gekomen, overal. En mensen ook. Veel mensen met allemaal een uniek gezicht en een naam.

Het is niet perse zo dat ik de leukste mensen ook automatisch onthoud. Het is, heb ik gemerkt, behoorlijk willekeurig wie je onthoudt. Zo denk ik soms nog aan Annie in Leeuwarden, die paarse sokken aan had. En vandaag dacht ik zomaar ineens aan ene Bart die in Assen vroeg om een boekje te signeren voor zijn moeder. Allebei zeker meer dan een jaar geleden.