Eerste Hulp Bij Ongelukkigen

25 januari 2016 om 07:57 door Hadjar Benmiloud
Eerste Hulp Bij Ongelukkigen

Vanavond is het depressiegala: een feestelijke gil om aandacht voor een superongezellig probleem in Theater Amsterdam. Er zijn hapjes en bekende mensen. Of er ook veel depressieve mensen komen dansen maakt niet uit. De kans dat jijzelf depressief raakt is 5 tot 10 % maar de kans dat je een depressieve kent precies 100.

Ellende van ons allemaal, die juist ontstaat uit totale eenzaamheid en afwezigheid van gevoelens. Het is onvergelijkbaar met heel verdrietig zijn, zoals veel mensen denken. Dat is het grootste probleem: vraag iemand met een depressie wat het meeste pijn doet, als 'ie het al durft te zeggen blijkt de hel vooral te bestaan uit andere mensen. Wij dus. Bij depressieve mensen blijven we liever uit de buurt. Vind je het gek: voor je het weet ben je zelf depressief. Maar terwijl we een collectief probleem verstoppen in individuele hoekjes moet worden puilt de samenleving uit van massa-schade. Een half miljoen mensen die zoveel voelen dat ze niet meer weten wat wat ze voelen of helemaal niets meer kunnen voelen en zichzelf en soms anderen kapot maken. Maar dan kom jij aan: "maak je geen zorgen, het zit allemaal tussen je oren." Twee leugens onder een goedbedoeld maar onwetend dekentje van gemakzuchtige liefde.

Wie depressief is maakt zich terecht zorgen, en is zelf sowieso niet het enige probleem. Waarschijnlijk iets met ouders -maar de oorzaken identificeren komt later wel, want erkennen is de eerste stap op weg naar de oplossing. Maar tip: als je iemand omlaag wilt schoppen, moet je vooral het probleem ontkennen. Niet dat ik jou wil deprimeren. Het is moeilijk om te weten wat je moet doen, zelfs in de gemiddelde met emoporno volgepakte glossy staat hooguit wat te doen tegen "depressief haar." Maar depressief zijn zelf is moeilijker, dus we moeten niet kinderachtig doen. Zeg ook niet dat iemand je "altijd kan bellen." Bel gewoon, en als iemand niet opneemt, bel je weer. Niet met "we maken ons zorgen om je." Of: "we herkennen je niet meer."

In plaats van te hameren op de groeiende kloof tussen depressie-eiland en de wereld, benadruk liever wat die persoon wel "zichzelf" maakt. In het allerergste geval: creatief gebruik van vrije vloerruimte in een verwaarloosd huis. Vraag niet "hoe voel je je" aan iemand die al vier nachten en vijf pakjes sigaretten probeert te zoeken naar gevoelens die al jaren nauwelijks meer te benoemen zijn. Vraag liever: "hoe zou je je willen voelen?" En ga iets doen wat daarbij hoort. En baal vervolgens samen, dat het geen enkel effect heeft. Dàt is ook een prima gevoel. Zeg nooit: "wil je erover praten? Wat zit je dwars" omdat je ook nooit vraagt: "wil je lachen? Vertel maar een grap." Maar praat, als je iets te zeggen hebt. Maar doe het nooit omdat je hem of haar ziet als een probleem, dat zo snel mogelijk moet verdwijnen. Dan heb je zelf misschien iets... Laten we erover praten, bedoel ik.

Wil je op de hoogte blijven van de belangrijkste en leukste nieuwtjes?
Like ons dan even op Facebook. Dat is zo gepiept!