Iris van Lunenburg
Iris van Lunenburg Columnisten 23 aug 2017 / 06:25 uur

Wij zijn van na de oorlog

„Zullen we hier zitten?” Ik sta met een vriendin op het terras. We kijken elkaar aan. Hmm. „Hier dan?” Ik wijs naar de stoelen om de hoek. Het is krap, typisch Amsterdams. Voetgangers moeten er nog langs kunnen, maar er staan paaltjes om de stoep van de weg te scheiden. „Prima!”

Amsterdam lijkt soms louter bevolkt door jonge, mooie, geslaagde mensen, die maximaal van het leven genieten. Ja, filterbubbel. Superslecht. Maar vandaag, in de namiddag in de zon, vind ik dat stiekem niet zo erg. We hebben het over de totaal verstoorde balans tussen werken en je privéleven (ze is associate bij een groot, internationaal advocatenkantoor), de laatste matches op InnerCircle en over de toekomst.

„Ik vind het toch een beetje eng”, zegt mijn vriendin ineens. Ik denk dat ze het nog over kinderen krijgen heeft, dus zeg, spottend, dat je er uiteindelijk zóveel voor terug krijgt. „Nee, de tijd waarin we leven, bedoel ik.” We kijken elkaar aan. Gaan we dit gesprek echt voeren? Meer nog: geven we toe aan de angst? Het denken is toch anders dan het hardop uitspreken. Dan wordt het echt. En dát, zo lezen we na elke aanslag, is het ergste. We moeten dansen, drinken, „joie de vivre!” klonk het de volgende dag al in Parijs.

„Ik ben toch maar niet naar het Prinsengrachtconcert gegaan”, zegt ze, een beetje beschaamd. „Ik niet naar de gaypride”, geef ik schoorvoetend toe. Nu had ik ’s ochtends een draaidag, maar, inderdaad, met zoveel mensen zo dicht op elkaar… Milkshake? Overgeslagen. Naar de Zara bij de Dam? Alleen als het moet. Ik denk aan de orgelman in de Amsterdamse Kalverstraat, die betonblokken wil na Barcelona. Hij is bang, zo las ik gisteren in de krant. Heel bang. „De orgelman!”, roep ik uit. „Als die al met gevaar voor eigen leven ’Tulpen uit Amsterdam’ bij elkaar staat te rinkelen..?!” We lachen hard, dat lucht op, maar toch…

„Moeten we gasmaskers en blikvoedsel inslaan? Hoe echt is dit? Ik ben hier gewoon aan het koken en online shoppen alsof ik niet op het punt sta om dood te gaan”, tweette supermodel Chrissy Teigen naar aanleiding van de nazi’s in Charlottesville. Het zou zo over het terrorisme in Europa kunnen gaan. Hoe kan het dat in buurlanden aan de lopende band aanslagen plaatsvinden en wij gewoon vrolijk wijndrinkend op het terras zitten alsof er niets aan de hand is?

We zijn in gedachten verzonken. „Het is onzichtbaar gevaar. Je weet niet waar het vandaan komt, waar je op moet letten.” En inderdaad, de verdachten van de aanslag in Barcelona en Cambrils zijn 17, 18 jaar. Kinderen nog. „We zijn van de generatie die nog nooit oorlog heeft meegemaakt. Dat maakt het zo vreemd.” Ik denk aan mijn oma, die de Eerste én de Tweede Wereldoorlog moest doorstaan. Ja, dat is het. Wij zijn van na de oorlog. En laten we dat alsjeblieft zo houden.

Foutje gezien? Mail ons. Wij zijn je dankbaar.

Reageer op artikel:
Wij zijn van na de oorlog
Sluiten