Lars van der Werf
Lars van der Werf Columnisten 31 jul 2017 / 06:30 uur

Navelpluistijdperk

Vroeger toen ik klein was had mijn vader vaak een pluisje in z’n navel. Nu heb ik dat ook. Het navelpluistijdperk is kennelijk aangebroken. Ik weet niet of dat betekent dat ik vader moet worden of dat het betekent dat ik oud word. In elk geval haal ik nu elke dag een pluisje uit m’n navel.

Ik ben 29 jaar oud. Om mij heen krijgen vrienden en kennissen van dezelfde leeftijd baby’s, kopen huizen in nieuwbouwwijken en ze gaan niet meer naar het café op een willekeurige doordeweekse avond. Ik heb een heel ander leven. Vrijgezel scharrel ik maar raak. Ik heb geen koophuis in een nieuwbouwwijk, want ik huur een piepend en krakend huis middenin de stad. En ik ga best regelmatig naar een café, gezien ik niet vroeg op hoef voor een hypotheekbaan of een huilend kind.

Sommige van die vrienden en kennissen van me kijken vanuit hun nieuwbouwhuis met jaloezie naar mij. Ze zien me doen waar ze ook nog wel zin in zouden hebben. Maar veel meer vragen zich hardop af wanneer ik nu eens bij één vrouw blijf, een huis koop in een nieuwbouwwijk en het café aan de vrijbuiters laat. Dat hoort namelijk bij mijn leeftijd. Als je 29 bent hoor je dat allemaal te gaan doen, vinden ze.

Ik vind het prachtig, die vrienden van me met gezinnen en hypotheken. Echt waar. Ik kan er van genieten. Ze doen iets moois. Maar ik ben niet jaloers op ze of zeg dat ze zoals ik moeten doen. Ik ben wie ik ben en zij zijn wie zij zijn. En dat is prima zo.

Dus nu heb ik, net als mijn vader vroeger, pluis in m’n navel. Ik word ouder. Maar ik word graag ouder zoals ik dat wil. Op mijn eigen manier. Misschien dat daar in de toekomst, als het er tijd voor is, ook wel een vrouw en kinderen, nieuwbouwhuis en elke avond op de bank bij hoort. Maar dat is niet mijn ‘nu’ op dit moment. Ik doe het anders. Met navelpluis en al. Lekker toch?

Foutje gezien? Mail ons. Wij zijn je dankbaar.

Reageer op artikel:
Navelpluistijdperk
Sluiten