James Worthy
James Worthy Columnisten 9 jun 2017 / 09:04 uur

Viezerik

Afgelopen dinsdagavond zag ik de best uitgevoerde knipoog allertijden. Douwe Bob Posthuma keek in de camera en deed iets wat miljarden mannen op deze wereld al sinds hun geboorte proberen te doen: hij knipoogde zonder op een complete viezerik te lijken. Als ik knipoog, lijk ik op een bewoner van een tbs-kliniek, die op de wekelijkse playbackavond een liedje van Enrique Iglesias playbackt. Mijn knipoog is eerder zorgwekkend dan zwoel. En als mijn vader knipoogt, lijkt hij op iemand die beste vrienden zou kunnen worden met een aubergine.

Tien jaar geleden ging ik, een doorsnee man die gewoon een keer de perfecte knipoog wilde knipogen, op zoek naar de oorsprong van de knipoog en uiteindelijk belandde ik in het Italiaanse dorpje Casabona. Hier kwam ik de vierentachtigjarige Pierluigi tegen. Pierluigi beweerde dat hij de zoon van de bedenker van de knipoog was. Ik geloofde hem niet, totdat hij naar me knipoogde. Zijn knipoog bracht mij precies naar de plek en de tijd waar en wanneer ik altijd al had willen zijn. Op de set van Baywatch. In het jaar 1992. Wat volgde was een acht weken tellende knipoogtraining. De training was meedogenloos en na een paar dagen wist ik echt niet meer wat ik moest doen, maar dat had ook te maken met het feit dat Pierluigi drie dagen na onze kennismaking stierf.

Je leest steeds vaker over bucketlists, lijsten waarop de dingen staan die je nog wilt doen voordat je het tijdelijke voor het eeuwige verwisselt. De bucketlist van een man bestaat vrijwel altijd uit twee dingen. Vrijen met een zeemeermin en de perfecte knipoog knipogen. Als je het heel sec bekijkt, zijn dat de twee grootste dromen van een man. Douwe Bob is dus gewoon al op de helft.

De knipoog van de zanger was volmaakt. Alles klopte. Zijn glimlachje lag precies op de grens tussen innemend en arrogant. En het oneven aantal wimpers rondom zijn linkeroog zorgde voor een bepaalde speelsheid die veel mannen missen als ze knipogen. Maar het belangrijkste element van Douwe Bob zijn fenomenale knipoog was dat het ons geruststelde. Zijn ene oog ging dicht en wij zagen dat het goed was. De buit was binnen.

Ook mijn vrouw was bijzonder onder de indruk van de knipoog. Douwe Bob liet haar giechelen en nadat ze klaar was met giechelen, vroeg ze aan mij waarom ik nooit zo naar haar knipoogde. Dus knipoogde ik naar haar. Wat volgde was een fluitconcert in de vorm van twee middelvingers.

“Ik doe echt mijn best hoor.”

“Niet.”

“Weet je wel hoe moeilijk dit is? 1 milliseconde te kort en ik lijk op iemand die opgewonden raakt als hij aan de fietstassen van wildvreemde vrouwen ruikt en als ik 1 milliseconde te lang knipoog, liggen er naar alle waarschijnlijkheid wat lijken in de tuin begraven.”

“Waarom kan Douwe Bob het wel dan?”

“Douwe Bob is de Zoon van God. Daarom. Douwe Bob is de Zoon van God.”

Foutje gezien? Mail ons. Wij zijn je dankbaar.

Reageer op artikel:
Viezerik
Sluiten