James Worthy
James Worthy Columnisten 9 jun 2017 / 09:04 uur

Onbevlekt

Mijn zoon en ik rollen stapvoets door de autowasstraat. Dit is zijn eerste keer, dientengevolge drukt hij zijn lievelingsteddybeer plat tegen zijn borst. Ik kan zijn hart zien kloppen in het zachtste gedeelte van zijn nek. Hij begrijpt er niets van, misschien dat dit ritje door de autowasstraat hem aan zijn eigen geboorte doet denken. De donkerte, het water en al die krachten. Wat staat er buiten op hem te wachten? Twee nieuwe ouders?

“Vind je het spannend?” vraag ik. Hij kijkt naar de reusachtige borstels die de buitenkant van de auto een verre van liefdevolle massage aan het geven zijn. En voor heel even worden we opgeslokt door de borstels. Het is vredig in het land tussen de reusachtige borstels, alsof God een cheerleader is en wij in haar meerkleurige pompons mogen wonen.

De ogen van mijn zoon worden groter en groter, zijn kinderlijke verwondering lijkt voor een sneeuwbaleffect in zijn oogkassen te hebben gezorgd. Met ogen als planeten kijkt hij naar een harde waterstraal die vogelpoep van de rechterbuitenspiegel af poogt te kletteren, maar tot groot genoegen van mijn eerstgeborene zegeviert de vogelpoep.

Ik weet nog goed dat mijn vader en ik iedere maand naar de autowasstraat naast het Olympisch Stadion gingen. En voordat we de wasstraat binnenreden, parkeerde mijn vader de auto in de buurt van de stofzuigers en dan gingen we de auto stofzuigen. Met alle deuren wagenwijd open en met een bandje van Joe Jackson of Prince in de cassettespeler. En pas als we van de matten konden eten, reed mijn vader de wasstraat in.

Ik vond het altijd fijn in de wasstraat, misschien wel te fijn. En ik vind het er nog steeds heel erg fijn. In de wasstraat is nooit oorlog. Er is sowieso nog nooit iemand overleden in een autowasstraat. Ja, misschien in Amerika, maar dat telt niet. In de wasstraat ben je gewoon een ogenblik lang niet meer op deze wereld. Een bezoekje aan de autowasstraat voelt als een ruimtereis in een spaceshuttle van zeepsop.

Daar komen de borstels weer aan. Kijk ze toch eens gaan. Ze poetsen de tand des tijds. Daar komen de borstels weer aan.

Foutje gezien? Mail ons. Wij zijn je dankbaar.

Reageer op artikel:
Onbevlekt
Sluiten