James Worthy
James Worthy Columnisten 9 jun 2017 / 09:04 uur

Cobus

Er ligt een stervende kat op ons terras. De kat is niet van ons, maar ik moet iets doen. Mijn eerste kat, Fleurtje, stierf ooit op het balkon van mijn ouderlijk huis. Ze lag tussen een groene gieter en de Pepsi asbak van mijn vader in. Een harige ruïne. Fleurtje was al hard toen we haar vonden. Alles wat gisteren nog zacht was, was nu hard. Een lichaam van kattenbaksteen. De overblijfselen van een huisdier op een rommelig balkon.

Mijn tweede kat, Cobus, vond ik onder mijn bed. Daarom ben ik zo dol op katten. Ze maken geen toneelstuk van de dood. Katten zoeken niet naar poëzie in de vergankelijkheid. Ze blazen hun laatste adem niet op. Een kat kruipt gewoon onder een bed of achter een kachel en sterft. Alsof ze al veel vaker zijn gestorven en misschien is dat ook wel zo. Men zegt weleens dat katten negen levens hebben en hiermee bedoelen ze dat het overlevingsinstinct van een kat ongeëvenaard is, maar ik denk eerder dat een kat gewoon negen levens heeft en dus ook negen keer sterft.

Maar Cobus lag dus onder mijn bed en precies op dat ene plekje waar ik niet bij kon komen. Mijn buurman en ik hebben toen mijn bed op moeten tillen. Zo had Cobus het gewild.

De stervende kat op ons terras piept en kirt als een oude faxmachine. Het is een mooie kat. Ik zeg tegen hem dat ik hem mooi vind. Ik weet dat ik hem met rust moet laten, hem vredig en alleen moet laten sterven, maar ik weet dat hij mij kan horen. Dat wat Cesar Millan met honden heeft, heb ik al mijn hele leven met katten. Nee, eigenlijk heb ik het met alle dieren, behalve met mensen. Ik weet nog dat mijn vrouw en ik op Texel waren en we een bezoekje aan Ecomare brachten. Ik bleef bij ieder bassin staan om een praatje te maken. “Alles goed, meneer de bruinvis?” vroeg ik dan en vervolgens hoorde ik mijn vrouw mopperen en giechelen tegelijk.

De buik van de stervende kat gaat steeds rustiger op en neer. Zijn buik is een golfslagbad, maar de machine die de golven maakt is stuk. Ik zeg voor de laatste keer tegen hem dat hij mooi is. Dan stopt hij met ademen. De stervende kat is gestorven. En het is goed zo, want niets rust zo zacht als een kat. Zo wil ik ook gaan. Zachtjes. Heel zachtjes, als de voetkussentjes onder zijn kattenpoten.

Foutje gezien? Mail ons. Wij zijn je dankbaar.

Reageer op artikel:
Cobus
Sluiten