James Worthy
James Worthy Columnisten 9 jun 2017 / 08:38 uur

A tree never grown

In het jaar 2000 kocht ik de EP van Hip Hop for Respect en dan voornamelijk voor het nummer A Tree Never Grown. Op de EP rapten 41 rappers voor de door de politie afgeslachte Amadou Diallo. Vier agenten in burger hadden 41 maal op de ongewapende Diallo geschoten toen hij zijn portemonnee wilde pakken. 19 kogels verdwenen in zijn lichaam. 41 kogels, 41 rappers, ik vond het een ongelofelijk krachtig protest. Maar niet alleen de rappers waren boos en vonden dat er iets moest veranderen in Amerika, nee, ook Bruce Springsteen schreef een nummer voor de 23-jarige Amadou.

41 shots, Lena gets her son ready for school
She says, “On these streets, Charles
You’ve got to understand the rules
If an officer stops you, promise me you’ll always be polite
And that you’ll never ever run away
Promise Mama you’ll keep your hands in sight.”

We leven inmiddels in het jaar 2016 en er is helemaal niets veranderd. In Amerika, het land van de onbegrensde mogelijkheden en de onmetelijke vrijheid, worden onschuldige mannen geëxecuteerd door een beroepsgroep die juist als geen ander naar gelijkheid zou moeten streven. En ze zouden dit streven met hun leven moeten bewaken, maar het zwaailicht is een zoeklicht geworden en de sirene een jachthoorn. Donkere mannen worden opgejaagd en afgeschoten. Honderden per jaar. Ze zoeken naar de American Dream, maar vinden de eeuwige slaap.

De afgelopen dagen was het weer twee keer raak. Iedereen heeft de filmpjes gezien. Een man op de grond die werd afgeschoten als een aangereden hert. Maar een aangereden hert schiet je dood uit mededogen, deze man werd afgeschoten uit haat. Door een handhaver van de wet. Door iemand die de rust zou moeten bewaren, maar de Amerikaanse politie bewaart de rust in een overvolle wapenkast. De politie, de reddingsboei van de samenleving, lijkt een torpedo te zijn geworden.

In Nederland heerst momenteel een soort racismemoeheid. Er wordt gegaapt en lacherig gedaan als iemand over ongelijkheid begint. Er heerst een enorme achterdocht en het bagatelliseren van andermans pijn en verdriet is een populaire volkshobby geworden. “Jij hebt pijn? Nou, ik heb ook weleens een splinter.”

Maar ondertussen is racisme geen ideologie meer, maar een soort natuurramp. Van natuurrampen schrikken we. Er worden girorekeningen geopend en muzikanten nemen een nummer op. Maar we weten dat er binnenkort weer een natuurramp komt. Zo is de aarde nou eenmaal. Natuurrampen zijn onvermijdelijk en het lijkt erop alsof veel mensen van mening zijn dat racisme ook steeds onvermijdelijker aan het worden is. Dat het gewoon zo is. Er is niets aan te doen, dus laten we het maar zo. Het is een nieuw soort onbewogenheid. “De kat heeft een staart en de mens is racistisch.” Onrecht maakt niet meer boos, maar verschrikkelijk onverschillig.

Foutje gezien? Mail ons. Wij zijn je dankbaar.

Reageer op artikel:
A tree never grown
Sluiten