James Worthy
James Worthy Columnisten 11 mrt 2016 / 08:18 uur

De achterbuurt leest voor

Op het hoesje van de cd zat een zwart-witte sticker. De sticker had als enige doel om mijn ouders te waarschuwen voor de expliciete teksten op het album, maar ik plakte er gewoon een andere sticker overheen. Opgewonden liep ik naar het mini hifisetje dat op het hoogglanzende nachtkastje naast mijn bed stond. En wat ik hoorde toen ik op play drukte, heeft mijn leven zo verrijkt dat ik nog steeds kippenvel krijg als ik aan dat moment terugdenk.

Een rommelige jongenskamer in Amsterdam-Zuid. Vier muren vol punaises die ooit voetbalposters omhooghielden, maar al een tijdje zonder werk zitten. In de hoek zien we een kinderachtig dekbedovertrek over de hoeken van een volwassen bed hangen. Ik sta in het midden van de kamer en heb last van een aan mijn puberteit gerelateerde jetlag, maar dan hoor ik de zin: “Beware, four figures appear through the fog.”

Het is de eerste zin op het 6 Feet Deep album van de Amerikaanse hardcore-rapgroep de Gravediggaz. Die stemmen, als een TomTom brachten ze mij naar huis. Het was mijn eerste ontmoeting met hiphopmuziek. Mijn nieuwe thuis.

Inmiddels ben ik een man van vijfendertig en als ik over mijn liefde voor hiphop praat, hoor ik de mensen dikwijls giechelen. Je ziet het ook op televisie. Als men over hiphopmuziek praat, praat men minachtend over de kunstvorm, alsof ze het over vingervervende daklozen hebben. “Wat die rappers doen, is best knap natuurlijk, maar het is geen Springsteen of Dylan. Het is geen echte muziek, het is gewoon een soort uit de hand gelopen hobbyrecalcitrantie.”

Big Daddy Kane is mijn Bruce Springsteen, Kool G Rap is mijn Bob Dylan en de mannen van The Wu-Tang Clan zijn mijn Beatles. En ik meen dit. Naar hiphop luisteren is geen fase, het is geen hype die weer overvliegt, nee, hiphop is grote-mensen-muziek. Het zit niet in de ballenbak, hoe hard bepaalde mensen het ook in de richting van de ballenbak willen duwen. Nas is niet minder dan Charles Aznavour en Tupac is niet minder dan Frank Sinatra. Niet alleen blanke grijsaards kunnen een prachtig of schrijnend verhaal vertellen.

Hiphop bestaat uit verhalenvertellers. De zinnen zitten vol met een soort besmettelijke bravoure, maar in alle grootspraak zit kwetsbaarheid verstopt. Het zijn de smartlappen van de straat. Hiphop is blufpoëzie. Het is openlijk dichten. De achterbuurt leest voor. Hiphop is de grootste en belangrijkste muziekstroming van het moment. Het lelijke eendje is de baas van de vijver geworden. Accepteer het, respecteer het en luister er onbevooroordeeld naar, want als je echt naar hiphopmuziek luistert, zit je op de passagiersstoel van het leven.

Foutje gezien? Mail ons. Wij zijn je dankbaar.

Reageer op artikel:
De achterbuurt leest voor
Sluiten