James Worthy
James Worthy Columnisten 5 feb 2016 / 09:09 uur

Een stille tocht

Ik zit in de trein naar Drenthe. Het is stil in de stiltecoupé. Te stil. Ik prik zachtjes met een nagel in mijn neustussenschot en wacht op de onvermijdelijke nies en op het geïrriteerde gezucht van mijn medepassagiers. De geïrriteerdste zucht komt uiteindelijk van een vrouw met een sudokuboekje. Ze draait zich om, ze kijkt mij aan, ze tilt haar leesbril voor drie tellen van haar neus, ze zucht nog een keer en dan legt ze de bril weer op haar neus. Deze vrouw is buitengewoon teleurgesteld. Ik sta op en loop naar haar toe. De vrouw is oud, maar nog niet bejaard. Wanneer is een vrouw oud?, hoor ik je denken. Een vrouw is oud als ze haar vaginazeep niet meer verstopt, maar deze gewoon rustig op het plankje in de douche laat staan.

“Sorry”,zeg ik.

Ze wijst naar een sticker op het raam. Op de sticker staat een persoon die aan het topje van zijn of haar wijsvinger ruikt.

“Jongeman, dit is een stiltecoupé.”

Ik loop terug naar mijn stoel waar een tekst op staat geschreven. Sanne eet poep. Het staat er in koeienletters.Sanne eet poep. Ik ken Sanne niet, maar ik vind het helemaal niet erg dat ze poep eet. Liever een poepeter dan een poepprater.

Ik kijk uit het raam en denk aan het hunebed van Eexterhalte. Daar ga ik naartoe. Ik ben dol op hunebedden. Grotendeels omdat ik ze niet begrijp en de dingen die ik niet begrijp, maken mij vaak het gelukkigst. Hunebedden dus. Hoe gingen die gesprekken vroeger?

“Je vrouw is dood.”

“Jeetje.”

“Wat nu?”

“Laten we haar gaan begraven onder dertig gigantische zwerfstenen.”

“Waarom?”

“Voor als ze weer tot leven komt of zo?”

“Goed idee.”

En dan breekt de hel los. De sudokuvrouw spot een verdachte tas in het gangpad. Het is een lila rugtas en aan één van de ritsen hangt een paardensleutelhanger. De Islamitische Staat is hier.

“Heb jij verstand van bommen?” vraagt de vrouw.

“Nee, maar ik heb wel verstand van tassen en volgens mij is dat een meisjestas.”

“Dat willen ze je laten geloven ja.”

“Wel goed dat we praten trouwens. Ik haat stiltecoupés. Wanneer en waarom zijn we in hemelsnaam sociaal gestoord gedrag gaan belonen?”

“Hier hebben we niets aan, jongeman. Wat moeten we doen?”

“Misschien kunnen we dertig gigantische zwerfstenen op die tas leggen?”

Een mokkakleurig meisje met vlechtjes stapt door de glazen klapdeur en pakt de lila tas. De vrouw gaat weer rustig zitten. Een conducteur struikelt over een gratis krantje. Buiten regent het.

Het treinleven is verrukkelijk.

Foutje gezien? Mail ons. Wij zijn je dankbaar.

Reageer op artikel:
Een stille tocht
Sluiten