James Worthy
James Worthy Columnisten 12 feb 2016 / 08:28 uur

De zoon van Ronald McDonald

“Ik had net ruzie met mijn kapper, maar het liep uiteindelijk met een scissor af,” zei ik woensdagmiddag tegen mijn vrouw. Ze lachte niet. Ik wel. Ze vond het de slechtste grap ooit, maar gelukkig werd ik, diezelfde avond nog, door onze minister-president gered. Daar stond hij dan. Onze Mark. Op het Correspondents’ Dinner. Een ideetje van Twan Huys. Overgewaaid uit Amerika. Nee, niets waait over uit Amerika, Twan Huys zuigt alles over uit Amerika. Twan staat iedere dag vier uur lang op het strand van Hoek van Holland heel hard in te ademen door zijn mond. Die Twan is echt dol op Amerika. Twan is zo dol op Amerika dat hij steevast een erectie krijgt als hij langs een McDonald’s loopt. En dan rent hij de fastfoodzaak binnen, het volkslied van Amerika neuriënd, en dan komt hij klaar in een honderd-dollarbiljet.

Hoe Rutte daar stond als een pratend scheetkussen met het kapsel van een gepensioneerde tennisleraar. Ik ben dol op humor, echt, en ik moest ook zeker een paar keer lachen, maar een leider die een charmeoffensief nodig heeft, is geen leider. Een leider hoeft helemaal niet charmant te zijn. Hou mijn handje niet vast, maar maak de weg vrij en wijs ons de weg. Maak dit land voor altijd beter, maak het niet leuker voor een uurtje. Met je grapjes. “God, wat was die Rutte sympathiek zeg. En wat een goede timing had die man.” Serieus? Een slechte brandweerman wordt geen betere brandweerman als blijkt dat deze brandweerman heel lekker kan koken. Reken iemand gewoon af op zijn werk.

Tijdens het Correspondents’ Dinner leek Rutte op een hartchirurg die een mop probeerde te vertellen na een hopeloos mislukte openhartoperatie.

“Ken je die mop over die vogel die…”

“Gast, Mevrouw Jakobsen is zojuist door ons toedoen overleden.”

“En dat is heel erg. Echt. Ik ben misschien geen goede hartchirurg, maar sympathiek ben ik wel.”

“Dat zeker.”

“Er loopt dus een vogel over straat met een tas vol aubergines…”

En het is natuurlijk heel erg dat een hartchirurg op zo’n moment een mop wil vertellen, maar wat misschien nog wel veel erger is, is dat het naar alle waarschijnlijkheid geen goede mop gaat worden. Vertel dan gewoon de grofste mop ooit. Schoffeer niet binnen de lijntjes en eindig niet iedere grap met padvindersgegiechel. Maak alles kapot en bouw het weer op. Wees een leider. Of zoals Twan Huys altijd zegt: “Ik ben Twan Huys. Ik ben de grootste Amerikakenner ooit. Ik ben Twan Huys. Kijk naar mij! Ik ben de zoon van Ronald McDonald.”

Foutje gezien? Mail ons. Wij zijn je dankbaar.

Reageer op artikel:
De zoon van Ronald McDonald
Sluiten