James Worthy
James Worthy Columnisten 29 jan 2016 / 07:12 uur

De eerste man op de zon

Het nieuwe jaar begint met vier begrafenissen. De schone lei blijkt een zwarte sluier te zijn. Rouwkaarten met mooie woorden liggen op de keukentafel. Ze liggen tussen de fruitmand en de kleurpotloden van mijn zoon in. Ze ademen de dood. Die verkankerde vergankelijkheid. Ik pak de bovenste kaart van de stapel en zie een tekst van muzikant Spinvis.

“We stoppen bij een tankstation
Waar de mensen doen alsof het nooit zo is geweest
Ik zie, ik zie wat jij niet ziet
Het is oranjerood en komt ons tegemoet
En alles is nu goed.”

Een zakdoekje vol mascaravlekken gaat van schoonzus naar schoonzus. Op de parkeerplaats van het crematorium verzamelen de volgende families zich alvast. Alsof je een fucking bowlingbaan hebt gehuurd. Een man rookt een sigaretje naast het strooiveld. Hij draagt zijn trouwpak. Zwart is zwart, hoor je hem denken. Een zoon van de overledene probeert iets moois te zeggen over zijn vader, maar hij breekt. Een meteorenregen van voortreffelijke tranen. Dit is mijn soort pijn. Dat je het liefst door de grond wilt zakken, omdat je met de doden wilt knuffelen. Mooie woorden zijn maar mooie woorden. Niemand die ze wezenlijk hoort. Het is flessenpost in een woestijn. De man rolt huilend over de koude vloer. Hij beseft ineens dat hij zijn vader nooit meer kan zien. Alles gaat veranderen. Dit is de laatste dag van de zomervakantie. De verstikkende geur van nieuwe schoolboeken in een jongenskamer. Alles gaat veranderen. Een zoon neemt afscheid van zijn vader, maar de vader is al vertrokken.

In de weken na een begrafenis denk ik veelvuldig na over mijn eigen uitvaart. Over de muziek, over de kist, over de grafsteen, maar het grootste deel van de tijd denk ik na over de sprekers. Het punt is namelijk dat na de dood de meeste leugens worden geboren. Het meisje dat je in 1963 eenmalig vingerde op een camping in Wijk bij Duurstede, is na je dood opeens een Shakespeariaanse vlam die van mening is dat ze je leven heeft veranderd. Zo gaat dat. En ze zal gaan spreken op je begrafenis. De dood maakt jeugdvrienden van wildvreemden en zielsverwanten van voorbijgangers. Iedereen was opeens de eerste man op de maan. De pilaren waar onze herinneringen op rusten, bestaan grotendeels uit verzinsels. En misschien is dat wel het mooiste aan de dood. De leugens. Een herinnering hoeft helemaal niet waar te zijn, als de leugen ons maar helpt. Niets is immers voor altijd, dus ook de waarheid niet.

Hier rust James Patrick Pugh.

De eerste man op de zon.

Foutje gezien? Mail ons. Wij zijn je dankbaar.

Reageer op artikel:
De eerste man op de zon
Sluiten