Hadjar Benmiloud
Hadjar Benmiloud Columnisten 23 feb 2015 / 08:09 uur

Braaf beschaafd

Bang om Rembrandt te missen, had ik de wekker extra vroeg gezet. Om een goede allochtoon te zijn, stond mijn weekend in het teken van het vieren van Nederlands cultureel erfgoed. Als allochtoon heb je namelijk vaak de angst dat je dingen niet snapt of weet en wordt er -terecht of niet- vaak net wat meer moeite van je verwacht. Ik doe daar graag braaf aan mee. Als kleuter uit Parijs had ik vroeger nooit kunnen vermoeden dat ik een achterstand had. Hagelslag was lekker en Telekids leuk. Twintig jaar later blijk ik me echter nog steeds te moeten verantwoorden voor mijn Nederlandse paspoort. Eerlijk gezegd zou ik allang vergeten zijn dat ik een allochtoon ben, als ik er niet dagelijks aan werd herinnerd door gepassioneerde internetters. Omdat ik geen tijd heb om een geparfumeerde brief te sturen aan iedere persoon die mij vraagt op te rotten naar ‘een land van keuze’ (in mijn eigen land ben ik immers al) probeer ik beschaving dan maar via hetzelfde wereldwijde web kenbaar te maken.

Op Twitter liet ik het land daarom weten hoe lang de rij was waar ik als allochtoon vrijwillig in stond voor de meesterwerken in ons vaderlandse museumpaleis. Daar kreeg ik binnen een paar seconden bijval van twee andere geaccepteerde & geïntegreerde allochtonen: Abdelkader Benali en Ahmed Marcouch. Goed bezig, concludeerde ik tevreden. Even later probeerde ik het Joodse bruidje te fotograferen, wat niet lukte omdat er teveel mensen een selfie stonden te maken bij het beschrijvende bordje. Het beste tweetmoment (een paar minuten rust) ging ook totaal aan me voorbij toen ik per ongeluk gehypnotiseerd in de lieve, wijze en vurige ogen van Rembrandts godin Juno stond te staren. Gelukkig heb ik daarna weer snel de catalogus afgewerkt, zodat ik door kon naar de Stopera waar het nieuwe seizoen van het Nationale Opera & Ballet gepresenteerd werd. Ik heb al jaren een abonnement op het ballet en ken alle grote stukken, maar was toch bang om iets te missen. Na tien minuten te hebben geluisterd naar een speech over hun naamsverandering, de letters van de nieuwe naam op de gevel en hoe ze de ‘beleving’ van de ‘vrienden van het ballet’ hopen te verbeteren -hoe precies werd niet duidelijk- bleef ik het gevoel te hebben iets te missen. Terwijl voor me een beroemde pas-de-deux werd uitgevoerd waar ik normaal van zou volschieten, probeerde ik me te concentreren op mijn ‘beleving’. Iemand naast me maakte een filmpje. Ik kon alleen maar denken aan de ogen van Juno in het Rijksmuseum. Misschien heb ik het toch verkeerd begrepen.

Foutje gezien? Mail ons. Wij zijn je dankbaar.

Reageer op artikel:
Braaf beschaafd
Sluiten