Columnisten 7 jan 2015 / 06:30 uur

Hardste en luiste werkers van Nederland

‘Als ik het kan, kan jij het,’ zeg ik. Mijn vriend moet bijna afrijden en gelooft me maar half. Hij vindt het eng en ergert zich aan zijn leraar.

Ik leef met hem mee. Ook ik had geen talent voor autorijden. Het duurde een jaar en vier leraren voordat ik succesvol afreed.

Moordwapen

Mijn jeugd bestond grotendeels uit het meekijken naar de actiefilms die mijn vader opzette en samen met mijn zus 12 steden, 13 ongelukken volgen. Ik leerde daardoor twee dingen: een auto is niet zomaar een vervoersmiddel, maar ook een buitengewoon moordwapen. En: een ongeluk zit in een klein hoekje.

Een keer knipperen op het verkeerde moment en bam, je ramt een lantaarnpaal en je onderbenen zijn definitief tot ragout geplet. Ik was doodsbang achter het stuur.

Dom

Vraag een willekeurige automobilist naar zijn rijlessen en je hoort een keur aan anekdotes, variërend van hilarisch tot traumatisch.

Mijn eerste lerares gilde steeds uit: ‘Waarom doe je zo dom?’, als ik iets fout deed. Vriendin Anna’s leraar kneep haar.

Die van mijn vriend scheldt en kraakt steeds zijn nek. Ik zat een tijdlang naast een chagrijnige, dikke man die de lachende baby-ringtone op zijn telefoon had. Hij werd constant gebeld.

Workaholics

Workaholics met een kort lontje, dat zijn de meeste rij-instructeurs. Net als taxi- en vrachtwagenchauffeurs, zijn het de hardste en luiste werkers van Nederland. Lange dagen en weinig beweging.

Gillen tegen iemand door wie je betaald wordt, ik vind het getuigen van weinig didactisch inzicht, maar inmiddels begrijp ik het wel.

Cabin fever heet het opgefokte gevoel dat je krijgt als je in een kleine ruimte vastzit met anderen. Dit jaar reed ik 10,000 kilometer door Australië en kreeg er zelf last van.

Hoewel het een persoonlijke overwinning was als talentloos chauffeur – links rijden in een auto zonder stuurbekrachtiging – wilde ik mijn medepassagier, en tevens beste vriend, op goede dagen achterlaten bij het pompstation. Op mindere dagen fantaseerde ik over een duw door een open deur terwijl de wagen al reed.

Cor

Uiteindelijk kwam ik bij Cor terecht. Een oude Rotterdammer die zijn tijd naast mij in de wagen uitzat. Hij verhief zijn stem niet. Hij gilde niet. Hij belde niet.

Het was eigenlijk heel simpel. Ik haalde mijn examen. Cor is helaas met pensioen.

Opgefokt

Opgefokt komt mijn vriend na zijn les thuis. Cabin fever is besmettelijk.

Waren er maar meer Corren op de weg. Voor de talentloze angsthazen onder ons. En hun geliefden.

ELFIE TROMP

Foutje gezien? Mail ons. Wij zijn je dankbaar.

Meld je aan voor onze nieuwsbrief! 🌐

Wil jij iedere donderdag om 16.00 uur de parels uit het Metroweb, winacties en meer fun ontvangen? 🤹‍♀️

Reageer op artikel:
Hardste en luiste werkers van Nederland
Sluiten