Columnisten

Likeability of7

Ik mis mijn Nederland

Foto van 'Ebru Umar'

7 MEI 2019

In het Nederland waarin ik opgroeide, was het totaal niet interessant hoe ‘de moslim’ het vasten verbrak. Of dat de moslim überhaupt aan de Ramadan deed. In het Nederland waarin ik opgroeide, vond iedereen het wel prima, dat geramadan. Elk huis zijn kruis, elke gek z’n gebrek en verder gewoon normaal doen. Wil jij vasten, ga jij lekker vasten. Moet jij weten, val me er niet mee lastig. In het Nederland waarin ik opgroeide, stond de krant niet vol van wat moslims deden tijdens de Ramadan en in het Nederland waarin ik opgroeide, werd de Ramadan niemand door de keel geduwd. Noch door een islamitische, noch door een goddeloze keel.

Het begrip goddeloos kenden we trouwens niet in het Nederland waarin ik opgroeide. Je had Nederlanders en mensen met een kleurtje, die met het vliegtuig, de boot, auto of trein naar Nederland waren gekomen: buitenlanders. Die kregen weer kinderen in Nederland, zoals ik. Wij kregen te horen dat we in Nederland woonden en dus moesten doen zoals de Nederlanders. Nederlands spreken – nou ja vooral dat, Nederlands spreken. En verder normaal doen.

In het Nederland waarin ik opgroeide, kende niemand het begrip iftar.

Er was ook geen agent die zijn korps optrommelde om bij de moskee te gaan eten zodra moslims hun vasten verbraken en er weer mocht worden gegeten. Sterker nog: er was niet eens een moskee om naartoe te gaan. De broeinesten van geweld, haat, afscheiding, terreur en vrouwenmishandeling waren nog niet opgericht. Niet met gemeenschapsgeld en ook niet met Arabisch geld. In het Nederland waarin ik opgroeide, deden moslims normaal mee aan de samenleving. Het was ónze samenleving. Onze westerse beschaving, waarvoor iedereen had gekozen en bij wilde horen. In het Nederland waarin ik opgroeide, hadden Nederlanders de islam nog niet ontdekt. Ze hadden zich nog niet laten indoctrineren door vermeende ‘emancipatie’, waarbij moslims hun eigen zuil moesten krijgen om de moslim in zichzelf te ontdekken, vorm te geven en te uiten. In het Nederland waarin ik opgroeide, leerde iedereen nog Nederlands zonder inburgeringscursussen.

Het Nederland waarin ik opgroeide, heeft plaatsgemaakt voor ‘tolerantie’, niet te verwarren met angst vermomd als respect. Tolerantie cq respect voor groepen die hun anderszijn met het grootste tromgeroffel willen uiten, hun beperkte inzichten aan anderen willen overdragen en de geweldenaar in zich met liefde naar buiten brengen. Allemaal uit naam van de islam. Groepen die respect eisen omdat ze moslims zijn – of is het ondanks dat ze moslim zijn?

De komende maand wordt de wil van een paar honderdduizend vastende moslims opgelegd aan die van miljoenen niet-vastende Nederlanders. Mainstream media duwen de islam door onze strot. We moeten zien hoe policor Nederland braaf de moskee in gaat om gezellig samen te eten, we moeten horen hoe bekende moslims tóch vasten terwijl ze op het hoogste niveau moeten voetballen en we moeten overtuigd worden dat islam vrede is.

In het Nederland waarin ik opgroeide, gaf niemand iets om godsdienst, god of welk geloof dan ook. Ik mis mijn Nederland.


likelovedislike
user_e8092583a7221901a581b01b2391bd3b51864ef2_avataruser_b1eb55eb54db1935d3e36da0d72d74a7538734c6_avataruser_f77cd64585bc8218eac498f2cef132d35a65157a_avatar

+63


Likeability of6

Wij, samen tegen de wereld

Foto van 'Lars van der Werf'

3 UUR

Ik ken haar nu bijna een jaar en ik kan haar niet meer wegdenken van de aarde. De kosmos heeft bepaald dat we bij elkaar horen en we hebben het daar maar mee te doen. Een groots gevoel. Alsof het in de sterren staat en de zon op en onder gaat, omdat we vrienden zijn geworden.

Ik dacht dat ik nooit meer nieuwe vrienden zou gaan maken. Ik dacht dat het wereldje wel rond was. Hoe naïef van me, want het gebeurde toch.

Een nieuwe vriendschap is een intense aangelegenheid. Het is als verliefd worden. Ontzettend spannend. Aftasten, wantrouwen durven te vergeten, je openstellen en hopen op het beste.


like
user_72674f9aa37b1ade0c8257363a2213addabd7350_avataruser_faf9d3eccccc284fb84a94c6278eaaaf2a29e036_avataruser_239995d5d1376ce3041800952dbe69b2ec35b97f_avatar

Likeability of2

Ik vind deze verkiezingen niet leuk

Foto van 'Iris van Lunenburg'

24 MEI 2019

„Wat is er donderdag dan?”, vroeg hij. Hij had mijn verkiezingsselfie op Instagram gezien. Stuurde mij een DM - die ik wegens #nsfw niet zal herhalen. Djeeeezus. Ik weet niet waarom, maar dit was de druppel. Ik wist niet of ik moest huilen of lachen, dus zuchtte ik maar. Heel lang en heel diep.

De afgelopen tijd heb ik de edele taak op me genomen om het belang van stemmen tijdens de Europese verkiezingen te promoten. Fotoshoot hier, sexy selfie daar. Na elke Instagrampost slidede er standaard een zooitje mannen in mijn DM’s. Normaliter blokkeer ik die meteen, maar als, jawel, political influencer pakte ik het zorgvuldiger aan. Slalommend door de avances en toespelingen antwoordde ik keurig opgewekt dat het ja, wéér een verkiezing was en ja, de EU is een ver-van-je-bedshow, maar toe, ga toch maar stemmen. Tot begin deze week dus. Wat is er donderdag dan? Echt?!

Ik ben er klaar mee.


saddislike
user_72674f9aa37b1ade0c8257363a2213addabd7350_avataruser_48e35435a07dbfbeb5eef2280126bbaba92f7b39_avatar

Likeability of6

De nieuwe tijd

Foto van 'Lars van der Werf'

20 MEI 2019

Mijn kapper op Rotterdam-Zuid was er nog eentje van de ouwe stempel. Niks bijzonders. Knippen en wassen, permanentjes en watergolven, haren verven als het moet.

De clientèle was vooral bejaard. De omliggende seniorenflats de grootste klantenbasis. Grijze duiven die hun weinige haar overgaven aan de handen van praatgrage dames die het vak al jaren prima in de vingers hadden.

Maar goed. De nieuwe tijd. Het moest anders. Althans, dat vond de nieuwe eigenaar. De ouwe ging met pensioen en de zaak werd verkocht. Een nieuwe hippe naam kwam er en de jaren ’80 inrichting met de droogkappen en het witte plastic moest plaatsmaken voor een inrichting die je meer in het centrum van de stad verwacht, waar de hippe kappers zitten. Ik wist niet wat ik zag toen ik binnenkwam van de week. ‘Jajoh, alles nieuw!’, riep mijn vaste kapster, enthousiast als een autoverkoper.


likelove
user_00d5e94013ca6b60af486ac7c9ac63f64e6cadfb_avataruser_72674f9aa37b1ade0c8257363a2213addabd7350_avataruser_faf9d3eccccc284fb84a94c6278eaaaf2a29e036_avatar

+1


Likeability of6

De dief Daan Heerma van Voss

Foto van 'Ebru Umar'

14 MEI 2019

In de Volkskrant, een krant die niemand leest, zelfs in het weekend niet, openbaart Daan Heerma van Voss (32) dat hij naast schrijver nog een ander beroep heeft: hij is professioneel dief. Sinds dat hij kind was, steelt hij. Van speelgoed tot spijkerbroek. Een van zijn diefstalhoogtepunten is dat de volwassen Daan zijn ouders een diner voorzet waarvan niet alleen alle ingrediënten bij elkaar zijn gestolen, maar ook het serviesgoed.

In plaats van dat zijn ouders hem veroordelen, hem dwingen alles terug te betalen en waar mogelijk terug te brengen, schudden ze hun hoofd en eten ze hun bordjes leeg. Het verhaal vertelt niet of het lekker was, wél dat Daan Heerma van Voss tot op de dag van vandaag steelt. Hij zou er een einde aan moeten maken, maar ja, kleptomanie is een ziekte. Schrijft hij.

De dief Daan Heerma van Voss komt uit een gezin waarvan moeders hoogleraar is (Christien Brinkgreve) en vaders omroepbaas is geweest (Arend Jan Heerma van Voss); ze zijn niet echt van de straat. Geen wonder dat drie van de vier kinderen het zich kunnen permitteren om ‘auteur’ te worden, een vak waarin geen droog brood is te verdienen. Sommige mensen nemen daarom een baan. Anderen, zoals Daan Heerma van Voss, gaan uit stelen.


likelovedislike
user_e2db55c561522df7c5479ce3d892af4d0e5424c1_avataruser_e8092583a7221901a581b01b2391bd3b51864ef2_avataruser_40edc386c137dfed679f5187d40ba92bf816653f_avatar

+6


Likeability of6

Winnen is een keuze

Foto van 'Lars van der Werf'

13 MEI 2019

Meneer Alcohol en ik, we hebben een haat-liefdeverhouding. Het vaakst is hij mijn beste vriend, op een lentemiddag in de zon op een terras naast haar. En soms, heel soms, is hij mijn allergrootste vijand, tijdens een nacht waarop ik mezelf verlies.

Het komt gelukkig weinig voor. Maar als het gebeurt, dan is het chaos, dan balanceer ik op de rand van de afgrond. En als je gedronken hebt, is dat balanceren juist zo moeilijk.

Ingegeven door een onterechte eenzaamheid, angst voor iets of gewoon door moeheid en niet scherp zijn, bestel ik een eerste glas.


likelove
user_239995d5d1376ce3041800952dbe69b2ec35b97f_avataruser_faf9d3eccccc284fb84a94c6278eaaaf2a29e036_avatar

Likeability of3

Gekaapte jongensboeken

Lucas Moura viert feest na de beslissende 2-3/ANP

Foto van 'Kasper Hermans'

10 MEI 2019

Ongeloof. Vol verslagenheid staar ik naar de televisie, waar mannen in witte shirts feest vieren in een Nederlands stadion. Op een juichend vak ergens in een verre hoek na is het muisstil. De ogen van duizenden anderen staren glazig naar het veld. De mensen zoeken hun handen en stembanden voor een eervol applaus en emotioneel gezang. Een laatste saluut. Een dikke 24 uur later herhaalt 150 kilometer verderop zich hetzelfde scenario. Dit keer hebben de feestvierende mensen horizontale groene strepen op hun shirt. Verslagen kijk ik andermaal naar de televisie.

Het voelt bijna alsof mij als Nederlandse voetballiefhebber persoonlijk onrecht is aangedaan. Eerst gaat PSV er in de laatste minuut van de halve finale van Champions League af tegen AC Milan. Een dag later overkomt in de UEFA Cup AZ hetzelfde tegen Sporting Lissabon. Het zijn gruwelijke dagen voor het Nederlands voetbal, maar wel dagen om trots op te zijn. Er volgen veertien jaar vol hoogte- en dieptepunten, maar nooit was de desillusie van een fatale negentigste minuut zo groot. Tot woensdagavond het gevoel van die twee wedstrijden uit 2005 in een klap terugkomt.

Er werd al maanden gewerkt aan een groot jongensboek. Niet het jongensboek van Frenkie óf Matthijs. Maar het jongensboek van Frenkie én Matthijs. Én Donny. Én Daley. Én Hakim. Én Dusan. Een grote co-productie. Net zoals dat veertien jaar geleden het team van Mark, Phillip, Jan en Ji-Sung aan een verhaal werkte. Of zoals Kenneth, Barry, Denny, Stein en hun vrienden er destijds lustig op los penden. Het waren stuk voor stuk onwaarschijnlijke voetbalverhalen, die stuk voor stuk de grenzen van de fantasie overschreden. Geschreven met flair, bravoure en passie. Het publiek werd betoverd en meegesleept in hun avontuur, steeds weer reikhalzend uitkijkend naar een nieuwe episode. Uitverkochte druk na uitverkochte druk vloog de toonbank over. De schrijvers werden helden, op handen gedragen door scharen aan nieuwe fans.


sad
user_007cbecd5bde995ed0d8cee5cce0f362a09d1cc0_avatar

Likeability of5

Bagdad Bob

Foto van 'Iris van Lunenburg'

10 MEI 2019

Ineens besef ik het me: Ik ben veranderd in Bagdad Bob. Nou ja, figuurlijk dan. Met hoge hakken in plaats van gestoken in een groen legeruniform. En alleen wanneer het me uitkomt, hoor.

Bagdad Bob, of Muhammad Saeed al-Sahhaf zoals hij echt heet, was minister van Informatie onder Saddam Hussein. Hij legde een welhaast jaloersmakende mate van ontkenning aan de dag toen hij in 2003 tijdens de Tweede Golfoorlog op een persconferentie vol zelfvertrouwen - ogen wijd open, druk gebarend - stelde dat Amerikaanse tanks helemaal niet dichtbij waren - en dat allemaal terwijl we de bommen op de achtergrond konden horen vallen.

Heerlijk. Als je de daadwerkelijke oorlog niet meetelt, natuurlijk.


like
user_00d5e94013ca6b60af486ac7c9ac63f64e6cadfb_avatar

Likeability of6

Naar morgen, waar alles kan

Foto van 'Lars van der Werf'

6 MEI 2019

Het was al nacht, de straten het domein van de opgeschoten boefjes, de trambanen leeg tot de vroege morgen. Ik liep haar naar huis en hoopte op geen afscheid, op de ’kom je anders nog wat drinken boven?’, waarvan iedere boerenlul weet wat dat eigenlijk betekent. Maar ze vroeg het niet, want er moest weer gewerkt worden morgen, zei ze. Ze gaf me een kus en ze glimlachte en beloofde dat we elkaar snel weer zouden zien.

In een portiek zoenen heeft de romantiek van dronkenschap. Het lijkt fijn, maar eigenlijk is het net niks.

Alleen liep ik naar mijn eigen huis, langs de lege straat, langs de lantaarnpalen, langs het water en langs de bomen van de stad. Er floot al ergens een merel.


lovelike
user_00d5e94013ca6b60af486ac7c9ac63f64e6cadfb_avataruser_239995d5d1376ce3041800952dbe69b2ec35b97f_avataruser_faf9d3eccccc284fb84a94c6278eaaaf2a29e036_avatar

Likeability of5

Venetië aan het IJ

Foto van 'Iris van Lunenburg'

3 MEI 2019

Het begon allemaal met slippers. Althans, mijn fascinatie voor het toerismeprobleem begon ermee. Toen ik in de krant las dat de het prachtige Cinque Terre in Italië een boete van tussen de 50 en 2500 euro aan toeristen wil geven die - echt waar - slippers dragen in het gebied. Weliswaar om ongelukken (en de daaraan verbonden kosten voor de stad) te voorkomen, maar het zegt toch wat over de hoeveelheid toeristen die er jaar in jaar komen. Want dat zijn er veel. En niet alleen daar. Ook Venetië gaat gebukt onder de bezoekers.

Ik denk dat het begin jaren 90 was, toen ik met mijn ouders voor het eerst naar Venetië ging. Ik kan me de gondel waarin we zaten nog goed herinneren. Mijn moeder had me speciaal voor die gelegenheid een rood met wit gestreept jurkje aangetrokken, met rode schoentjes en een in een toeristenwinkel gekocht strohoedje. Outfit on fleek - ik heb het niet van een vreemde, zullen we maar zeggen. In de boot vertelde ze dat deze stad extra bijzonder was omdat-ie zou zinken in de zee. Inmiddels verzuipt Venetië eerder in het toerisme.

Dus is er sinds woensdag een nieuwe maatregel van kracht. Elke toerist die Venetië in wil, moet maar liefst drie hele euro’s entreegeld betalen. De verpretparkisering is compleet. Want net als in een pretpark blijven de mensen die Venetië aandoen vaak maar één dag. Geen inkomsten voor hotels, geen mooie omzet voor restaurants. Niet de lusten, alleen de lasten dus. Vorig jaar was het er al verboden om op straat te zitten; ook eten en drinken mag niet meer.


like
user_e2a3a35ce788a580d8b1ee10b4aae41f1cae7f5f_avatar

Likeability of7

Bitchfight bij Forum Voor Democratie

Foto van 'Ebru Umar'

30 APR 2019

De ruzie binnen het Forum voor Democratie toont één ding aan: dat de Nederlandse bevolking geen reet geeft om de verslaggeving over die ruzie (pardon my French #reet). Dat het wantrouwen in MainStreamMedia en alles wat vanuit Hilversum wordt uitgezonden zó groot is, dat het bij voorbaat weggezet wordt als onjuist, partijdig en rancune.

Als media mag je je dat aanrekenen.

Als media mag je je daarvoor schamen.


likelove
user_699b2e4e13b4bc7652d2dae74afe7e48487bf161_avataruser_40edc386c137dfed679f5187d40ba92bf816653f_avataruser_e8092583a7221901a581b01b2391bd3b51864ef2_avatar

+11


Likeability of6

Want ik heb de zon

Foto van 'Lars van der Werf'

29 APR 2019

Een grijze lentedag. Striemende regenbuien, zomaar ineens. Een waarschuwing van de natuur dat we nog niet in de zomer moeten gaan geloven.

Ik was de stad ingegaan nadat ik thuis alles gedaan had wat ik moest doen van de wereld. Alleen aan een bar drink ik bier en kijk ik naar de mensen die zich door de regen ploegen buiten.

En dan verandert plotseling alles. Ze moet nieuw zijn in de bediening, want ik heb haar nooit eerder gezien. Daar is ze zomaar ineens. Zoals die regenbuien. Ik ben in één klap verliefd. Zoals een deur die openwaait met een zwiep en het hele huis in de wind zet.


like
user_00d5e94013ca6b60af486ac7c9ac63f64e6cadfb_avataruser_239995d5d1376ce3041800952dbe69b2ec35b97f_avataruser_faf9d3eccccc284fb84a94c6278eaaaf2a29e036_avatar

Likeability of3

Lekker blijven barbecueën

Foto van 'Iris van Lunenburg'

26 APR 2019

We kunnen natuurlijk niet allemaal Michelle Obama zijn, maar hoe meer ik over onze landsgrenzen kijk, hoe meer ik denk dat Nederland Gidsland, qua inspiratie, toch een beetje de boot mist.

Denk bijvoorbeeld aan de Zweedse Greta Thunberg. De 16-jarige klimaatactivist werd begin dit jaar genomineerd voor de Nobelprijs voor de Vrede. Ze sprak vorige week nog het Europees Parlement toe en had een dag later een ontmoeting met Paus Franciscus. Deze week speecht ze bij het Britse Parlement en ze is door Time Magazine uitgeroepen tot één van de honderd meest invloedrijke mensen ter wereld. En dat terwijl Thunberg al maanden meer dan een miljoen jonge mensen op de been krijgt om ons klimaat te redden. Inspirerend, zou je denken. Respect. Ontzag. Ook zomaar twee woorden die in me opkomen als ik aan haar denk. Toch is er in Nederland een smaldeel (m) in de samenleving (lees: op social media) die haar overlaadt met bagger. Over haar intellect. Over haar motieven. Over haar gezondheid. Ja, zelfs over haar uiterlijk. Bedankt voor je mening, Henk.

Ik was slechts een uur online en verlangde meteen weer terug naar vorige week woensdag. Toen was ik namelijk aanwezig bij ‘Becoming: an intimate conversation with Michelle Obama’. Van tevoren vroeg ook ik me af hoe vol die Ziggo Dome nou zou zitten. Maar dat bleek nergens voor nodig. Meer dan 10.000 mensen waren die avond op zoek naar inspiratie, naar leiderschap. En dat in ons nuchtere Nederland. Het kan dus wel.


dislike
user_016bba5e96e1adff718a51e72b10d5a95adecde7_avatar

Likeability of6

Ik moet maar gewoon wennen

Foto van 'Lars van der Werf'

24 APR 2019

Er hangt verandering in de lucht. Dit zal het jaar zijn dat alles anders gaat worden. Een paar dingen hebben zich al aangekondigd. Zo verhuist mijn broer met zijn gezin naar Friesland, heel ver van ons vandaan. Ik vind dat maar niks, maar wat doe je eraan? Het is tenslotte zijn leven. Nog een verandering is dat in de bar waar ik graag kom een grootscheepse personeelswisseling op handen is. Met hangende mondhoeken hoorde ik de aankondigingen van het vertrek van mijn lievelingspersoneel aan. Die bar zal nooit meer hetzelfde zijn. Ik ben bang dat ik voortaan zelfs ergens anders heen moet.

Ik ben niet zo goed met verandering. Ik hou het liefst alles, de basis, gewoon lekker bij hetzelfde. Maar zo gaat dat nou eenmaal niet.

De ergste veranderingen zijn de veranderingen die allemaal buiten jou omgaan. De beslissingen van mensen waar je geen invloed op hebt, maar die jouw leven ingrijpend veranderen. Ik haat dat. Natuurlijk, zoals ik zei, iedereen moet dat allemaal zelf weten, wat ze doen, maar ik zit er vervolgens maar mooi mee, met dat ik weer zal moeten wennen aan allerlei nieuwe situaties. En dat wennen, dat is het ergste, want dan functioneer ik niet voor de volle honderd procent.


lovelike
user_00d5e94013ca6b60af486ac7c9ac63f64e6cadfb_avataruser_239995d5d1376ce3041800952dbe69b2ec35b97f_avataruser_faf9d3eccccc284fb84a94c6278eaaaf2a29e036_avatar

Likeability of7

Deugen

Foto van 'Ebru Umar'

23 APR 2019

Ja, toen er een moskee werd gebombardeerd in Nieuw-Zeeland, zweeg ik.

Twee keer geweest; vredig land waar iedereen elkaar kent.

Dus er wonen moslims in Nieuw-Zeeland. Waarschijnlijk kende iedereen wel een dode. Heftig.


likelove
user_78bfcc5a59ae5a2598fb1a2ac92a68819538a387_avataruser_e8092583a7221901a581b01b2391bd3b51864ef2_avataruser_40ad3ec51cb97d523112953264deeb826c3c05f7_avatar

+12


Influencen in een veld met bloemen

Foto van 'Iris van Lunenburg'

16 APR 2019

„The flowers are sooooo pretty”, zegt een influencer in een video op Instagram.„In my next Insta story I’m going to show you where exactly the flower fields are.”

Naast haar Instagram-pagina, runt ze een ’fashion, travel and lifestyle blog’. En ondanks het Engels, is ze gewoon Nederlands. Maar goed, die meer dan 17.000 Instagram-volgers moeten haar natuurlijk wel kunnen verstaan tijdens het influencen.

Ze postte eerst als teaser een foto van vorig jaar - paars bloemenveld, paarse jumpsuit, paars tasje en semi-nonchalant wegkijkend zoals alleen de echte Instagram-grootheden dat kunnen. Een dag later volgt er eentje in een veld met roze bloemen, haar kleding weer volledig ton-sur-ton met de omgeving. 988 likes heeft de foto tot nu toe opgeleverd. Inclusief eentje van mij. Want laten we eerlijk zijn, die ’flowers’ zijn wel echt ’soooo pretty’.


Likeability of7

Gearresteerd in Turkije

Foto van 'Ebru Umar'

16 APR 2019

Nee niet ik – das war einmal. Maar een moeder met kind uit Rotterdam krijgt al meer dan tien dagen een all-inclusive verblijf in de faciliteiten van de Turkse overheid. Moeders is 31, haar kindje is vijf maanden oud.

Of ik iets voor die mensen kan betekenen, lees ik in de mail die mijn inbox bereikt.

Tja. Wat denk je zelf? Het is bijna drie jaar geleden dat ik van mijn Turkse bed werd gelicht. Omdat een stel NSB-Turken in Nederland meenden dat dat wel een goede zaak zou zijn. Ik ben inmiddels terug (dank Nederland!) maar de NSB-praktijk ‘op laten pakken in Turkije’ bestaat nog steeds. Sterker nog, vorige week schudde onze minister van Buitenlandse Zaken Stef Blok gezellig handjes met zijn Turkse collega Mevlüt Cavusoglu. Een Turk die ons in zijn hoedanigheid als minister voor fascisten en nazi-overblijfselen uitmaakte. En daar zijn geen excuses voor aangeboden. Die Rotterdamse moeder van 31 zat ook vorige week al vast met haar baby, toen Stef gezellig met die Turk aan de borrel zat. Je kunt nog beter een carrière als pooier ambiëren dan als politicus.


likelove
user_016bba5e96e1adff718a51e72b10d5a95adecde7_avataruser_e2db55c561522df7c5479ce3d892af4d0e5424c1_avataruser_116789355a58bf5cd198aa474ab702e4368f376c_avatar

+6


Likeability of6

Zomerkoninkjes

Foto van 'Lars van der Werf'

15 APR 2019

In de Albert Heijn zag ik een plastic bakje met daarin zes aardbeien. Vrij curieus al op zichzelf, zo weinig. Toen ik de prijs ervan zag, kon ik niet anders dan onbedaarlijk lachen. Iets meer dan 3 euro.

Wij hadden vroeger thuis in de tuin een aardbeienplant waar je in de zomer minstens zes aardbeien per dag af kon snoepen. Met een storm aan het eind van de zomer waaide de pot om en was het leven van de plant en de overgebleven aardbeien gedaan. Het einde van een goudmijn, blijkt nu.

Zomerkoninkjes heten ze ook wel, geloof ik. Aardbeien. Alles met een op de verpakking geadverteerde aardbeiensmaak, smaakt nooit naar de aardbeien van de plant in de tuin vroeger. Allerlei dingen in de wereld kloppen niet, bedenk ik me, als ik mijn winkelwagen voortduw. Met de dreigende plasticsoep in mijn achterhoofd en de foto’s die ik steeds vaker voorbij zie komen van de voor onze plasticziekte zo machtige zeevogels die in een zakje zijn gestikt, vraag ik me af hoe het zo ver is gekomen.


likelove
user_b7f656bba9aa7ded0b97fa542d24091ae0590d86_avataruser_239995d5d1376ce3041800952dbe69b2ec35b97f_avataruser_faf9d3eccccc284fb84a94c6278eaaaf2a29e036_avatar

+1


Thomas
Likeability of5

Thomas

Ebru Umar.

Foto van 'Ebru Umar'

9 APR 2019

Tijdens mijn landarrest in Turkije hield één CD me op de been: NIEUW van Paul de Munnik. Naast uiteraard het gehele oeuvre van Acda en de Munnik. Afwisselend regenden zonnestralen en de belofte aan een nieuw begin van De Munnik door de autospeakers. En naast het feit dat ik absoluut-300%-noodzakelijk-zijn-ze-nou-helemaal-gek-geworden terug moest komen voor de Libelle Zomerweek, wilde ik natuurlijk ook Paul de Munnik live zien spelen.

Thomas ook, maar ja Thomas. Die moest zo nodig acteren. En regisseren. Een boek schrijven. En een musical-award winnen. Leuk voor hem, absoluut. Verdiend ook. Maar ja. En ik dan? Nou vooruit: de rest van Nederland dan? Thomas Live…. PLEASE? Afgelopen week was het dan eindelijk zover. Eindelijk.

Gevolgen niet vervlogen


like
user_5db446a102671e998f03d489f0d363ca8dce515f_avatar

Likeability of6

Het leven van de buren

Foto van 'Lars van der Werf'

8 APR 2019

Mijn achterburen weten niet dat ik hun leven zie. Ik zit twee hoog, zij begane grond en mensen kijken van nature niet omhoog, want er waren voor er vliegtuigen bestonden nooit vogels gevaarlijk genoeg om er op te letten.

Het is een groot gezin. In fel wit TL-licht op een marmeren vloer speelt het leven zich af rondom de enorme televisie. De kinderen spelen er buiten schooltijd spelletjes op. ’s Avonds laat flikkert er een onduidelijke zender een drukke buitenlandse soap de kamer in, waar de naar ik aanneem vader en opa bijna onbewogen sigaretten rokend naar kijken, terwijl moeder de eeuwige stroom was opvouwt of ophangt.

Het leven van mensen zoals jij en ik, gezien van een afstand, is fascinerend. Mijn opa zat vroeger, toen hij nog leefde, dagenlang voor het raam te kijken hoe de overburen in een galerijflat een leven aan het leiden waren. Over eentje in het bijzonder kon hij zich buitengewoon opwinden. Jan Krediet, noemde hij hem. Jan Krediet had altijd een nieuwe auto en droeg regelmatig een nieuw elektrisch apparaat zijn flatje binnen. Dat kon hij nooit allemaal van het werk dat hij niet had betalen, dacht mijn opa te weten. Dat was allemaal op de pof. Geleend geld. Jan Krediet was een zompige man in een trainingspak, met ook nog eens steeds een andere vrouw. Dat laatste deugde natuurlijk ook niet, dat vond mijn opa hoeren. Opa had waarschijnlijk nog gelijk ook. We lachten er allemaal hartelijk om. Jan Krediet. En opa had wat te zien.


likelove
user_b7f656bba9aa7ded0b97fa542d24091ae0590d86_avataruser_00d5e94013ca6b60af486ac7c9ac63f64e6cadfb_avataruser_78bfcc5a59ae5a2598fb1a2ac92a68819538a387_avatar

+2