Columnisten

Likeability of7

Hybrislijders

Foto van 'Ebru Umar'

12 FEB 2019

Mijn Turkse buurvrouw heeft geen kanker.
Haar borst is afgezet, maar ze heeft geen kanker.
Heur haar is uitgevallen, maar ze heeft geen kanker.
Ze krijgt chemotherapie, maar ze heeft geen kanker.
Sommige culturen hebben het voorliegen tot een deugd verheven.

’Die arme vrouw is oud, laat haar. Uiteindelijk gaan we allemaal dood. Wat voor nut heeft het haar laatste paar jaar in zorgen door te laten brengen?’

Westerse logica is niet besteed aan sommige culturen. Afscheid nemen? Voorbereidingen treffen? Nee, mijn Turkse buurvrouw heeft geen kanker. Ze is alleen maar ziek. Komt wel weer goed. Waar heeft die arts anders voor geleerd? Toch is westerse logica ook niet besteed aan westerse jeugd. De klimaatspijbelaars – schattig, dat idealisme van de jeugd, ze hebben groot gelijk dat ze zich dat dagje vrij niet laten ontnemen – vertikken het om de trein te pakken naar Den Haag, hoorde ik op de radio. De bus is goedkoper. En die gast die aan het woord werd gelaten, wilde niet afgerekend worden op het feit dat hij de bus nam. Hij had idealen. Hoor. Al die anderen (wij? zijn ouders?) moesten maatregelen nemen om CO2-uitstoot te verminderen, maar hij nam de bus. Dat klimaatprobleem is immers niet zijn verantwoordelijkheid, maar wél onze schuld.

Oosterse en westerse mensen zijn allebei heer en meester als het om de kop in het zand steken gaat. Problemen moet je negeren, dan gaan ze vanzelf weg. Oplossingen zijn prima – als het maar geen geld, tijd of energie kost.

Journalisten jij-bakten erop los en werden door andere journalisten verketterd: flauw hoor, jij-bakken. Maar als er ooit een jij-bak terecht was, was het wel afgelopen week.

Persoonlijk laat het klimaatprobleem me koud. Ik laat de auto niet staan, ik neem het vliegtuig wanneer het moet, ik eet m’n biefstuk en vis als ik er trek in heb en ik koop veel te veel kleding – dure kleding waarvan ik ook niet de illusie heb dat tijdens het productieproces het milieu gespaard is. Ik ben me ervan bewust dat ik de aarde vervuil – daar ben ik mens voor. Eén van de 5/6 miljard te veel mensen op deze aarde. Wij mensen maken de aarde kapot, alleen al door er te zijn. En we lijden aan hybris, als we ook maar denken dat we kunnen uitdijen zonder dat het klimaat daaronder zal lijden. We lijden aan nog grotere hybris als we denken dat we het klimaat kunnen beschermen door geen vlees te eten of geen auto te rijden. Wij mensen willen de waarheid niet onder ogen zien: de aarde ontwikkelt zich, wij zijn daar het product van. Dinosaurussen zijn uitgestorven ondanks de mens. Het klimaat veranderde. Shit happens.

Het is tijd om te accepteren dat we als mensheid op een dag uitsterven. Door chemotherapie verlengen sommigen hun leven. Door de bus te nemen, maken anderen het leefbaar voor zichzelf. Living well, ondanks de klimaathybrislijders, is the best revenge. Succes!


likelove
user_78bfcc5a59ae5a2598fb1a2ac92a68819538a387_avataruser_b813bdc1492e6438db65972a8444f71a0ece22af_avataruser_7968fefe47048ec4159518cc666baefb20b68350_avatar

+7


Likeability of6

I have to change to stay the same

Foto van 'Lars van der Werf'

VANDAAG, 07:30

I have to change to stay the same. 

Dat staat in Rotterdam op het gebouw van de Willem de Kooning kunstacademie. Het is een quote van de naamgever zelf, kunstschilder Willem de Kooning, ooit geboren in Rotterdam, en de quote fascineert me al jaren. Het is namelijk heel erg waar. Om jezelf te blijven, moet je af en toe veranderen. Stilstand is achteruitgang, niet waar?

Alle verandering is moeilijk. Het maakt dat je risico’s moet nemen. Het kost veel energie en uithoudingsvermogen. Daarnaast moet je enorme hoeveelheden zelfvertrouwen kunnen opbrengen om wezenlijke dingen te veranderen in je leven.


likelove
user_820d261652c72fc6cc681ffaefe7d435aa00cf7a_avataruser_faf9d3eccccc284fb84a94c6278eaaaf2a29e036_avataruser_239995d5d1376ce3041800952dbe69b2ec35b97f_avatar

De vrouw achter het aanrecht

Foto van 'Iris van Lunenburg'

15 FEB 2019

Over mannen die meer verdienen en vrouwen die onafhankelijk zijn, zei Charlotte York in mijn lievelingsserie Sex and the City al: „Iedereen heeft een man nodig. Daarom huur ik nog steeds. Als je als vrouw een koophuis hebt en een man nog een huurwoning, dan is de machtsstructuur uit balans. Mannen voelen zich dan gecastreerd. Ze willen echt geen vrouw die te zelfstandig is, hoor.”

Dat was in 1999. Klinkt een beetje ouderwets, hè? Maar toch lijkt er, twintig jaar later, een kern van waarheid in te zitten. Heterostellen zijn namelijk tevredener als werk en inkomen op een traditionele manier verdeeld zijn, zo lees ik in de krant. Voor een onderzoek van een socioloog, die hierop promoveerde aan de Radboud Universiteit, werden meer dan tienduizend stellen ondervraagd. En wat blijkt? Zodra de vrouw meer gaat verdienen dan de man, zijn de rapen gaar. Dan zijn de stellen 0,1 procent minder tevreden. Heftig! Natuurlijk, 0,1 procent klinkt als een klein verschil. Ik ben ook wel eens 0,1 procent minder tevreden als het 9 graden buiten is in plaats van de voorspelde 11 graden. Maar toch, interessant is het zeker. Want als de man werkloos wordt, dan gaat er zelfs 0,25 procent van het relatiecijfer af. En bij een werkloze vrouw? Dan is er niets aan het handje - voor de man, tenminste. De vróuw wordt ongelukkiger, maar goed, dat zijn details.

Kortom: de man is kostwinner, de vrouw staat - al dan niet parttime - achter het aanrecht. Fijne Valentijnsdag nog!


Likeability of6

Knuffel!

Foto van 'Lars van der Werf'

11 FEB 2019

Wat kun je betekenen voor een ander? Je kunt er zijn als het moet. Je weet misschien niet goed wanneer dat precies is, maar dat geeft niet. Meestal gaat het vanzelf. Er zijn voor iemand is het meest betekenisvolle wat er is. Er gewoon zijn. Luisteren. Iemand vasthouden. Niks te veel zeggen. Ik denk dat het de essentie is van het hele bestaan. Twee mensen die elkaar omhelzen, bijna doodknuffelen.

Ik heb dat soms nodig, dat iemand me knuffelt. Ik geloof dat dat ook heel normaal is, dat je dat nodig hebt. Iemand die nooit geknuffeld wordt, is al snel een mens die er niet meer tegen kan. Knuffelen knijpt de ellende uit je lijf. Het is warmte in de kou van alledag. Lijven die heel even samen één lijf zijn, omdat ze zich tegen elkaar aan duwen en er geen lucht meer tussen zit. Dan bestaat de rest van de wereld even niet. Dan zijn er alleen die twee mensen die elkaar knuffelen.

Als er niemand is om mee te knuffelen, dan doe ik het bij mezelf soms wel eens. Dan doe ik m’n armen om me heen en dan knijp ik zo hard als ik kan. Jezelf omarmen is misschien een beetje treurig. Maar dat geeft ook niet. Want als het helpt, dan helpt het.


lovelike
user_00d5e94013ca6b60af486ac7c9ac63f64e6cadfb_avataruser_239995d5d1376ce3041800952dbe69b2ec35b97f_avataruser_faf9d3eccccc284fb84a94c6278eaaaf2a29e036_avatar

Does it spark joy?

Foto van 'Iris van Lunenburg'

8 FEB 2019

’Does it spark joy?’, vraagt opruimgoeroe Marie Kondo in haar nieuwe Netflix-serie waarin ze mensen helpt ontspullen. Hoewel ik de serie binge watch, behoor ik eigenlijk niet eens tot haar doelgroep. Ik woon namelijk in een typisch Amsterdams appartement. Dat wil zeggen: vrienden die langskomen, roepen enthousiast: ,,Wat een geluk dat je hier woont!’’. Maar van bezoek uit de rest van het land krijg ik steevast een meewarig knikje en een bemoedigend ’Nou ja, die huizenmarkt moet toch ooit eens klappen hè’, gevolgd door ’dan kun je vast wat groter gaan wonen.’ En bedankt. Maar elk nadeel heeft zijn voordeel. Want wie klein woont, heeft simpelweg geen ruimte voor rommel.

Toch pas ik tegenwoordig veelvuldig het Does it spark joy-principe toe. Niet op spullen, maar wel op mensen. Specifieker: mensen op social media. Want jeetje, wat kunnen die ongezellig zijn, zeg. Een rondje langs de online velden laat zien dat het bij sommige mensen iets te vaak schort aan joy. Het enige dat ze lijken te sparken is haat.

Dat weet ook heel Holland Bakt-kandidaat Maroeska Metz. Wekenlang werd ze aangevallen en uitgescholden, zo vertelt ze aan Het Parool. ,,Ik had iedere zondag weer een knoop in mijn maag.’’ Heftig. ,,Toen ik te gast was bij een talkshow en prachtige visagie had, durfde ik er achteraf geen selfie van te posten”, vertelt een bekende vriendin. Een andere vriendin die net bevallen is: ,,Ik maak ook echt geen foto in de sportschool, hoor.” Doodsbang voor de moedermaffia op Insta. En de harde, afkeurende reacties die volgen. Vooralsnog houdt mijn liefde voor #mirrorselfies me op de been, maar ook ik zou op zich best zonder een wekelijks passief-agressieve ’Oh, wat grappig dat je ALTIJD make-up op hebt tijdens het sporten...’ kunnen. Grappig ja? En block.


Likeability of7

Science Battle vs klimaatgedram

Foto van 'Ebru Umar'

5 FEB 2019

Zijn naam weet ik niet meer, laten we hem Jan noemen. Samen met drie anderen presenteerde hij zijn promotieonderzoek in wat de Science Battle heet. Een rondreizende theatervoorstelling waarbij telkens vier promovendi (gasten van achterin de twintig, begin dertig) hun promotieonderzoek presenteren en daarbij een battle met elkaar aangaan.

Wie kan zijn onderzoek naar het meest specialistische onderwerp waar niemand ooit mee bezig is, IRL, het beste presenteren? Wie geeft daarbij het antwoord op niet gestelde vragen, waardoor het publiek toch blijft zitten en luisteren?

Jan presenteerde zijn onderzoek naar planten. Zijn zorg was het beheersen van het klimaatprobleem, milieuvervuiling, kortom het uitsterven van de mensheid in zijn totaliteit. Precies hetgeen waar scholieren voor staken, Ed Nijpels zijn zakken mee vult, Klaas Dijkhoff beweert ambivalent in te staan en Jessias en Jetten op klaarkomen. Ja, met het klimaat denken politici karmapunten te scoren – en dat terwijl iedereen weet dat de mensheid tot uitsterven gedoemd is. Soit.


likelovelol
user_7968fefe47048ec4159518cc666baefb20b68350_avataruser_78bfcc5a59ae5a2598fb1a2ac92a68819538a387_avataruser_592b64fad9b5cb68da1dbb3f6682c6013402da7f_avatar

+13


Likeability of6

Grijze, oude, zure mannen

Foto van 'Lars van der Werf'

4 FEB 2019

Wat is een gedicht? Ik zou het niet weten. Er zijn zat regels over opgeschreven. Er zijn ook heel veel grijze, oude, zure mannen die het precies denken te weten. Maar wat het echt is, een gedicht? Volgens mij weet niemand dat helemaal zeker. Al durven we dat niet toe te geven. Want als je een grijze, oude, zure man bent, dan mag je geen onzekerheid tonen op dat vlak. Dat zou zijn alsof je zegt dat je een kleine lul hebt, voor zulke mannen.

Veel van die grijze, oude, zure mannen vinden wat ik schrijf geen gedichten. Ze vinden het niks waard. Dat komt denk ik ten eerste omdat ze jaloers zijn op mijn verkoopcijfers en ten tweede omdat ik geen jonge, aantrekkelijke vrouw ben. Dat laatste doet oude, grijze, zure mannen namelijk vaak op slag vergeten waar ze ook alweer grijs, oud en zuur over wilden zijn. Gek is dat toch.

Er zijn echter veel meer mensen zoals ik, dan dat er grijze, oude, zure mannen zijn. Mensen zoals ik, die niet per se willen weten wat een gedicht is en die het ook niet kan schelen, zolang de tekst in kwestie maar raakt, de juiste snaar, een gevoel omschrijft op een treffende manier, de letters samen als een mes dwars door het hart steken. Grijze, oude, zure mannen hebben niks op met al die massa’s mensen zoals ik, die dingen willen voelen, ongeacht of dat volgens de regels van de grijze, oude, zure mannen gaat. Dat snap ik ook wel van ze, want hun hele wereldbeeld zou instorten als ze ineens iets zouden voelen uit een onverwachte hoek. Stel je voor dat je eens open zou staan, open als de deuren op een zomerdag en je je zou laten verrassen door een verfrissende regenbui. Nee, dat kan natuurlijk niet. Die deuren houden ze dicht.


love
user_faf9d3eccccc284fb84a94c6278eaaaf2a29e036_avataruser_239995d5d1376ce3041800952dbe69b2ec35b97f_avatar

Carnaval Festival

Foto van 'Iris van Lunenburg'

1 FEB 2019

Men zegt weleens dat alles voorbij Utrecht achtergesteld gebied is. Randstedelijke arrogantie, natuurlijk. En ik ben het er zeker niet mee eens. Maar deze week kwam mij zóveel nieuws van dusdanig ‘er mag ook helemaal niets meer’-niveau ter ore, dat ik bijna twijfel aan mijn eigen coulance.

Over dertig dagen is het carnaval en onder de rivieren is commotie ontstaan over hoe nou een beetje gezellig niet-kwetsend, maar als het kan tóch semi-racistisch verkleed te gaan. Is ook lastig. Gelukkig biedt een imagodeskundige-slash-coach-slash-inspirator (geen grap) uitkomst. ‘Verkleed met carnaval: Nazisoldaat mag niet, ‘bosneger’ mag wel’, kopt het nieuwsartikel waarin om haar advies is gevraagd. Nazisoldaat mag niet, ‘bosneger’ mag wel. Ik schrijf het twee keer. Dat het maar duidelijk is. Oh Nederland. Doe niet zo. „Als je geen publieke functie hebt, mag je met carnaval als bosneger verkleed”, aldus de imagodeskundige. „Maar een nazisoldaat gaat te ver. Bovendien is het veel leuker als je origineel en creatief verkleed gaat.”

Zoveel vragen.


Likeability of6

Druk op student is geen eigen schuld

Foto van 'Elfie Tromp'

31 JAN 2019

Emotionele uitputting, financiële zorgen, extreme vermoeidheid en stress. Het lijken klachten van een uitgebluste vijftiger met een gezin en een torenhoge hypotheek, maar het is de realiteit van studenten in 2019.

Het Interstedelijk Studentenoverleg nam dit jaar een grootschalig enquête af onder studenten waaruit bleek dat het ‘sociale leenstelsel’ voor de studiefinanciering allesbehalve sociaal is. Tegen eerdere beloftes in, verhoogde minister Van Engelshoven vorig jaar al de rente op de studieleningen. Nu wimpelt ze de resultaten van het ISO-onderzoek af door de toegenomen druk „een opeenstapeling van factoren” te noemen. Volgens haar leggen de studenten zichzelf vooral hoge eisen op en ervaren ze druk door social media. Ze liet het RIVM een eigen onderzoekje doen over stress onder studenten, maar nam het leenstelsel niet mee als onderwerp. Logisch dat ze het probleem niet ziet. Waar je niet naar vraagt, daar word je niet mee geconfronteerd.

Het getuigt van een stuitende arrogantie om social media de schuld te geven van psychische problemen. Studenten zijn geen naïeve kinderen, ze zijn de leidinggevenden van de toekomst. Zij kunnen prima feit en fictie van elkaar onderscheiden. Van Engelshoven heeft daar zelf duidelijk meer moeite mee, gezien de fabeltjes die ze de wereld in stuurt.


like
user_5db446a102671e998f03d489f0d363ca8dce515f_avataruser_00d5e94013ca6b60af486ac7c9ac63f64e6cadfb_avataruser_c77e42e3362603cb9d58345b2ca196c31527785a_avatar

+1


Likeability of6

Normaal doen

Foto van 'Ebru Umar'

29 JAN 2019

Het app’je is verrassend. Een beetje treurig ook: “Ze wil de baby weg laten halen.”

Baby is een groot woord. Het is maar een erwtje, zoals zij zegt. Ik daarentegen was euforisch; ik wist hoe graag hij het wilde, dat erwtje. “Een meisje moet het worden”, had hij besloten. Leek me een goed plan.

“Hoezo wil ze het weg hebben?”


lovelike
user_00d5e94013ca6b60af486ac7c9ac63f64e6cadfb_avataruser_45b1a99cf503ae48cb02cf23f3ca5fba01b0d36f_avataruser_8f70a4e9745fb5c8dfdedf6c8cf3cee1e1d1f6f1_avatar

+2


Likeability of6

Regen in Maastricht

Foto van 'Lars van der Werf'

28 JAN 2019

Ik stond op het Vrijthof in Maastricht in de regen. Ik moest er boekjes signeren in één van de mooiste boekhandels van Nederland, in de oude Dominicanenkerk. Maastricht heeft altijd iets charmants, iets statigs. De kenmerkende rode kerktoren stak fier de grijze lucht in. Om mij heen gezellig geroezemoes, gespetter op de keitjes, passerende parapluutjes. Ik had een uitstekend humeur. Als je de liefde kent, deert de regen niet. Als je de liefde kent, merk je niet eens dat het regent.

De regen. Mensen vragen wel eens of je een paraplu wilt als ze door de ramen zien dat het nat is buiten. Ik ben toch niet van suiker gemaakt, zeg ik dan altijd. Als je danst in de regen en het stopt, ben je een magiër. Als het niet stopt wanneer je danst, ben je een ongevaarlijke gek. Allebei wel prima, als je het mij vraagt. Allebei beter dan bang om nat te worden.

Ik danste niet over het Vrijthof en de regen hield niet op. In gedachte zag ik de bejaarden op een zomeravond over het plein walsen. Omarmend. André Rieu op een podium met een viool. Een heel hoempapa orkest erachter. Een grote maan aan de hemel. Maastricht op z’n best.


lovelike
user_9473348dab69503cd8acdbd5a0ce0fd6644a4918_avataruser_239995d5d1376ce3041800952dbe69b2ec35b97f_avataruser_faf9d3eccccc284fb84a94c6278eaaaf2a29e036_avatar

Likeability of5

Uberschaamte

Foto van 'Iris van Lunenburg'

25 JAN 2019

„Ubertje?” Een paar weken geleden had ik niet eens stilgestaan bij het antwoord op de vraag van een vriendin hoe ik in hemelsnaam met 2 graden in een jurkje naar een hotelkamer aan de andere kant van de stad dacht te gaan. Simpel: Swapfiets thuislaten. Uber bestellen. Laat die Hotelnacht maar komen!

Maar nu denk ik er dus wel aan. En aarzel ik. De afgelopen twee maanden zijn er in Amsterdam maar liefst vier mensen overleden door ongelukken waarbij een Uberchauffeur betrokken was. Zowel het bedrijf als de gemeente kondigen deze week nieuwe maatregelen en controles aan. Maar of daar de chauffeurs zélf mee geholpen zijn? Het doet me denken aan een ander platform: toen Deliveroo het een goed idee leek om hun ‘riders’ een trieste ZZP-constructie in te duwen, was de overstap naar het inmiddels gestopte Foodora snel gemaakt. Die spareribs smaken toch nét wat minder als je weet dat een bezorger in de regen, op een brakke fiets, met een rotgang naar je op pad is. En dat óók nog zonder pensioenopbouw, urengarantie en tot voor kort zelfs onverzekerd. Nee, laat maar.

Hoewel ik wéét dat vliegen slecht is, sta ik vaker dan strikt noodzakelijk is met een handbagagekoffertje op een loopband ergens op Schiphol. Voor dat sentiment hebben de Zweden het woord ‘vliegschaamte’ bedacht. Maar wat doe ik met mijn maaltijdbezorgschaamte en Uberschaamte? Als we de verhalen mogen geloven, is werken in de deeleconomie slecht betaald en bijzonder stressvol. Zo heeft Uber een sterrensysteem. „Zakt mijn gemiddelde beoordeling onder 4,6, dan kan ik door Uber op non-actief worden gezet. Zakt de beoordeling van een passagier, dan gebeurt er niets”, zo schrijft een undercover Volkskrant-journalist eind 2017. Mijn eigen beoordeling is een 5.00. Het hoogst haalbare. Niet omdat ik nou zo aardig ben, hoor. En al helemaal niet omdat ik de door de app aangeboden tips (van het niveau ‘maak een praatje’ tot ‘eet geen rijstwafels in de auto’) netjes opvolg. Nee, sinds ik weet wat de implicaties zijn van dat sympathiek lijkende beoordelingssysteem geef ik elke chauffeur steevast vijf sterren. Het leven is al zwaar genoeg.


like
user_9473348dab69503cd8acdbd5a0ce0fd6644a4918_avatar

Likeability of3

Wat reclames ook kunnen zijn

Foto van 'Elfie Tromp'

24 JAN 2019

Ik had nooit verwacht dat ik ooit nog geëmotioneerd zou raken van scheermesjes. In Gilettes nieuwste reclame wordt een pleidooi gehouden voor een nieuw type man. Een die zich ontdoet van de beperkende stereotypes die hem gevangen houden. Een greep uit de beelden: een vader haalt twee vechtende kereltjes uit elkaar, een man op straat geeft commentaar op een vrouwensisser, nieuwslezers berichten over #metoo, jongetjes kijken naar hyperseksuele beelden op tv en denken dat het normaal is. Gillettes slogan ‘the best a man can get’ is veranderd naar ‘the best a man can be’. Een nuanceverschil dat zowel applaus als woedende reacties uitlokt.

Reclames proberen van oudsher de fantasie van de gewone burger te prikkelen. De Marlboro-man die tussen het koeien vangen even een sigaretje paft, moet de gemiddelde rookpaalzoeker een gevoel van vrijheid geven als hij er eentje opsteekt. Axe verfilmt al jaren dezelfde tienerdroom waarin een spuitje deodorant gewillige vrouwen oplevert. Alles wat afwijkt van die verheerlijkende heteronormatieve fantasie, wordt ontmoet met wrevel en agressie; denk aan de vernielde bushokjes toen Suitsupply zijn prachtige campagne met twee kussende mannen uitrolde.

Waarom worden we kwaad als reclamebureaus ons moreel aanspreken? Omdat ze zowel geld willen verdienen én een inclusievere maatschappij proberen te creëren? Kan dat niet hand-in-hand gaan? Gillette trekt de komende drie jaar drie miljoen uit voor goede doelen die mannen-emancipatie verder helpt. Dat lijkt me meer dan Axe ooit heeft gedaan voor de onzekere puberjongen of Marlboro voor de overwerkte paffer in de kantoortuin.


dislike
user_48e35435a07dbfbeb5eef2280126bbaba92f7b39_avatar

Likeability of7

Asieladvocaten zijn NSB’ers

Foto van 'Ebru Umar'

22 JAN 2019

Over de rug van de belastingbetaler (Hierrr met die klimaatcenten!) (O nee, toch niet! #VVD) en asielkindertjes (RAUS!) (O nee, toch niet! #CDA), hebben Rutte en co de aftrap voor de verkiezingsretoriek gegeven. En Nederlandse media doen keurig wat van ze verwacht wordt: de propaganda verspreiden. Ondertussen worden Nederlandse kinderen uitgezet naar een land waar ze nog nooit geweest zijn, en simpelweg niet horen.

Asielouders zijn fout, laat daar geen twijfel over bestaan. Maar dat onze asielwet nóg fouter is, is zo klaar als een klontje. Mensen die hier niet horen, moet je meteen uitzetten. Daar hoef je geen gezinsvorming voor af te wachten. Mensen die hier niet horen en toch mogen blijven in afwachting van hun procedure, moet je verplicht steriliseren. Mensen die hier niet horen en toch zwanger raken, dienen onmiddellijk uitgezet te worden. Vermijd het leed dat kinderen krijgen heet. Hoe moeilijk kan het zijn? Kinderen wegsturen die hier geboren en getogen zijn, die niet beter weten dan dat Nederland hun land is en die heg noch steg kennen, laat staan de taal van elders spreken, is meer dan kindermishandeling. Het is puur sadisme. Het Nederlandse systeem faalt, pak dát aan. Zorg dat schrijnende gevallen zich niet ontwikkelen, zorg dat kinderen niet geboren worden, zorg voor flitsprocedures als het om asiel gaat. Gooi die mensen er aan het begin meteen uit, voordat ze aarden. Maar ja, symptomen bestrijden is altijd makkelijker geweest.

Elke Nederlandse multinational die expats uitzendt naar het buitenland en ook onze overheid die diplomaten uitzendt, weet: niet langer dan vijf jaar. Na vijf jaar raak je geworteld en wordt terugkeer voor zowel de werknemer als zijn gezin met kinderen bemoeilijkt. Waar bedrijven zich keurig aan deze regel én wetenschap houden, en ook onze overheid Nederlanders terughaalt binnen deze termijn, faalt zij jaar in jaar uit buitenlanders weg te sturen uit Nederland voordat ze hier geworteld raken. Buitenlanders die, in tegenstelling tot expats, hier al helemaal niet hadden mogen zijn want asielzoekers. Onze wetgeving is fout, onze procedures zijn fout en onze asieladvocaten zijn nog fouter dan NSB’ers in de Tweede Wereldoorlog. Ze spelen met mensenlevens en verwachtingen, ze creëren drama in gezinnen terwijl iedereen, zowel Nederlanders als asielzoekers, alleen maar gebaat is bij helderheid en snelle procedures. Wegwezen. En wel meteen. Niet na tien jaar en drie kinderen. Het is een wonder dat niemand die advocaten nog heeft aangeklaagd bij het Europees Hof voor de rechten van de mens.


likelovedislike
user_e8092583a7221901a581b01b2391bd3b51864ef2_avataruser_12f5fbd953d0d6ad56356f0a70cc3e7a22b344b2_avataruser_00d5e94013ca6b60af486ac7c9ac63f64e6cadfb_avatar

+34


Likeability of6

De vliegjes

Foto van 'Lars van der Werf'

21 JAN 2019

Door een vergeten stuk fruit, een bruine banaan, had ik fruitvliegjes in huis. Eerst benaderde ik ze met de vijandigheid die een mens van nature heeft voor vliegjes. Ik sloeg om me heen en probeerde ze op een onbewaakt moment heel laf van achteren dood te slaan. Maar dat draaide om in lichte affectie toen ik ze niet bleek te kunnen uitroeien.

If you can’t beat them, join them. Op momenten dat ik niets te doen had, observeerde ik hun gedrag. Er werd regelmatig geneukt op mijn keukentafel. De vliegjes, hoe klein en onbenullig ook, bleken er een gecompliceerd liefdesleven op na te houden. Druk tippelden ze achter elkaar aan, soms was er een duidelijke afwijzing van één kant, andere keren was er een enthousiaste wederzijdse bevestiging. Ik zag zelfs driehoeksverhoudingen en stiekem gedrag, eenzaamheid ook bij de afgewezen vliegjes.

Soms zag ik een vliegje lang stilzitten. Ik dacht te kunnen zien dat er dan nagedacht werd. Starend in de verte. Ik zocht er, romantisch als ik ben, een zekere intelligentie achter. Contemplatie. Het korte leven van een fruitvliegje, zo stelde ik me voor, kende allerlei onstuimigheid en beren op de weg. De verstandigere vliegjes wisten dat er soms een plan de campagne moest worden opgesteld om zo de ondernemingen allicht succesvoller te maken.


like
user_239995d5d1376ce3041800952dbe69b2ec35b97f_avataruser_faf9d3eccccc284fb84a94c6278eaaaf2a29e036_avatar

Likeability of5

Zieltjes winnen

Foto van 'Iris van Lunenburg'

18 JAN 2019

’A type of croquette’. Zo beschrijft The Washington Post onze eigenlijk niet in woorden te vatten nationale trots, de bitterbal. “Is dit De Speld?”, vroeg een jongen, toen ik een screenshot van de Amerikaanse krant in mijn Insta stories plaatste. Waarna nóg tien keer dezelfde vraag volgde. Nee, dit is niet de satirische website De Speld. Dit is de Nederlandse politiek. Anno 2019. Het jaar is nog maar net begonnen, maar ik kan nu al niet wachten op het eerste reces.

Ik was namelijk net aan mijn tweede Weissburgunder (géén Chablis’tje!) begonnen, toen ik hoorde van Mark Rutte en zijn ‘witte wijn sippende Amsterdamse elite’. Die zouden niet zo zuur moeten doen over Donald Trump. En de arme man, tussen al dat wijndrinken door, eens een kans moeten geven. Hmm. Zoveel vragen. Sinds wanneer houdt Mark Rutte niet van witte wijn? Hoe zit het dan met die foto waarop hij witte wijn sipt met Vladimir Poetin? Wat is er überhaupt mis met witte wijn? Of met Amsterdammers? Maar bovenal: zijn het niet júíst die rijke Chablis drinkende ondernemers die op zijn partij stemmen? Dat weet toch iedereen. Nou, nee! Ook de plaatselijke partijleider onderstreepte het nog maar eens. “De Amsterdamse VVD is van bier & bitterballen”, tweette hij. Volkser kan niet, hoor, bij die club. Wars van de elite is de in het chique Benoordenhout wonende Mark Rutte. Ook hij heeft tenslotte wel eens de behoefte om iemand ‘persoonlijk in elkaar te slaan’, zoals hij laatst verzekerde in een persconferentie. Dat daar geen misverstand over is.

Kijk, de verkiezingen voor de Provinciale Staten en het “niet zo relevante” Europese Parlement komen eraan. Ik snap het. En natuurlijk, je moet geen aandacht schenken aan suffe retoriek. Maar toch vraag ik me af: waarom is het blijkbaar dikke prima om Amsterdammers uit te maken voor blasé witte wijn drinkende grachtengordelgutmenschende Trumpbashers, maar word je meteen beschuldigd van elitair gedrag als je een opmerking maakt over het -om het op z’n Rutte’s te zeggen- gele hesjes dragende, gehaktbalverbodvrezende, zwartepietomarmende, vuurtornado’s veroorzakende, ermagookhelemaalnietsmeerroepende smaldeel in de samenleving? Het is dat ik moet lachen om de doorzichtigheid van dit hele verhaal, anders zou ik me -als onschuldige witte wijn liefhebber- bijkans gedemoniseerd voelen. Laat staan wat het met het imago van witte wijn doet!


like
user_9473348dab69503cd8acdbd5a0ce0fd6644a4918_avatar

Likeability of5

Een verdwaald bos in de stad

Foto van 'Elfie Tromp'

16 JAN 2019

Het is januari en de straten liggen vol kerstbomen. Alsof er een compleet bos besloot te gaan wandelen en verdwaald raakte in de stad. In hun zoektocht naar grond zijn ze één voor één uitgeput omgevallen. Sommigen zijn nog als buikige heertjes in groene herfstkleding getooid. Anderen liggen uitgedroogd en kaal op de koude stenen. De afgezaagde stompen zijn op twee plankjes getimmerd, waar ik, heiligschennis of niet, toch een soort Jezus-aan-het-kruis-gevoel van krijg. Een kille, slappe regen erbij en dat ouderwetse, laten we het Oud-Hollands noemen, mistroostige gevoel kruipt omhoog. Mijn ademwolkjes worden mea culpa's vol koolzuur voor de gevallen bomen, die geen zuurstof meer als antwoord kunnen geven.

Waarom is onze feestvreugde pas compleet als er in de laatste weken van ons jaar een langzaam stervende boom in onze woonkamer staat? Traditie, is het antwoord dat in de meeste monden ligt bestorven. Maar tradities veranderen. Het zijn onze gewoontes die hardnekkig zijn. We zouden prima de kerstballen in onze kamerplanten kunnen hangen.

Het is niet alleen het weer en de dode bomen die me mistroostig maken. Deze week schoot Klaas Dijkhoff al voor de ondertekening het moeizaam tot stand gekomen klimaatakkoord af en in Brazilië worden de eerste stappen gemaakt om het Amazone-gebied als handelswaar te gebruiken. Onder de kersverse Braziliaanse president Bolsonaro is de eerste stap naar privatisering gezet. Hij heeft de belangen van de inheemse bevolking ondergebracht bij de minister van landbouw. Ook kreeg die meteen de bevoegdheid hun land af te bakenen en zo zal de belangrijkste zuurstoflong van de wereld binnenkort worden leeg getrokken.


like
user_00d5e94013ca6b60af486ac7c9ac63f64e6cadfb_avatar

Likeability of7

Klimaatakkoord versus Klimaatwet

Foto van 'Ebru Umar'

15 JAN 2019

Als er één ding is waar je VVD’ers credits voor moet geven, is het wel hun onwaarschijnlijke talent om woorden te gebruiken waarvan je precies wist wat ze betekenen – totdat een VVD’er ze uitspreekt. Dan wordt de betekenis van simpele woorden opeens een academische discussie. Om over de timing van het gebruik van simpele woorden als ‘pleur op’, ‘invechten’ en de laatste VVD-parel ‘in elkaar slaan’ nog maar te zwijgen.

Telkens als de kiezer voor het karretje gespannen moet worden, denkt de VVD met ‘de taal van de straat’ punten te scoren. En passant krijgen ook witte wijn drinkende hoofdstedelingen een veeg uit de pan. Je zou bijna denken dat het de VVD erom te doen is, mensen weg te houden van de stembus op 20 maart.

Politici zijn tegenwoordig geen mensen meer die Nederland vooruit willen helpen en in het belang van Nederlandse burgers handelen, maar mislukte cabaretiers die woorden kiezen om mee in het nieuws te blijven. Als ik zou twitteren dat ik de politicus die het Marrakesh Akkoord ondertekent (een VVD’er!), in elkaar zou willen slaan, zou mij bedreiging ten laste worden gelegd. En terecht. Dus niet zo gek dat de politie op Ruttes woorden aanslaat: iemand in elkaar slaan is NIET de manier om problemen op te lossen.


lovelike
user_e80a14f0a3049338281f9b2800cbd121da9aeddc_avataruser_f374dff48d6be737dc289aea288b5c2c9a181042_avataruser_40edc386c137dfed679f5187d40ba92bf816653f_avatar

+5


Likeability of6

Ik zal niet te veel reclame maken

Foto van 'Lars van der Werf'

14 JAN 2019

Vandaag komt m’n vierde dichtbundel uit. Ik zal er niet te veel reclame voor maken hier, want dat mag denk ik niet van de baas, maar de titel is ‘Vier de liefde’ en voor twaalf euro is een bundeling van 120 versjes helemaal voor jou. Verkrijgbaar bij de betere on- en offline boekhandels.

Zo’n boekje. Hart en ziel zit er in zo’n boekje. Ongetwijfeld gaan er mensen zijn die het kut gaan vinden, waar ik nu al bang voor ben, de eeuwige onzekerheid van de kunstenaar. En ook heel veel mensen vinden het vast geweldig, waar ik ook bang voor ben. In elk geval zal ik niet te veel reclame maken, maar voor twaalf euro weet je zelf of je het goed of slecht vindt.

Hart en ziel. Ik heb alles gegeven voor dat boekje. Vroege ochtenden, eenzaam naar buiten kijkend, dichtend. Late nachten dronken in de kroegen, dichtend. Denken aan haar, dichtend. Langs de kade wandelend, naar de golven van de zee kijkend, dichtend. Alles stond een klein jaar in het teken van dat boekje, dat dus ‘Vier de liefde’ heet en vanaf vandaag verkrijgbaar is. Twaalf euro. Maar ik zal niet te veel reclame maken.


lovelike
user_9473348dab69503cd8acdbd5a0ce0fd6644a4918_avataruser_faf9d3eccccc284fb84a94c6278eaaaf2a29e036_avataruser_239995d5d1376ce3041800952dbe69b2ec35b97f_avatar

Goede voornemens

Foto van 'Iris van Lunenburg'

11 JAN 2019

Denk je dat je net lekker bezig bent en een haalbaar goed voornemen hebt gekozen, belooft de verleiding ook dit jaar weer te groot te worden.

Het was tijdens het zesde kerstdiner dat we, na veel wikken en wegen, tot een prachtig plan kwamen. DryJanuary? Onmogelijk met al die nieuwjaarsborrels. JanuHairy? Ik draag al jaren hair extensions, dus ‘te veel haar’ is voor mij nooit een probleem geweest. Nee, mijn vrienden wilden het simpel houden: zelf koken in plaats van eten bestellen. In theorie betekent dat: elke avond een heerlijke, voedzame maaltijd op tafel toveren. In de praktijk: vijf keer per week koken, één dag uit eten en de laatste dag iets afhalen - als god het wil.

Als rechtschapen millennial heb je tegenwoordig overal een app voor. Innercircle voor de liefde, Uber voor als het regent en meerdere maaltijdapps als je geen tijd hebt om te koken. Of te lui bent. Of een combinatie. Maar vanaf 1 januari 2019 zou alles anders worden. Echt waar. Via Instastories van influencers word ik gemaand om de #linkinbio te checken voor een unieke kortingscode op een zelf te koken maaltijdbox. Ook ‘Maartje’ van Hello-Fresh blijft me maar mailen. ’Nieuw jaar, goede voornemens? Ze zijn zo gemaakt, maar je eraan houden…’ Precies. Maartje weet dat het leven soms knap lastig kan zijn.